De Zohra-serie boek 2: Shurak
Auteur
Nooz Aster
Lezers
708K
Hoofdstukken
42
De Burg Klus
Boek 2: Shurak
“Burg heeft weer gebeld,” kondigt Rita aan, terwijl ze een briefje op de toonbank legt alsof het haar persoonlijk beledigt.
Ik ruk de doek van mijn schouder en voel ergernis opkomen bij het horen van die naam. “Wat willen ze nu weer?”
“Het gebruikelijke. Problemen.” Rita leunt op de toonbank die ik net heb schoongemaakt.
Ik tik op het briefje. Het is natuurlijk een klus. Groot risico, grote beloning.
De gevangenis van Burg handelt in slaven – kopen, vangen, ‘repareren’ – en dan doorverkopen.
Wij worden ingeschakeld om te controleren of de gevangenen geschikt zijn voor sekswerk of dat ze kunnen worden omgevormd tot hoogwaardige seksslavinnen.
Maar het is in het verdomde oosten.
“Ik haat het oosten,” mopper ik.
“Jij haat iedereen,” zegt ze zachtjes.
Terecht.
Maar het oosten in het bijzonder. Toen de aliens binnenvielen, verdeelden ze iedereen op basis van huidskleur: blanken naar het oosten, zwarten naar het westen.
Ik kom hier niet eens vandaan. Ik was op zakenreis met mijn baas toen ik erin verzeild raakte, op weg om advocate te worden.
Maar we raakten van elkaar gescheiden en ik werd met de groep meegesleurd die naar het westen ging. We ontsnapten ternauwernood aan de aliens en verscholen ons in onbekend berggebied.
Toen begonnen de rassenrellen – opnieuw. We bevonden ons vlak bij de grens, en de mensen aan de andere kant waren plattelanders die meer om huidskleur gaven dan om de alien-aanval.
Ik hield het een tijdje vol, maar vertrok uiteindelijk met hulp van Finn.
We zwierven een paar jaar rond tot de volgende tegenslag toesloeg – die klootzak verkocht me.
Sommige aliens verkochten ‘mooie meisjes’ op hun ruimteschepen, aan andere aliens.
Maar ik wilde niemands bezit zijn. Dus smeedde ik een plan met de meiden. We verleidden de aliens, wachtten geduldig af, en vermoordden ze toen we de kans kregen.
En nu ben ik de kapitein van ons hoerenschip. Een enorme verbetering vergeleken met het werk van een advocaat.
Ik had het een en ander geleerd van Finn. Voornamelijk hoe te overleven. Dus zorgde ik ervoor dat mijn meiden wisten hoe ze vuur moesten maken en andere basisvaardigheden onder de knie kregen.
Nu zijn we allemaal sekswerkers. Niet omdat we dat willen – omdat we wel moeten.
Niemand anders zou ons aannemen. We zijn wat ons nieuwe leven van ons gemaakt heeft, en we moeten het doen met de vaardigheden die we bij elkaar kunnen schrapen.
“Wat is de opdracht?” vraag ik.
Rita aarzelt.
Ik kijk haar onderzoekend aan. “Je aarzelt. Dat belooft weinig goeds.”
Ze zucht. “Een gevangene die we kennen. Burg wil een laatste poging wagen of we hem kunnen repareren.”
Ik frons. “Een bekende?”
“Candice, Greece en Reyes zijn er geweest.”
Ik schuif het briefje van de toonbank en kijk toe hoe het naar de grond dwarrelt. “En ze willen dat we nog een keer komen? Die vent moet wel goud waard zijn.”
“Het is een Zohra,” grijnst Rita. “Je zult de anderen moeten vragen of hij waardevol is.”
Een Zohra. Het soort dat Finn was. Grote, norse klootzakken. Sterk en verdomd angstaanjagend.
Geen wonder dat ze meer bezoeken willen.
”Oké.” Ik draai me naar de deur. “Maak iedereen wakker.”
Ik gebruik de intercom en begin de bemanning in het commandocentrum te verzamelen – half cockpit, half oorlogsruimte.
Gedimde lichten die flikkeren op bekraste metalen tafels, schermen vol datastromen.
Ik sta vooraan. ”Oké. Informatie over de Burg-gevangene?”
Reyes leunt achterover en grijnst. “Je bedoelt die Zohra in Burg die niet kan praten?”
Ze is onze pittige blondine, een blanke meid die we hebben opgepikt uit een van de gevangenissen die we hebben aangevallen.
Ik frons. “Doofstom? Echt?” Ik kijk naar Rita. “Een Zohra die niet kan praten?”
Rita haalt haar schouders op. “Alles wat ik kreeg was ‘gevangene die we eerder hebben gezien’ – verder geen details.”
“Waar hebben ze überhaupt een Zohra kunnen vangen?”
Reyes haalt haar schouders op. “Ik was ook verrast, maar toen ik hem zag, begreep ik het. Hij is niet zo groot als de anderen.”
“Klein of niet, je moet niet sollen met een Zohra.” Ik schop mijn laarzen uit en ga zitten.
We hebben al eerder ruzie gehad met Zohra’s. Ze zijn oké, maar maak ze kwaad en je bent de klos – ze gebruiken hun handen, brute zwaarden, wat dan ook.
Maar vuurwapens? Dat is zeldzaam. Als je een Zohra met een geweer ziet, maak dan een foto – je zult het niet nog eens zien.
“Is hij nog jong misschien?” Ik draai in mijn stoel om haar aan te kijken.
Reyes strijkt haar haar naar achteren en denkt na. “Ik weet het niet zeker. Hij toonde wel wat emotie, dus misschien?”
Candice, onze gladde prater en undercoveragent uit Colombia, bezorgt ons altijd de slechtste klanten maar komt er ongeschonden vanaf - of rijker.
“Hij zag er ouder uit. Misschien is hij een zwerver, zoals die ene kerel.”
“Finn,” zeg ik, terwijl mijn mond vertrekt van walging.
Voordat iemand kan reageren, komt Greece langzaam binnen. Ze gaapt terwijl ze in een leren stoel ploft. “Ik lag net lekker te slapen. Waarom maak je me wakker met dat lawaai?”
Ik glimlach. “Goedemorgen, prinses. Feestje gisteravond?”
Ze kijkt boos. “Ik schreeuw ook niet in jouw oor als je een kater hebt.”
Ze werd bij de alien-inval in haar hoofd geschoten. De aliens lapten haar op, maar de verwonding wiste haar geheugen – het enige wat ze zich kon herinneren was Griekenland. Vandaar de naam.
“Heb jij die stille Zohra ook gezien?” vraag ik.
“Ja. Vreemde vent. Bleef aanraking vermijden, zelfs terwijl hij vastgebonden was. Hij kronkelde als een gek. Heb het niet geforceerd - ik wilde niet verpletterd worden als hij zou knappen.”
Ik wrijf over mijn nek. “Waarom moet het in godsnaam een Zohra zijn? Als dit uitlekt, krijgen we problemen.”
Reyes lacht en klopt op mijn schouder. “Geld, beste kapitein. We hebben meer munitie nodig. En als iemand hem stijf kan krijgen, ben jij het wel.”
Ik gebaar naar Candice. “Zij is al geweest, en zij is onze expert voor Burg.”
Candice blaast een bel met haar kauwgom en laat hem knappen. “Eerlijk gezegd – hij gaf me de kriebels. Ik kan niet goed overweg met Zohra’s.”
Ik zucht. “Ja, ik had gehoopt dat we niet terug naar het oosten hoefden.”
Reyes grinnikt. “De rassenoorlogen zijn jaren geleden afgelopen, Jas.”
Candice slaakt een dramatische zucht. Dan, perfect getimed, herhaalt ze: “Je bent onschuldiger dan ik dacht.”
Greece valt in en zingt spottend: “Het is nooit voorbij.”
Ze imiteren me allebei, zoals ze altijd doen als dit ter sprake komt.
Ik kijk ze boos aan. “Heel grappig hoor, stik erin. Prima – we gaan naar Burg.”
Rita onderbreekt me, haar ogen aan een scherm gekluisterd. “Verzoek van Valletta komt net binnen.”
“Verdomme, geen rust voor de verdoemden,” zeg ik zachtjes. ”Oké. Stuur mij naar Burg. Jullie gaan naar Valletta. Maar laat me niet achter in dat hellegat.”
“Dat zouden we nooit doen,” zegt Rita spottend.
