Help me, alfa
Auteur
Sqible Holloway
Lezers
5.9M
Hoofdstukken
44
Haar hele leven lang is Hayley gevangen gehouden door haar eigen vader, die haar de schuld geeft van de dood van haar moeder, de pack luna. Nu, op haar negentiende verjaardag, ontsnapt Hayley eindelijk en belandt ze in het territorium van de Midnight Rose Pack. De charmante Alpha Jax staat haar toe te blijven, maar haar vader zal alles doen om haar terug te krijgen - zelfs als dat betekent dat hij een andere alpha moet doden.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1.
HAYLEY
Een nieuwe dag breekt aan. Hetzelfde licht valt mijn kleine kooi binnen. Opnieuw voel ik me intens verdrietig. Ik zit hier vanwege wat ik heb gedaan.
Mijn moeder, Ava, stierf bij mijn geboorte. Ik heb haar nooit gekend, maar mis haar elke dag. Zonder haar voel ik me als een vis op het droge.
Na haar dood gaf mijn vader, Jerry, mij de schuld. Hij sloeg me aan de lopende band. Als alfa van onze roedel, de Bloodnight Pack, kon niemand hem tegenhouden.
Iedereen deed alsof er niets aan de hand was bij zijn misbruik.
Vroeger genazen mijn verwondingen, maar mijn vader dwong mij en mijn wolf om naar zijn pijpen te dansen. Mijn wolf, Aurora, verdween. Ik weet niet of ze ooit nog terugkomt.
Ik was zeven toen ik haar kwijtraakte. Weerwolven hebben hun wolven vanaf de geboorte, dus ik had zeven jaar met haar voordat ze van me werd afgenomen.
Nu doen de klappen dubbel zo veel pijn omdat ik haar niet meer heb om me bij te staan. Ze hielp me altijd met de pijn, maar nu sta ik er alleen voor.
Het is zo eenzaam. Zonder haar zijn mijn scherpe zintuigen ook verdwenen. Maar ik hoop dat ze ooit terugkomt. Op een dag.
Ik pak mijn botte steen en kras voor de 4.380ste keer op de muur sinds ik hier ben.
Vandaag is mijn 19e verjaardag.
Ik zit precies 12 jaar opgesloten in deze hel. Twaalf lange, pijnlijke jaren.
Door mijn kleine raam zie ik mijn oude roedelgenoten elkaar vrolijk begroeten. Ik ben groen van jaloezie.
De roedel vindt dat ik er niet meer bij hoor omdat ik mijn wolf kwijt ben. Voor hen ben ik slechts een mens die achter slot en grendel moet blijven omdat ik hun geheim ken.
Het geluid van mijn celdeur betekent dat het tijd is.
Elke ochtend na zonsopgang komt mijn vader met zijn handlangers, Billy en Luke, naar de gevangenis om me bewusteloos te slaan.
Ze haten me bijna net zoveel als mijn vader. Ze kenden mijn moeder en hadden beloofd haar te beschermen. Vooral Luke, die haar bewaker was.
Toen mijn moeder stierf, was de hele roedel in rouw om hun luna en gaven ze mij de schuld.
Ik word elke dag geslagen, maar soms blijft Luke alleen met me achter. Dan neemt zijn wolf de overhand en verkracht me. Het is zo vaak gebeurd dat ik de tel kwijt ben. Ik ben aan het eind van mijn Latijn.
Ik heb de hoop opgegeven dat er ergens een partner voor me is. Ik kom hier nooit meer weg.
Ik ga hier sterven, dus heeft hoop geen zin. Zelfs als ik zou ontsnappen, zouden ze me niet willen. Ik ben beschadigd.
Ik draai me naar hen toe, mijn hoofd gebogen om onderdanigheid te tonen. Angst doet me jammeren.
„Hou je kop, slet!“ schreeuwt Luke. Zijn gemene stem doet me mijn ogen sluiten. Zelfs na al die jaren ben ik nog doodsbang.
„Kom hier,“ zegt mijn vader, zijn stem vreemd kalm. Ik gehoorzaam. Hij slaat me hard, waardoor ik tegen de celmuur vlieg en mijn zicht wazig wordt. „Sta op!“ hoor ik mijn vader zeggen. Ik gebruik de muur om overeind te komen.
Een ruwe hand grijpt mijn keel, snijdt mijn adem af. Mijn ogen openen zich en ik zie mijn vader me vreemd aankijken.
Hij kijkt me vaak zo aan. Alsof hij mijn moeder in mij ziet. Maar het is snel voorbij en hij slaat mijn hoofd tegen de muur, waardoor het opnieuw bloedt.
„Dit wordt leuk,“ is het enige wat ik hoor voordat een zweep knapt en een mes in mijn linkerzij wordt gestoken.
Dit gaat eindeloos door, maar duurt waarschijnlijk maar 15 minuten.
Ik ben twee keer bewusteloos geraakt. Net als ik denk dat het voorbij is voor vandaag, zie ik Luke nog steeds staan, starend naar me.
Ik weet wat er komt. Tranen beginnen te vallen. Hij grijnst gemeen. Het geluid van zijn riem klinkt luid in de cel.
Ik sluit mijn ogen en schud mijn hoofd, alsof dat zou helpen. Maar het helpt niet.
„Kom op, schatje,“ zegt Luke met een nep lieve stem. „Ik bijt niet. Nou ja, maar een beetje,“ lacht hij.
Ik gil en beweeg met de weinige energie die ik over heb, maar het is zinloos.
Hij gooit me op de matras, die nu gescheurd is en waaruit veren steken - net als ik proberen te ontsnappen.
Ik verzet me niet tegen de slagen. Ik voel dat ik ze verdien voor wat er met mijn moeder is gebeurd. Maar als het op verkrachting aankomt, vecht ik terug - zo goed als ik kan.
Hij klimt bovenop me en likt mijn nek. Ik sluit mijn ogen en probeer aan iets beters te denken - mijn moeder.
Ik herinner me haar van een foto op mijn nachtkastje. Ik keek er elke avond naar.
Ik probeer me voor te stellen dat ze kookt terwijl ik toekijk, of dat ze me leert hoe ik make-up moet opdoen of mijn haar moet doen.
Ik probeer te denken aan simpele, gelukkige momenten, waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou hebben...
Mijn ogen gaan open als Luke zijn kleren begint uit te trekken, en ik zie de sleutelkaart van mijn cel uit zijn zak vallen. Voordat hij de grond raakt, grijp ik hem en verstop hem onder mijn matras zonder dat hij het merkt. Mijn hart bonst, maar Luke zal niets vermoeden. Hij zal denken dat het komt door wat hij met me gaat doen.
De celdeur sluit vanzelf als hij dichtgaat, en nu staat hij wijd open. Hij zal zijn sleutelkaart pas morgenochtend nodig hebben.
Ik voel hoop. Ik ga ontsnappen.
Ik ga vrij zijn. Ik moet alleen hier doorheen komen...
Plotseling slaat Luke me op mijn hoofd en wordt alles zwart.
***
Ik ren door het bos, buiten het territorium van de roedel.
Aurora, mijn wolf, heeft de controle, wat ongewoon is voor mij. Maar ik voel me niet blij.
Ik ben doodsbang, en even weet ik niet waarom.
Dan hoor ik geschreeuw. „Hierheen. Ik ruik haar.“
Het is Luke's stem. Het gegrom van zijn wolf volgt.
In een poging te ontsnappen spring ik over een boomstam, maar mijn benen begeven het bij de landing.
Aurora verdwijnt. Ik ben weer mens.
Mijn been doet zo'n pijn dat ik niet kan opstaan.
Ik zie ze nu, hun rode ogen gloeiend in de mist.
Ze komen dichterbij. Ik weet dat ik er geweest ben.
Ik hoor een krak. Ik draai me om, verwachtend Luke's tanden te zien, klaar om toe te bijten.
In plaats daarvan zie ik een paar donkerbruine ogen.
Een man, de knapste die ik ooit heb gezien, staat voor me. Hij voelt even machtig als een alfa.
Ik reik naar hem, maar hij is te ver weg. „Alsjeblieft,“ smeek ik.
De geluiden van Luke en zijn volgelingen worden luider, dichterbij.
Tegelijkertijd lijkt de alfa verder weg te bewegen.
Hij steekt zijn hand naar me uit.
„Kom naar me toe. Je kent de weg,“ zegt hij.
Ik open mijn mond om hem te vertellen dat ik niet weet hoe ik hem kan vinden.
Maar dan bedekt een hand mijn mond.
***
Ik schrik wakker, mijn hart bonzend in mijn eenzame cel.
Was dat slechts een droom? Of was het een teken? Als die alfa echt was, wat bedoelde hij dan? Hoe denkt hij dat ik hem kan vinden?
Dan, als een plotselinge ingeving, komt het antwoord tot me.
Ik reik onder mijn bed, en het voelen van de sleutelkaart geeft me kippenvel.
Het is tijd. Ik sta op het punt te ontsnappen.
