Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Cover image for De Gebroken Beta

De Gebroken Beta

Auteur
Michelle Torlot
Lezers
15.8K
Hoofdstukken
39
Auteur
Michelle Torlot
Lezers
15.8K
Hoofdstukken
39
😱Thriller🐺Weerwolven en Shifters🙅Onwillige partner👩‍❤️‍👨Uitverkoren partner💘Voorbestemde partners💪🏻Beschermer🧙‍♂️Paranormaal en fantasy💪🏻Alfamannetjes💪Sterke vrouwen⚔️Actie en avontuur🧙‍♀️Heksen en tovenaars🐺Paranormaal

Willow is altijd een vechter geweest—geboren om te leiden, getraind om te beschermen, en voorbestemd om de top te bereiken. Maar wanneer een meedogenloze rogue-aanval haar wereld verwoest, blijft ze in meer dan één opzicht gebroken achter. Haar moeder is er niet meer, haar wolf wil niet genezen, en de roedel die ooit als thuis voelde, herinnert haar nu alleen maar aan alles wat ze is kwijtgeraakt. Ze weigert een geest in haar eigen leven te zijn en loopt weg van de herinneringen die haar achtervolgen, onzeker over wat de toekomst in petto heeft. Het enige wat ze weet, is dat ze niet terug kan—alleen vooruit, zelfs als het pad voor haar onzeker is.

Hoofdstuk 1

Willow

Mijn vader zei altijd dat het geluk met de dapperen is. Nu voel ik me helemaal niet gelukkig. Ben ik dapper geweest? Ik denk het wel, en mijn moeder ook. Maar zij heeft nog minder geluk gehad dan ik.
Overal hangt de sterke geur van bloed. De lucht ruikt naar koper. Ik blijf maar net bij bewustzijn terwijl het bloed langzaam langs mijn lichaam omlaag stroomt.
Ik ben niet onsterfelijk, en mijn moeder was dat ook niet. Als weerwolven genezen we snel, maar zelfs dat heeft een grens.
Ik hoor de bange stem van mijn vader als hij de open plek op rent. De plek ligt vol met rogues, een heleboel dode rogues. Ik weet dat hij naar mama zal rennen, ook al weet hij dat ze dood is. Ik voel het ook, nu onze familieband is verbroken.
Ze probeerde de rogues te bevechten. Ze heeft er zelfs een paar gedood, maar ze was geen krijger. Ze was geboren als alfa, ja, maar ze stopte al jaren voor mijn geboorte met veranderen. Sterk bloed betekent weinig als je niet oefent.
Ik ben een krijger in opleiding, maar ik ben niet goed genoeg om het leven van mijn moeder te redden.
De volgende stem die ik hoor, is van de alfa. Ik stuur een waarschuwing via onze roedel-link. Ik hoop dat hij hulp stuurt, maar de hulp komt te laat.
„Kijk hoe het met Willow gaat,“ hoor ik hem roepen voordat alles zwart wordt.
***
Ik word wakker van een irritant piep-piep-piep. Het was dus geen nare droom. Mijn moeder is dood en ik ben zowat aan stukken gescheurd. Het was beter geweest als mijn moeder was gered. Ik had met alle liefde haar plek ingenomen.
Mijn vader is de bèta van onze roedel en hij is veel harder nodig dan ik. Het verlies van zijn mate zal hem breken, dat weet ik zeker. Ik moet met hem praten en hem vertellen dat het me spijt. Hem vertellen dat het me spijt dat ik heb gefaald. Ik had beter mijn best moeten doen, want ik ben tenslotte een krijger.
Ik doe mijn ogen open en de paniek slaat toe. Er klopt iets niet. Ik kan zien, maar slechts uit één oog. Ik probeer rechtop te zitten, maar een onzichtbare hand duwt hard op mijn schouder.
„Rustig, Willow,“ zeggen ze sussend. „Alles komt goed.“
Ik draai mijn hoofd naar rechts zodat ik ze kan zien. „Echt niet,“ sis ik.
„Genoeg, Willow!“
Ik draai mijn hoofd terug om te zien waar hij is. De alfa. Hij staat in de deuropening met zijn armen over elkaar. Natuurlijk ben ik de slechterik. Mijn vader gaat waarschijnlijk kapot van verdriet door mij.
Zijn blik wordt zachter en hij laat zijn armen langs zijn lichaam hangen. „Ze doen hun best, Willow. Je wonden waren heel erg en helaas konden ze je oog niet redden.“
Ik sluit mijn ogen en zucht. Alfa Jacob staat erom bekend dat hij de dingen nooit mooier maakt dan ze zijn. Daar gelooft hij niet in. Hij is niet wreed, maar soms is het beter om de pleister er maar meteen in één keer af te trekken.
Ik doe mijn ogen open en Alfa Jacob staat er nog steeds.
„Het spijt me,“ fluister ik verontschuldigend.
Hij knikt. „Het is begrijpelijk. Het moet een schok zijn... na alles...“
Ik schud mijn hoofd. „Nee... het spijt me, ik was niet goed genoeg,“ zeg ik met een brekende stem.
Alfa Jacob stapt naar voren. Hij is geen knuffelige alfa, maar hij legt zijn hand op mijn schouder. „Je hoeft nergens spijt van te hebben. Je hebt zeven rogues gedood. Je moeder...“ Hij aarzelt. „Je moeder heeft er twee gedood. Je hebt je best gedaan.“
Ik schud mijn hoofd. „Het was niet genoeg.“
Ik sluit mijn ogen en draai mijn hoofd weg. Het was niet genoeg om mijn mama te redden, en mijn papa zal me daar vast de schuld van geven. Anders was hij nu wel hier geweest om me te troosten in plaats van de alfa.
Ik hoor hem zuchten. Er is niets wat hij kan zeggen. Niets zorgt ervoor dat ik me niet meer zo klote voel.
„Ik zal je vader laten weten hoe het met je gaat,“ zegt hij.
Het is kinderachtig van me om geen dankjewel te zeggen, maar diep vanbinnen weet ik dat het mijn vader weinig kan schelen. Hij zal te veel verdriet hebben om het verlies van zijn mate. Misschien overleeft hij dit verlies niet eens.
Het is heel normaal dat wolven met een hoge rang wegkwijnen en sterven als hun mate wordt gedood.
Ik hoor zijn voetstappen de kamer verlaten. De verpleegster loopt naar de andere kant van het bed. „Het spijt me. Ik had je niet via je blinde kant moeten benaderen.“
Ik open mijn ogen en schud mijn hoofd. „Het maakt niet uit,“ mompel ik. „Wanneer mag ik weg?“
Ze kijkt me verrast aan. „Oh... je zou morgen genezen moeten zijn. Er zullen wel wat littekens achterblijven. Je wolf kon niet nog meer doen.“
Ik knik en sluit mijn ogen weer. De dokter komt in de middag langs en zegt dat ik naar huis mag, zolang ik maar goed rust neem.
Dus nu sta ik in de badkamer naar mezelf te kijken. De botten zijn vrij snel genezen, maar ik heb een litteken op de zijkant van mijn gezicht. Het begint bij mijn voorhoofd, loopt over mijn oog en eindigt op mijn wang.
De krassen van de klauwen op mijn buik hebben een licht litteken achtergelaten. De dokter zegt dat mijn wolf zich heeft gericht op het genezen van mijn organen. Daarom ben ik het zicht in mijn oog kwijt en heb ik littekens op mijn huid.
Het helpt niet mee dat zij ook het verlies van onze moeder voelt. Het maakt haar zwak.
Ik trek de trui met capuchon en de spijkerbroek aan die iemand heeft langsgebracht. Ik weet niet wie. Ik betwijfel of het mijn vader was. Ik zet de capuchon op en laat mijn lange zwarte haar over de kant met het litteken vallen.
De dokter heeft mijn oog niet verwijderd, voor het geval mijn wolf het alsnog kon genezen. Maar dat is niet gebeurd. Nu heb ik één troebel wit oog en één groen oog. Mijn moeder had ook groene ogen. Mijn vader zei altijd dat ik precies op haar leek.
Het maakt nu niet meer uit. Mijn gezicht is getekend, dus ik betwijfel of iemand nog een tweede keer naar me zal kijken, tenzij het met afkeer is. Wat betreft een mate vinden, dat gaat nooit gebeuren. Nu niet meer.
Niet dat weerwolven oppervlakkig zijn, maar we zien er allemaal prachtig uit, zowel mannen als vrouwen. Daarom gaan wolven zonder mate af en toe naar menselijk gebied.
Vergeleken met de meeste mensen zien we eruit als goden en godinnen.
Het is heel makkelijk voor ons om het bed te delen met een mens. Nu betwijfel ik of zelfs een mens nog een tweede keer naar me wil kijken. Er zal zeker geen weerwolf zijn die mij als mate wil.
Ik loop het ziekenhuis uit, maar ik kom niet ver. Aaron, de gamma van Alfa Jacob, staat op me te wachten.
„Je vader denkt dat het beter is als je in het roedelhuis gaat wonen. Ik heb je spullen al naar je nieuwe kamer gebracht,“ zegt hij.
Ik knik. Natuurlijk wil mijn vader me niet zien. Het is niet echt een verrassing. Toch doet het wel een beetje pijn dat ik niet meer in het huis mag wonen waar ik ben opgegroeid.
„Ik zal je laten zien waar het is,“ voegt Aaron eraan toe.
Ik mompel een bedankje en volg hem. De kamer is best mooi. Er is een tweepersoonsbed, een eigen badkamer en een inloopkast. Mijn kleren hangen al netjes in de kast.
Er staat ook een bureau in de kamer. Ik ben dankbaar dat mijn andere spullen ook zijn meegebracht. Gewoon een paar spulletjes die ik door de jaren heen heb verzameld, en wat foto's van mij, mama en papa.
„Als je iets nodig hebt, Willow, laat het me dan even weten,“ biedt Aaron aan.
„Dank je. Gaat het... goed met mijn vader?“
Aaron haalt zijn schouders op. Dat is waarschijnlijk een nee, dan. Hij blijft even staan totdat de stilte een beetje ongemakkelijk wordt.
„Ik ga maar weer...“ Aaron wijst naar de deur.
„Ja,“ mompel ik, „en nogmaals bedankt.“
Ik kijk hoe Aaron door de deur verdwijnt en deze zachtjes achter zich sluit. Dit is het dan. Ik weet niet eens wat ik nu moet doen.
Ik bedoel, wat heb je aan een halfblinde krijger? Erger nog, wat heb je aan een halfblinde bèta?
Zodra ik mijn training tot krijger af heb, hoor ik te beginnen met mijn bèta-training. Het maakt niet uit dat ik een vrouw ben. Deze roedel maakt geen verschil tussen mannen en vrouwen.
Het was altijd al het plan dat ik het van mijn vader zou overnemen wanneer Jacobs zoon de nieuwe alfa wordt.
Marcus heeft zijn mate al gevonden. Abigail zal de volgende luna worden. Wij drieën zijn vrienden, wat goed is voor de roedel. De alfa, bèta en luna moeten namelijk goed samenwerken.
Een goede band tussen ons drieën is een must. We zijn al sinds onze kindertijd bevriend met elkaar. Ik vraag me af wie nu de bèta zal worden. Ik kan je vrijwel garanderen dat ik het niet zal zijn.
Mijn wolf jankt zachtjes in mijn achterhoofd. Ze voelt het erger dan ik. Het feit dat onze rang nu onzeker is, en onze vader ons vrijwel heeft verstoten.
Ik zucht en ga op bed liggen. Ik denk dat we wel zullen zien wat de dag van morgen brengt.

Ontdek Galatea

Verliefde buren 2: De vijand vertrouwenDe achtervolging van de omega Boek 2De vereerde Prequel: Geen demonen in de hemelKoninklijk bloed Boek 2Babyzaken Boek 2

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

My Library

4 boeken

Already read but to keep

door JamieLynne

29 boeken

DO NOT FINISH OMFG

door Teddy_bear

37 boeken

Already read

door Aleksandra Kozar

25 boeken

Love, Power and Respect

door Chinadoll0825

230 boeken

Werewolves & shifters

door proud_fox_575

211 boeken

My Completed stories

door tinykaren1

114 boeken

Finished books

door Invisible

68 boeken

Books read and loved

door Lau reads n reads

87 boeken

Finished Books

door Fluffy_505

86 boeken

Good story

door Mi Cheli

60 boeken

Finished books

door izzylovesdance

39 boeken

RM

door proud_fox_575

281 boeken

My Favorite Ones

door tippy_passionfruit_635

64 boeken

Finished books

door shyanneb217

67 boeken