De achtervolging van de omega Boek 2
Auteur
Jessica Edwards
Lezers
18.2K
Hoofdstukken
19
Alices wereld stort in wanneer haar moeder wordt vermoord, en ze vermoedt dat de raadselachtige meneer Edmund erachter zit. Terwijl ze met haar verdriet worstelt, vindt Alice troost bij Ryder, een mysterieuze man met een eigen duister verleden. Samen ontdekken ze geheimen over hun kleine stadje, waaronder Alices pas ontdekte vermogen om van gedaante te veranderen. Met gevaar op de loer en nieuwe allianties die zich vormen, moet Alice de waarheid achterhalen voordat de volgende volle maan nog meer onheil brengt.
Hoofdstuk Een
Boek Twee:Achter de Beta Aan
. . Drie levens werden abrupt beëindigd. Een onbekende dader had het op hen gemunt. Alle slachtoffers bevonden zich in Alice's nabije omgeving. Met elk nieuw sterfgeval voelt Alice zich meer en meer geïsoleerd. Ze bevindt zich echter in een lastig parket tussen twee mannen. Beide heren koesteren verschillende verwachtingen van haar. Ondanks de gruwelijke gebeurtenissen blijft Alice vastberaden om de waarheid achter deze moorden te ontrafelen.
ALICE
Ze was er niet meer.
Dat stond vast.
Mijn moeder, die me achttien jaar had grootgebracht, lag nu levenloos voor me.
Hoeveel ik ook bad dat ze weer zou ademen, ze was al heengegaan.
Achttien jaar lang had ze voor me gezorgd. Die jaren waren gevuld met liefde, pijn, geluk en verlies, maar ik zou het niet anders hebben gewild.
Als ik terugdenk aan alle herinneringen die mijn moeder en ik samen hebben gemaakt, weet ik dat er niemand anders is met wie ik ze liever had gedeeld. Nu ze er niet meer is, voel ik me volkomen verloren.
Wat moet ik nu beginnen?
Ze heeft nooit iemand kwaad gedaan of vijanden gemaakt. Zo zat ze niet in elkaar.
Ze redde levens!
Ik moet urenlang op de grond hebben gelegen, maar ik wilde bij mijn moeder blijven. Ik wilde haar vasthouden tot mijn armen het begaven, maar ik kon haar niet loslaten.
Na al het verdriet van deze week dacht ik dat ik geen pijn en verlies meer aankon.
Hoeveel meer kon ik verdragen voordat mijn eigen hart ermee zou ophouden?
Ik bleef me afvragen wie zoiets kon doen, en waarom? Maar diep vanbinnen wist ik wie erachter zat. Er was maar één persoon die hiervoor verantwoordelijk kon zijn.
Meneer Edmund.
Hij wilde mij vermoorden, maar in plaats daarvan vermoordde hij mijn moeder. Als hij mijn moeder doodde om mij pijn te doen, dan zou ik hetzelfde met hem doen.
Hij zal hier niet mee wegkomen.
Niet na dit.
Ik beloof je, ik kom je halen.
Of het nu over een week, een maand of een jaar is, ik kom je halen
jou.
Er gaat nog een uur voorbij, en ik blijf bij het lichaam van mijn moeder. Terwijl het donkerder wordt, krijg ik het kouder, maar niets, zelfs de kou niet, kan me ertoe brengen de vrouw in mijn armen los te laten.
Ik zal haar nooit in de steek laten.
"Alice!"
Een stem in de verte roept luid mijn naam. Het is een diepe mannenstem, en hij klinkt bezorgd.
Ik negeer het, denkend dat ik het me inbeeld. Maar als ik de achterdeur snel hoor opengaan, weet ik dat er iemand is.
Zou het meneer Edmund kunnen zijn?
Is hij teruggekomen om mij ook om zeep te helpen?
Ik houd mijn moeder stevig vast als ik iemand zie aankomen.
Ik kijk niet naar wie er op ons af rent.
Ik blijf alleen naar mijn moeder kijken.
"Alice!"
Hij roept opnieuw mijn naam en stopt voor me. Hij ademt zwaar alsof hij lang heeft gerend, maar wie is deze persoon, en waarom is hij hier?
"Alice."
Hij roept opnieuw mijn naam, maar ik kan niets bedenken om terug te zeggen.
Hij staat stil, maar als hij ziet dat ik niet zal antwoorden, buigt hij zich langzaam voor me. Zijn gezicht is zo dichtbij dat ik zijn warme adem op mijn wang kan voelen.
Ik kan nog steeds niet naar de persoon voor me kijken.
Hoe kan ik dat als ik nog steeds probeer te bevatten dat mijn moeder net is vermoord?
"Alice, kijk naar me." Zijn stem is zacht, alsof hij me niet wil laten schrikken. Terwijl hij spreekt, begin ik me te herinneren waar ik deze stem eerder heb gehoord.
Ik negeer zijn woorden en blijf naar mijn moeder kijken. Maar als zijn hand naar haar reikt, kijk ik snel op en begin te grommen.
"Blijf van haar af!" zeg ik boos.
Zijn hand stopt in de lucht, maar hij laat zijn arm niet zakken. In plaats daarvan steekt hij beide handen op, alsof hij zich overgeeft. "Ik was niet van plan haar aan te raken."
Ik schud steeds mijn hoofd, hem niet gelovend. "Je bent hier om haar bij me weg te halen! Ik laat je mijn moeder niet meenemen!"
Hij laat zijn armen zakken. "Alice, ik beloof je dat ik hier niet ben om haar weg te halen. Ik ben hier om je te helpen." Zijn stem klinkt wanhopig. "Kijk alsjeblieft naar me."
Ik denk na over zijn woorden, en na een laatste blik op mijn moeder, haal ik diep adem en kijk langzaam in zijn ogen. Ik laat mijn adem ontsnappen en begin te huilen als ik de groenste ogen zie die ik ooit heb gezien.
Waarom is hij hier?
Ik herinner me de gemene dingen die we uren geleden tegen elkaar zeiden en voel me schuldig, maar ik begreep nog steeds niet waarom hij hier was.
Ik kijk hem met tranen in mijn ogen aan en schud ongelovig mijn hoofd. "Ryder...?"
Hij glimlacht vriendelijk naar me en knikt. "Dat klopt. Ik ben hier, en ik ga nergens heen."
Ik kijk naar mijn moeder en er beginnen weer tranen te vallen. "Waarom ben je hier?"
Hij is een paar seconden stil, dan schraapt hij zijn keel. "Ik hoorde je schreeuwen en volgde je stem." Hij schudt treurig zijn hoofd. "Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn leven. Ik wist niet wat ik zou aantreffen nadat ik je had gehoord."
"Wat dacht je dat je zou vinden?"
Hij kijkt ook naar mijn moeder. "Dit niet. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zien."
Ik blijf ook stil, want ik kan niet anders dan hetzelfde denken.
Ik zal nooit kunnen vergeten wat ik heb gezien.
Ryder komt dichterbij en steekt opnieuw zijn arm uit. "Alice."
Ik stop hem door mijn hand voor me uit te steken. "Blijf daar, en kom niet dichterbij."
Hij stopt weer. "Alice, ik ben hier niet om je pijn te doen. Ik wil je alleen helpen." Hij wijst naar mijn kleren. "Je zit onder het bloed. Ik wil je alleen schoonmaken, oké?"
Ik keek naar mezelf en zag het bloed over mijn kleren. Ik draai mijn trillende handen om en zie opnieuw bloed aan mijn vingers en onder mijn nagels. Hoe meer ik naar het bloed keek, hoe misselijker ik me voelde.
Plotseling raakt een hand zachtjes mijn wang aan en laat me opkijken van het bloed op mijn handen. "Laat me je helpen."
Ik schud mijn hoofd. "Wat valt er te helpen? Mijn moeder is dood en er is niets wat ik kan doen om haar terug te brengen!" Ik huil luid.
Ryder kijkt me begripvol aan terwijl hij zachtjes over mijn wang wrijft. "Ik weet dat er niets is wat ik kan doen of zeggen om de dingen beter te maken. Ik voel me op dit moment volkomen machteloos."
Hij kijkt naar de grond. "Het spijt me zo dat ik er niet was om jou of je moeder te beschermen."
Ik denk na over zijn woorden en krijg plotseling een idee dat misschien zou kunnen werken. "Verander haar dan."
Hij kijkt me verward aan. "Wat?"
"Verander haar," zeg ik opnieuw.
"Zo werkt het niet, Alice."
Ik voel mijn hoop om mijn moeder terug te brengen verdwijnen. "Ik kan niet zonder haar leven, Ryder. Ze is alles wat ik nog heb." Ik smeek terwijl ik diep in zijn ogen kijk.
Hij schudt opnieuw zijn hoofd. "Ik kan haar niet veranderen."
"Alsjeblieft!" smeek ik.
"Het is te laat. Het spijt me zo, lieverd."
En dan wordt alles donker.
***
Zou het mogelijk kunnen zijn dat het slechts een droom was, of zal ik wakker worden en ontdekken dat er eigenlijk niets is veranderd? Als dat waar was, wilde ik niet wakker worden.
Ik was te bang om te weten of wat er vanavond was gebeurd echt was, want als dat zo was, hield ik mijn ogen liever gesloten.
Ik wist dat ik op de bank in de woonkamer lag. Ik kon de sterke vertrouwde geur ruiken van de kaneelkaars waar mijn moeder van houdt.
Elke kerst zorgde ik ervoor dat ik die kaars voor haar kocht, en hij ging het hele jaar mee. Van alle cadeaus die ik haar gaf, was de kaneelkaars altijd haar favoriet.
Ik glimlach bij mezelf terwijl ik me herinner hoe ze het cadeaupapier opende en een kaars in haar handen hield, haar ogen vol vreugde. Maar de glimlach verdwijnt al snel als ik me begin te herinneren wat hier vanavond is gebeurd.
Ik merk al snel dat zelfs de gelukkige herinneringen nu te pijnlijk zijn.
Ik open langzaam mijn ogen, en het eerste wat ik hoor zijn twee mannen die zachtjes aan de andere kant van de kamer praten.
"Ik zal haar vragen moeten stellen, Ryder." De stem komt me bekend voor. Het duurt niet lang voordat ik besef van wie hij is.
"Tom, alsjeblieft, begrijp het. Dit is haar moeder, niet een collega."
Hoewel Ryder zachtjes tegen de politieagent praat, klinkt zijn stem erg sterk.
Tom zucht. "Ik begrijp dat het haar moeder is, maar het is nog steeds een moordzaak. Ik moet met haar praten."
"Ik heb je niet gebeld om haar verklaring af te nemen. Ze kan nauwelijks denken, laat staan praten op dit moment." Ryders stem wordt luider.
"Ryder, laat me mijn werk doen. Ik heb antwoorden nodig, en de enige manier waarop ik die krijg is van haar."
Ik kan horen dat de agent ongeduldig wordt, maar ik weet dat hij geen antwoorden van mij zal krijgen.
Ik ben net zo in de war als iedereen.
"Verdomme, Tom! Hou op met al die vragen!" schreeuwt Ryder. "Dit is niet het moment of de plaats om vragen te stellen!"
"Hoe moet ik anders mijn werk doen? Ja, haar moeder is dood, maar de moordenaar loopt nog vrij rond. Ik moet die persoon vangen voordat er nog iemand wordt vermoord."
"Kun je alsjeblieft wat meer begrip tonen? Ik geef zo veel om dat meisje dat het pijn doet, en ik kan me niet voorstellen wat ze nu denkt. Ze zal veel tijd nodig hebben om dit te verwerken."
"Ik weet het."
Ryder gaat verder. "Het verliezen van een familielid is iets wat je niet kunt begrijpen. Dus, laat de vragen alsjeblieft voor een andere keer."
Tom zucht. "Ik vergeet steeds dat jij zoiets ook hebt meegemaakt. Met Anna."
Stilte.
"Haal Anna hier niet bij." zegt Ryder scherp. "Haar moord heeft niets te maken met deze moorden. Maak geen veronderstellingen."
Ik hoor Toms antwoord niet omdat ik alleen maar een luid geluid van buiten hoor. Ik ga snel rechtop zitten en zie dat het hele huis in blauw licht is gehuld.
Nee! Ze zijn gekomen om haar weg te halen!
Ik duw mezelf van de bank, ren de voordeur uit en steek de straat over naar de ambulance. Ik begin te huilen als ik zie dat mijn moeder in de achterkant van het voertuig wordt getild. In een zwarte lijkzak. "Stop!"
Voordat ik nog een stap kan zetten, slaan sterke armen om mijn middel en beginnen me weg te trekken van het voertuig. Ik krab met alle kracht die ik nog over heb aan de handen die me tegenhouden om mijn moeder te bereiken.
Laat me los!
Als ik zie dat de deuren van de ambulance vlak voor me beginnen te sluiten, voel ik dat ik moet overgeven.
"Nee..." Ik schud mijn hoofd in afgrijzen.
Dit kan niet gebeuren!
Ik krab opnieuw aan de handen maar begin in paniek te raken als ik de motor van de ambulance hoor starten.
Ik schreeuw gefrustreerd maar geef het vechten op als het voertuig langzaam wegrijdt richting het ziekenhuis, mijn moeder meevoerend. "Kom terug!" schreeuw ik de nacht in.
Plotseling brengt de persoon die me vasthoudt zijn gezicht dichter bij het mijne, en het eerste wat ik voel is zijn ruwe baard die tegen mijn wang schuurt.
"Alice, stop." Ik herken zijn stem onmiddellijk en voel me erg boos op hem.
"Ryder, je had het beloofd!" huil ik. "Je zei dat je haar niet weg zou halen! Hoe kon je me dit aandoen!?"
Hij draait me om zodat ik hem aankijk en houdt zachtjes mijn gezicht vast. "Ik weet wat ik heb gezegd, en ik haat mezelf omdat ik tegen je heb gelogen, maar ik deed alleen wat ik dacht dat juist was. Alsjeblieft, wees niet boos."
"Je hebt tegen me gelogen!"
Ryder kijkt me alleen maar verdrietig aan.
"Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen." fluister ik terwijl ik mijn hoofd laat zakken in nederlaag.
Ik laat de tranen op de grond vallen maar snak naar adem van verbazing als Ryder me tegen zijn borst trekt en zijn armen beschermend om me heen slaat.
Ik was vergeten hoe comfortabel en veilig ik me voel in Ryders armen.
Op dit moment is in zijn armen zijn precies waar ik moet zijn.
"Alice?"
Ryder gromt. "Niet nu, Tom, alsjeblieft." Ik voel zijn hele lichaam verstijven.
Hij kijkt streng naar Ryder, dan naar mij. "Ik weet dat praten met mij nu waarschijnlijk het laatste is wat je wilt doen. Het spijt me voor je verlies. Het verliezen van een familielid is zo verdrietig. Het spijt me heel erg."
Ik staar hem aan zonder iets te zeggen.
Er gaan een paar minuten voorbij met een ongemakkelijke stilte, dan schraapt Tom eindelijk zijn keel. "Denk je dat je wat vragen zou kunnen beantwoorden?"
"Ik zei, niet vanavond," zegt Ryder boos.
"Ryder." waarschuwt Tom.
Ik voel Ryders lichaam gespannen worden. "Niet. Vanavond."
Ik stap weg uit Ryders armen en ga voor de agent staan. "Ik denk niet dat ik je vragen kan beantwoorden. Ik weet dat je antwoorden wilt, maar, geloof me, agent, er is niets dat niet eerder is gebeurd."
Opnieuw stilte.
Tom schraapt opnieuw zijn keel. "Misschien is vanavond niet het juiste moment om je verklaring af te nemen."
Ik draai me om om het huis in te gaan, maar stop als Tom mijn naam roept.
"Nog één ding, Alice. Het spijt me dat ik dit moet zeggen, maar je kunt hier vanavond niet blijven."
Eerst nemen ze mijn moeder weg en nu zeggen ze dat ik niet in mijn eigen huis kan zijn.
Ik staar hem aan, zonder te bewegen.
Tom pakt zijn telefoon en houdt hem naar me uit. "Is er iemand die je kunt bellen om vanavond bij te blijven of…"
Ryder onderbreekt hem. "Ze blijft bij mij."
Tom kijkt kort naar mij. "Heb je het haar eerst gevraagd?"
Ryder kruist zijn armen over zijn borst. "Waarom zou ik haar dat moeten vragen? Ze is bij mij."
"Ik moest het vragen. Maar aangezien ze bij jou is, is haar verblijf in jouw huis waarschijnlijk de betere optie."
Ik blijf hem aanstaren.
Hij kijkt ons beiden individueel aan en knikt dan. "Goed dan. Ik laat jullie alleen." Hij kijkt me meelevend aan.
"We zullen deze moordenaar vangen. Dat beloof ik je. Ze was een goede vrouw, je moeder, de sterkste vrouw die ik kende." Hij schudt ongelovig zijn hoofd. "Ze verdiende dit niet."
En daarmee loopt hij weg, stapt in zijn auto en rijdt de nacht in.
Ryder en ik staren allebei naar Toms auto terwijl die wegrijdt.
"Hij kan zo irritant zijn als hij wil." Ryder legt zijn handen op zijn heupen terwijl hij zijn hoofd schudt.
"Ben je klaar om te gaan?"
Ik draai me om naar Ryder en zie dat hij naar me kijkt.
Zonder een woord draai ik me om en kijk terug naar mijn huis. "Waar moet ik anders heen?"
Ryder roept zachtjes mijn naam en legt een hand aan weerszijden van mijn nek. "Waar jij gaat, ga ik."
Ik kijk diep in zijn ogen terwijl ik nadenk bij wie ik zou kunnen blijven.
Een optie zou zijn geweest om bij Sam te blijven, maar aangezien zij in het ziekenhuis ligt na te zijn aangevallen, is bij haar blijven niet mogelijk. Dus aarzel ik niet om Ryder te vertellen waar ik heen wil. "Ik wil naar huis."
Hij fronst. "Alice, je kunt hier niet blijven."
"Thuis. Jouw thuis. Bij jou."
Ik wil bij hem zijn, alleen bij hem.
Hij antwoordt me niet met woorden.
In plaats daarvan kust hij zachtjes mijn voorhoofd, pakt mijn hand en helpt me in de auto die op de oprit geparkeerd staat.
