Mijn cowboy Book 2
Auteur
Tinkerbelle Leonhardt
Lezers
380K
Hoofdstukken
30
Het liefdesverhaal van Cora en Hael is allesbehalve gewoon. Van een gepassioneerde verloving onder vuurwerk tot het overwinnen van familieruzies en het lanceren van een vrouwenmagazine: hun reis zit vol hoogte- en dieptepunten. Terwijl ze zich voorbereiden op hun bruiloft, worden ze geconfronteerd met onverwachte uitdagingen, waaronder een juridische strijd, een weggelopen alpaca en een verwoestende tornado. Te midden van de chaos wordt hun band sterker, wat leidt tot een hartverwarmende bruiloft en een verrassende onthulling tijdens hun huwelijksreis.
Welkom bij de Familie 🌶️🌶️🌶️
CORA
"Is dat een ja?" vroeg Hael, met ogen die fonkelden van opwinding.
Ik glimlachte en kuste hem opnieuw terwijl het vuurwerk aan de hemel bleef knallen. Ik streek door zijn lichte haar en tilde mijn rok een beetje op om op zijn schoot te gaan zitten. Hij kreunde diep toen ik bovenop hem bewoog. Ik voelde zijn opwinding groeien.
Ik liet mijn hand zakken en stak hem in zijn broek. Ik raakte zijn lid aan. Dat zette hem ertoe aan me op mijn rug te leggen. Hij schoof zijn ruwe hand onder mijn rok en streelde me over mijn ondergoed. Zijn andere hand gleed onder mijn shirt om mijn borsten te kneden.
Ik kreunde luid, maar het vuurwerk overstemde alles.
'Schat,' zei ik buiten adem.
Ik probeerde hem weer aan te raken, maar hij greep mijn handen en hield ze boven mijn hoofd. Hij hield me daar vast, net stevig genoeg zodat ik me niet kon bewegen tenzij hij het toeliet.
'Nee,' plaagde hij.
Hij zette zijn mond op mijn borsten, cirkelde met zijn tong voordat hij zachtjes in mijn tepels beet. Ik duwde mijn heupen omhoog om zijn harde deel te voelen, maar ik had meer nodig, en wel nu.
'Hael...,' jammerde ik.
Tevreden dat ik deed wat hij wilde, liet Hael één hand van mijn polsen glijden en haalde zijn lid tevoorschijn. Hij wreef het topje tegen mijn natte, gevoelige plek, en ik probeerde hem in me te duwen maar kon niet. Hij liet me nog niet.
'Is dat een ja?' vroeg hij opnieuw met een ondeugende glimlach. 'Wat krijg ik als het dat is?'
Eindelijk keek hij me aan en duwde zichzelf in me.
'O, god! Hael!' riep ik uit, terwijl mijn rug kromde toen hij me vulde.
Hij zat nog steeds op zijn knieën en ik bewoog mijn heupen omhoog om de zijne te ontmoeten. Ik sloeg mijn benen om zijn middel terwijl hij langzaam in en uit me bewoog, zijn vrije hand greep mijn been vast.
Hij versnelde zijn tempo, en al snel snakte ik ernaar mijn handen te gebruiken - om over zijn brede rug te krabben. Eindelijk liet hij mijn handen los. Ik klemde me vast aan zijn schouders en trok mezelf omhoog om dicht tegen hem aan te zijn terwijl hij in en uit me bewoog.
Hij hield moeiteloos mijn hele gewicht in zijn sterke armen terwijl hij rechtop zat en me bleef neuken. Ik was heel dicht bij mijn hoogtepunt. Mijn gezicht gloeide, ik hijgde, ik sloot mijn ogen terwijl een golf van genot door mijn lichaam golfde.
Zodra hij merkte dat ik klaarkwam, liet Hael zich ook gaan. Hij kreunde van genot, en ik voelde zijn warme zaad in me stromen. Uiteindelijk viel ik terug op de houten vloer van het balkon, met Hael hijgend bovenop me.
Hij keek me weer aan.
'Dus dat is een ja?' zei hij voor de derde keer, in mijn oor ademend.
'Nee... Dat is een fucking ja.'
HAEL
Op een zonnige zaterdag, een maand na onze verloving, parkeerden Cora en ik rond zes uur 's avonds voor het nieuwe huis van Bree-elle en Tobias.
Ze waren uit ons familiehuis verhuisd - waar mijn vader nu weer woonde - naar een klein huisje aan de andere kant van de stad.
Tobias' ouders hadden aangeboden een nieuw huis voor hen te laten bouwen in Plainview, maar ze waren tevreden met een ouder huis dat ze konden opknappen.
Dat was Ellie's idee. Ze leek in dat opzicht op mij en papa.
Toen ze het huis er netjes genoeg uit hadden laten zien, besloten ze een familiediner te organiseren.
Papa's oude truck stond al op de oprit. De Mercedes van Tobias' ouders stond er ook.
Het was de week voor Thanksgiving en ik had zoveel om dankbaar voor te zijn, vooral onze verloving.
Het voelde nog steeds onwerkelijk. De afgelopen weken leek het alsof we deden alsof we getrouwd waren. Gelukkig met ons eenvoudige leven.
We waren nog niet begonnen met het plannen van de bruiloft, wat mij prima uitkwam.
Er kwam zoveel meer bij een bruiloft kijken dan ik ooit had gedacht - met save-the-dates, eten, repetitiediner, uitnodigingen versturen, fotografen, kleuren, bloemen...
Ik werd al duizelig als ik eraan dacht.
Maar ik was nog steeds de gelukkigste man ter wereld.
Ik ging trouwen met een geweldige, slimme, sexy vrouw die evenveel van mij hield als ik van haar.
Wat wil een mens nog meer?
'Ben je er klaar voor om naar binnen te gaan?' vroeg Cora.
'Zo klaar als ik ooit zal zijn.' Ik boog me naar voren en kuste haar voordat we uit mijn truck stapten en naar de voordeur liepen.
Cora was de laatste tijd erg druk met haar website. Het was fijn om haar zo actief te zien. Ze was ver gekomen sinds die zomer en ik was trots op alles wat ze had bereikt.
Haar online vrouwentijdschrift was pas een paar weken geleden van start gegaan, maar ze was nog steeds op zoek naar investeerders.
The G-Spot, zoals ze het noemde, was een 'open en veilige plek voor vrouwen om te lezen, leren en delen over seksualiteit, seksuele identiteit, seksueel plezier, en mentale en fysieke gezondheid.'
De foto's en graphics op de site zagen er mooi uit, voor zover ik kon zien, maar zoals Cora zei: 'Er is meer content nodig.'
Recensies en artikelen en dat soort dingen.
Ze zei dat als ze hier een echt bedrijf van wilde maken en niet gewoon een hobby, ze anderen nodig had om te helpen.
Tobias was in mei afgestudeerd aan Trinity en werkte nu bij het accountantskantoor van zijn vader.
Ze waren erg enthousiast om Cora als Tobias' eerste grote klant te hebben.
Geldzaken begrijpen was moeilijk voor Cora en mij, maar Tobias regelde genoeg zodat Cora zich kon concentreren op dingen als praten met mogelijke investeerders.
Ze had eigenlijk haar tweede investeerder klaar om de volgende ochtend te tekenen en ze vroeg de eerste groep abonnees om recensies te schrijven zodat ze die op de hoofdpagina kon zetten.
Met al die drukte was een rustige avond met familie een aangename afwisseling.
'Hé, kom binnen!' zei Tobias toen hij de deur opende.
Tobias' ouders, Doug en Rachel, begroetten ons ook. Rachel gaf Cora snel een glas witte wijn terwijl Tobias terug naar de keuken haastte.
Het kleine huis had geen aparte eetkamer, maar nadat mijn vader de muur tussen de keuken en de woonkamer had neergehaald, voelde de ruimte veel ruimer aan.
'Waar is Leroy?' vroeg Cora terwijl ze aan tafel ging zitten.
'Hier beneden,' hoorden we papa's ruwe stem zeggen.
Toen ik over het keukeneiland keek, zag ik papa op zijn rug onder de gootsteen liggen.
CORA
Ellie struikelde bijna over haar vader toen ze de aardappelgratin uit de oven haalde.
'Pa, kun je dat niet later doen?' zei Ellie geïrriteerd.
'Nee, lieverd, ik ben er bijna...' zei hij, niet merkend dat hij in de weg stond.
Tobias' vader rolde met zijn ogen. 'Ze kunnen toch gewoon een loodgieter bellen,' zei Doug, terwijl hij aan zijn wijn nipte.
'Ik heb nog nooit een loodgieter ontmoet die een probleem kon oplossen dat ik niet zelf kon fixen,' antwoordde Leroy.
Hael pakte een biertje en schoof naast me aan tafel.
'Nou, het eten is zo klaar,' zei Ellie.
Leroy kroop eindelijk onder de gootsteen vandaan en voegde zich bij ons aan tafel terwijl Tobias en Ellie de varkenskoteletten, aardappelen en groenten op tafel zetten.
'De waterdruk is beroerd,' zei Leroy naast me. 'Al die regeltjes van de gemeente... Weet je, vroeger waren er echte watervallen in Flake Wood Falls.'
'Wat is er gebeurd?' vroeg ik. 'Kwam dat door de grote droogte?'
'We hadden helemaal geen droogte gehad,' zei Leroy boos, 'als die rijkelui in Plainview het water in 1992 niet hadden tegengehouden.'
Doug verstijfde en trok een wenkbrauw op. 'Is dat zo?'
Twee van die 'rijkelui' zaten tegenover hem. Aan Leroy's blik te zien, besefte hij dat ook.
Hij had niet helemaal ongelijk - tenminste, dat had Hael me verteld. Het watersysteem van Plainview had Flake Wood Falls echt benadeeld.
Als mijn vader al die jaren geleden niet had ingegrepen, zou het hele stadje er veel slechter aan toe zijn geweest.
'Nou ja,' zei Leroy, in een poging zijn woorden te verzachten, 'ik bedoel alleen maar dat Flake Wood Falls wat hulp van buitenaf had kunnen gebruiken, dat is alles.'
Om van onderwerp te veranderen, zei ik: 'Ellie, Tobias, dit ziet er allemaal geweldig uit!'
'Het was allemaal Ellie,' zei Tobias. 'Ik zal al deze recepten moeten leren als zij volgend semester naar school gaat.'
'De eerste Gunners die naar de universiteit gaan,' zei Hael, terwijl hij zijn flesje hief.
'Ben je er blij mee?' vroeg ik haar. 'Om met school te beginnen?'
'Ik ben...' begon Bree-elle terwijl ze de borden begon rond te delen.
Ze nam niet veel eten voor zichzelf; ze zag er eigenlijk een beetje ziekjes uit.
'Gaat het wel?' fluisterde ik tegen haar.
'Het gaat prima,' zei ze terug op een scherpe toon die ik niet had verwacht.
'Oh mijn god!' onderbrak Rachel.
Ze wees naar mijn ringvinger. 'Ik besef nu pas dat ik jullie twee niet heb gezien sinds jullie verloofd zijn! Laat me die ring eens zien!'
Ik stak mijn linkerhand uit en de Frelts maakten bewonderende geluiden.
'Hael heeft hem uitgezocht,' zei ik. 'Hij is perfect!'
'Wanneer is de grote dag?' vroeg Rachel.
'We hebben nog geen precieze datum, maar we denken aan ergens in oktober, dus een verloving van een jaar. We dachten dat we de details later wel zouden uitwerken.'
'Ik zei tegen Hael dat ik eigenlijk prima vond om naar het stadhuis te gaan in een leuke jurk, de papieren te tekenen en het daarbij te laten,' vervolgde ik, 'maar meneer Romanticus hier wilde iets wat specialer.'
Terwijl ik sprak, pakte ik zijn hand.
'Dat is geweldig!' zei Doug. 'Laten we een toast uitbrengen om het te vieren! Cora, wil je nog wat wijn?'
'Graag, dank je.' Ik hield mijn glas op om bijgeschonken te worden.
'Frelt Wijngaard Riesling,' zei Rachel. 'De 2018. Ik heb een paar flessen voor jullie meegebracht om mee naar huis te nemen.'
'Ik heb nooit begrepen wat mensen zo leuk vinden aan wijn,' zei Leroy.
Daar gaan we weer.
'Ik proef nooit het verschil tussen een goedkope fles of een dure,' ging hij verder.
'Smaak in wijn is iets wat je moet ontwikkelen,' zei Doug.
'Nou, ik denk dat het een beetje lastig is om "chic" te doen als je hard moet werken voor de kost.'
Oh nee, Leroy...
'Dus, hebben jullie al nagedacht over kinderen?' vroeg Rachel, een nieuw gesprek beginnend terwijl ze een ander stopte.
'Mam!' riep Tobias luid.
'Kom schat,' voegde Doug eraan toe, 'dat gaat niemand wat aan behalve henzelf.'
'Oh, ik bedoelde er niets kwaads mee... gewoon nieuwsgierig, dat is alles.'
'Nou, hou dan op zo nieuwsgierig te zijn.'
'Het geeft niet,' zei ik, in een poging iedereen te kalmeren. 'Hael en ik hebben erover gepraat. We denken dat we in de toekomst kinderen willen, maar nog niets concreets.'
Dat was niet waar.
Ik zou dolgelukkig zijn om kinderen met Hael te krijgen.
Ik werd al warm bij de gedachte, maar ik hield dat voorlopig voor mezelf.
Rond die tijd merkte ik dat Ellie zich heel on-Ellie-achtig gedroeg, heel stil was.
Elke andere keer dat de familie in een discussie belandde, zat ze er meestal middenin.
Maar ze zat daar gewoon in haar eten te prikken, at niet, en keek naar haar telefoon.
'Nou, ik denk dat jullie prachtige kinderen zouden krijgen - slim ook natuurlijk,' glimlachte Rachel, haar ogen een beetje wazig. De wijn leek haar te beïnvloeden. 'Ik zou er meer hebben als ik kon...'
'Alsjeblieft, niet doen,' zei Tobias. 'Oh!' Hij sprong bijna uit zijn stoel. 'Ik was het bijna vergeten. Als we het toch over ouders hebben...'
'Niet nu, Tobias,' zei Ellie boos, maar hij was al in de andere kamer. Toen hij terugkwam, had hij iets achter zijn rug.
'Ellie en ik hebben iets voor jullie twee.'
Ellie's reactie leek alsof ze haar gezicht in haar handen wilde verbergen.
'Dus, als een soort "Welkom bij de familie..." gelukkig huwelijk...dinges, kwamen Ellie en ik op het idee en besloten—'
'Jij besloot,' onderbrak Ellie.
'We—uhm, ik ging verder en...nou, hier.' Hij gaf me een ingelijste foto met een afbeelding van een...
'Is dat een lama?' vroeg ik.
'Gefeliciteerd! Jullie zijn nu de trotse eigenaren—ouders—van jullie eigen alpaca!' Tobias glimlachte breed.
'Meen je dit?' vroeg ik, starend naar de foto van het grappig uitziende diertje. Het was eigenlijk best schattig.
Tobias knikte enthousiast. 'Dacht dat het een geweldige aanwinst voor de boerderij zou zijn.'
'We willen het niet,' zei Hael.
'Ach kom op Hael,' smeekte ik. 'Kijk hoe schattig het is.'
'Het ziet er gemeen uit. We hebben geen verdomde alpaca nodig die over de ranch rent.'
Hij keek naar Tobias. 'Maak de adoptie nu ongedaan en stuur het terug.'
'Ik kan het niet on-adopteren... het is al "onderweg".'
'Je hebt er al voor betaald?' zei Hael.
Ellie stond op, haar gezicht zag er zweterig en bleek uit. 'Ik zei dat je moest wachten! Als je naar me had geluisterd—' Ze duwde zichzelf weg van de tafel en haastte zich naar de badkamer.
Tobias stond op en ging kijken hoe het met haar was.
Brave jongen.
Hoewel hij bijna op Ellie's telefoon stapte, die ze had laten vallen toen ze opstond. Ik raapte hem snel op voordat iemand anders hem zou breken.
Heilige koekoek! dacht ik bij mezelf toen ik het telefoonscherm omdraaide en zag wat ze aan het lezen was.
'Zwangerschapssymptomen: 10 Vroege Tekenen.'
Is Ellie soms zwanger?
