De dochter van de alfakoning Book 2
Auteur
S. J. Allen
Lezers
58.1K
Hoofdstukken
30
Axel, een student met het unieke vermogen om door het dodenrijk te reizen, raakt verweven met Storm, een rondtrekkende heks die hulp zoekt bij de koninklijke wolvenfamilie. Terwijl ze hun nieuwe band ontdekken en de dreiging van losgeslagen wolven onder leiding van de sinistere tovenaar Keir het hoofd bieden, moeten Axel en Storm hun verleden onder ogen zien en hun krachten gebruiken om hun geliefden te beschermen. Hun reis is er een van liefde, verlies en de strijd om leiderschap in een wereld waar magie en loyaliteit voortdurend op de proef worden gesteld.
Axel
Boek 2:Axel
AXEL
„Meneer Sanders! Ik geloof dat ik u een vraag stelde!“
Ik keek op naar mijn leraar. „Sorry meneer, ik zat met mijn hoofd ergens anders.“
Hij fronste zijn wenkbrauwen, maar ging gelukkig verder. Ik zakte onderuit in mijn stoel, pakte mijn telefoon en checkte mijn berichten.
Reign
vergeet niet wat voor dag het vandaag is Axel bel Mama ze heeft het altijd zwaar op deze dag x
Ik sprong overeind.
„Pardon, meneer Sanders. De les is nog niet afgelopen. Waar denk je heen te gaan?“
„Mijn moeder heeft me nodig,“ mompelde ik terwijl ik wegliep. Hoe kon ik de datum vergeten? Deze dag was voor ons allemaal een zware dag. Ik ben de oudste.
Het is mijn taak om er voor mijn familie te zijn als Papa er niet kan zijn, en net als Mama voelt hij zich vandaag altijd ellendig. Mama heeft het er moeilijker mee. Ze gaat altijd de dood in, maar hij is er nooit.
Ze kan hem niet oproepen. Het doet te veel pijn. Hij was te klein. Er zou niets zijn om terug te roepen, slechts een baby.
Een baby.
Toen ik tien was en mijn zus Reign acht, vertelden Mama en Papa ons dat Mama zwanger was.
Ik was al gewend om grote broer te zijn, maar Reign was door het dolle heen dat ze grote zus zou worden. Ik werd enthousiast toen ze zeiden dat het een jongetje was. Ik zou iemand anders hebben om mee te spelen naast Reign.
Alles leek goed te gaan, en toen ging Mama naar het ziekenhuis, en iedereen praatte zachtjes om ons heen, maar ik voelde dat er iets mis was.
De baby was een dag of zo voordat Mama werd opgenomen overleden. Ze moest de baby nog steeds ter wereld brengen. Ik was net elf geworden, maar ik voelde de dood dichtbij komen.
Ik wist dat Mama me nodig had, ook al zou ze het nooit vragen. Ik was jong, en ze had gezegd dat ik alleen de dood in mocht gaan als ik er klaar voor was, maar ik kon haar het niet alleen laten doen, dus ging ik met haar mee.
Ze hadden hem Dante Jason Sanders genoemd. Ze legde hem in een mandje dat op de rivier dreef. Ze zei niets, maar we zaten daar een tijdje, kijkend hoe hij wegdreef.
Zijn ziel ging naar de andere kant. Het was mijn eerste keer in de dood—en laatste. Ik was er sindsdien niet meer geweest. Ik was er niet meer bang voor, maar ik kon het gewoon niet.
De dood is onderdeel van het leven, en Mama zei altijd dat de dood is wat je ervan maakt, maar elke keer als ik probeerde binnen te gaan, zag ik dat kleine mandje voor me dat op de rivier dreef en hield ik mezelf tegen.
We begroeven hem een paar dagen later. Papa werkte veel. Het was de enige manier waarop hij kon omgaan met het verlies van zijn jongste kind.
Een tijdje leek het alsof mijn ouders uit elkaar zouden gaan, maar ze bleven bij elkaar zoals ze altijd deden.
Wolven blijven hun hele leven bij één partner. Als ze uit elkaar waren gegaan, zou het erger zijn geweest dan het verdriet dat ze voelden.
Ik reed de oprit op van mijn ouderlijk huis, een flink pand. Ik liep naar binnen en ging naar Mama's speciale kamer op de bovenste verdieping. Ik voelde de dood al voordat ik binnenkwam.
Met mijn hand op de deurknop zag ik haar op het bed liggen met een sneeuwwolk boven haar. Reign zat naast het bed.
„Hoe lang is ze al daarbinnen?“ vroeg ik haar.
„Een paar uur. Hij zou dit jaar elf zijn geworden, Axel.“
Ik zuchtte. Hij zou in een wolf zijn veranderd. We zouden zijn wolf hebben gezien. Misschien zou hij bijzondere gaven hebben gehad zoals de rest van ons.
Zou hij de dood hebben kunnen voelen zoals ik? Zou hij dingen hebben kunnen vinden zoals Reign? Vragen waarop we nooit antwoord zouden krijgen.
Ik ging op de grond zitten en maakte het me gemakkelijk.
„Wat ga je doen?“
Ik reikte uit, voelde de kou over me heen komen. „Ik ga naar haar toe.“ Ik ging naar binnen terwijl Reign naar me knikte.
Ik stond tegenover dezelfde kleine rivier die ik elf jaar geleden had gezien. Ik denk dat dit zijn versie van de dood was. Mama zat met gekruiste benen op de oever. Ik ging naast haar zitten.
„Hé Mama, gaat het een beetje?“
Ze glimlachte zachtjes. „Natuurlijk, lieverd. Natuurlijk. Ik mis hem gewoon, ook al klinkt dat misschien gek.“
„Het is niet gek, Mama. We missen hem allemaal. Is Papa aan het werk?“
Ze lachte een beetje, veegde tranen weg. „Je kent hem, schat, maar hij komt later thuis voor het eten.“ Haar hand pakte de mijne.
„Ik ben zo trots op jou en je zus, Axel. Jullie zijn allebei opgegroeid tot zulke geweldige wolven, en ik weet dat je een geweldige leider zult zijn als het jouw tijd is.
„Je vader en ik houden heel veel van jullie beiden. Vergeet dat nooit, oké, lieverd?“
Ik kneep in haar hand. „Ik weet het, Mama. We weten het allebei. En wij houden ook van jou en Papa. Wil je hier langer blijven?“
Ze schudde haar hoofd, stond op en veegde haar gezicht af. „Nee, lieverd. Ik denk dat het tijd is om te gaan. Gaat het met jou?“
Ik hield haar schouder vast. „Het gaat goed, Mama. Ik kwam kijken hoe het met jou ging. Reign wacht op ons aan de andere kant.“
Ze legde haar handen op mijn gezicht. „Je vader en ik hadden echt geluk toen we jullie beiden kregen. Kom, laten we gaan. Je kunt me helpen met het eten.“
We liepen terug naar de deuropening die terugvoerde naar het leven. Ik schudde de sneeuw uit mijn donkere haar terwijl ik Mama zag rechtop gaan zitten en zichzelf afkloppen.
Dat is de tweede keer dat ik de dood ben ingegaan.
