Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Roberta Black boek 3: Voor altijd zwart

Roberta Black boek 3: Voor altijd zwart

Auteur
D. P. Mendes-Kelly
Lezers
16.4K
Hoofdstukken
37
Auteur
D. P. Mendes-Kelly
Lezers
16.4K
Hoofdstukken
37
⚔️Actie en avontuur👱🏽‍♀️Tieners💪🏻Beschermer👩🏼‍🏫Leraren🐺Weerwolven en Shifters🧚🏼‍♂️Feeën🧙‍♂️Paranormaal en fantasy💪Sterke vrouwen👑Royalty en aristocraten🍷Oudedag🕵🏻‍♂️Rechercheurs🏳️‍🌈LHBTQ🐺Paranormaal

Ik strompel uit het bos een wereld in die ik niet ken. Het is 2025. Ik ben al veertig jaar vermist. Mijn haar is wit. Mijn leven is een spookverhaal. Iets kwaadaardigs breekt door. Mijn verloren geliefde roept vanuit de schaduwen. Kan ik de weg naar huis vinden?

Hoofdstuk 1: Regenwandelaar

ROBERTA

De regen viel niet zozeer uit de lucht, maar leek eerder uit het niets te ontstaan—alsof het universum was omgekeerd en leeggeschud van elke koude, natte gedachte die het ooit had gehad. Het striemde de bomen met een boosaardige intensiteit en stak in mijn huid als een zwerm glazen bijen.
Uit die grijze chaos kwam ik strompelend tevoorschijn.
Ik ving mezelf op tegen de stam van een eik, mijn vingers diep in de natte bast gedrukt. De stevigheid ervan was een schok, een fysieke belediging voor mijn zintuigen. Het hout onder mijn handpalm voelde te stellig en te zwaar aan, na de verschuivende, verraderlijke texturen van de plek die ik net had verlaten. Ik haalde adem en het voelde als een handvol grind in mijn longen: scherp, koud en onmiskenbaar echt.
Mijn haar was een kletsnat gewicht, als een warrig gordijn over mijn gezicht geplakt. Toen ik het naar achteren streek, schoot er een schok als van elektriciteit door me heen.
Het was wit.
Niet het middernachtzwart dat het altijd was geweest, maar een lichtgevend, maanverlicht wit. Ik staarde naar de lokken, en mijn adem stokte. Hoe lang al? Ik dwong mijn hersens om weer in actie te komen en vocht tegen de mist die me weer dreigde mee te sleuren. Ik was niet zomaar een vrouw die verdwaald was in een storm; ik was weer een rechercheur, terug op de plaats delict. Beoordeel de variabelen. Identificeer het doel.
Mijn doelen waren simpel: uit handen blijven van achtervolgers en daarna een weg terugvinden naar Anton. Ik weigerde zijn belofte slechts een grafrede te laten zijn. Ik moest terug naar hem, om hem te redden, en dat kon ik niet doen als ik hier in de modder zou doodbloeden.
Een harde kraak weerklonk door de bomen—misschien een afbrekende tak, of een voetstap van het ding dat al sinds de open plek in mijn nek hijgde. Ik draaide me om, terwijl mijn hart een wanhopige, struikelende dans uitvoerde.
Niets. Alleen schaduwen die een eigen wil leken te hebben.
Toch hing er een aanwezigheid in de lucht—de verdwijnende warmte op een stoel die net is verlaten door iemand die niet gezien wilde worden. Ik was gevolgd tot aan de rand van deze wereld. Ik was maar net door de sluitende tanden geglipt.
„Wie is daar?“ Mijn stem was schor en roestig. De storm ving de woorden en rukte ze weg.
Een herinnering flitste voorbij, zo pijnlijk als een flitslamp. Een hand die de mijne vastgreep—Anton. Ik kon de eeltplekken op zijn handpalm nog steeds voelen, de wanhopige hitte van zijn huid. Een deuropening uitgesneden uit duisternis en licht. Een gang van schreeuwende lucht.
Ik zal je vinden, had zijn stem beloofd. Daarna volgde een duw.
De herinnering spatte uiteen. Ik had geen tijd voor angst; ik had een missie. Ik had een wereld nodig die stil bleef staan. Ik sleepte mezelf weg uit de bosrand, mijn dunne witte jurk als een tweede huid van ijs aan me vastgeplakt. Door de waas heen verscheen er een gele vlek.
Het was een buitenlamp.
Het was warm, vast op zijn plek en heerlijk menselijk. Ik knipperde stevig met mijn ogen, er zeker van dat het in zilverstof zou oplossen, maar het licht bleef. Het was koppig. Het was saai. Het was prachtig.
Elke stap naar het gebouw was een onderhandeling met een zwaartekracht die veel te zwaar voelde. Het was een gedrongen, bakstenen bureau, waarvan het bord verborgen werd door de regen. Een deur met beslagen glas. Een plek van papierwerk en verveelde mannen.
Ik drukte een trillende hand tegen het glas. De kou hield me geaard en trok me terug naar de realiteit—een wereld van belastingen en bustijden. Mijn spiegelbeeld op het glas trilde. Ik zag eruit als een vreemdeling, met ingevallen ogen en haar in de kleur van een dode ster.
Binnen bewoog een schaduw. Er kwam iemand aan.
Blijf scherp, zei ik tegen mezelf. Laat ze je niet als een gek bestempelen. Je hebt ze nodig om te luisteren als je terug wilt naar hem.
„Alsjeblieft…,“ fluisterde ik, smekend tegen het gebouw, of misschien tegen de man wiens hand ik in het donker was kwijtgeraakt.
Vanuit het bos achter me steeg een geluid op. Laag, geduldig en onmiskenbaar hongerig.
De deur ging open. Een stem snakte naar adem. Handen strekten zich uit om me te ondersteunen voordat ik de tegels kon raken.
***
Warme lucht stroomde me tegemoet, ruikend naar oude koffie en industriële vloerreiniger. Gedimde lichten zoemden aan het plafond—een scherp, steriel gezoem waar ik de kriebels van kreeg.
Een geüniformeerde man in de vijftig staarde me aan. Zijn gezicht was een slagveld tussen professionele afstandelijkheid en shock. „O… God. Gaat het wel goed met u?“
Hij stapte opzij en begeleidde me naar binnen. De vloer was koud, maar de tegels voelden tenminste stevig aan onder mijn blote voeten. Ze probeerden niet te ademen toen ik erop stapte.
„Ga zitten. U ziet helemaal blauw, mevrouw. U moet het wel ijskoud hebben.“
Hij hielp me op een bekraste plastic stoel. Een jongere agent kwam tevoorschijn uit de achterkamer, terwijl zijn gezichtsuitdrukking veranderde van irritatie naar ongerustheid.
„Ik vond haar in de deuropening,“ mompelde de oudere man.
De jongere agent verdween even en kwam terug met een versleten wollen deken, die hij om me heen sloeg. „Kunt u ons vertellen wat er is gebeurd?“
Ik probeerde te praten, maar mijn mond was een woestijn. Ik bekeek de oudere agent. Zijn ogen bestudeerden mijn met modder besmeurde benen en doorweekte jurk. Hij was een smeris; hij zocht naar een verhaal. Ik kende die blik—ik had hem zelf wel duizend keer gegeven in de tijd dat ik nog een penning had en een reden om 's ochtends wakker te worden.
Prima, dacht ik. Geef hem wat hij wil. Zorg dat hij je gaat helpen.
„Waar komt u vandaan?“
Ik keek naar de glazen deur, naar de muur van bomen voorbij de regen. Ik voelde de aantrekkingskracht ervan—een immense, magnetische kracht die me terugriep naar de man die ik had achtergelaten.
„Ergens“—het woord schraapte uit mijn keel als glas—„waar ik nooit had moeten zijn.“
De agenten keken elkaar aan. De oudere agent ging door zijn knieën om me goed aan te kijken. „Kunt u ons uw naam vertellen?“
Mijn adem stokte. Mijn spiegelbeeld in het glas leek op een geleende vorm. Ik wist wat ik was—een rechercheur, ooit, voor de tuchtcommissie en de lange wandeling naar het burgerleven. Ik had ook een naam, maar op dat moment lag die net buiten bereik, begraven onder jaren van dode bladeren.
„Waar was u voordat u hierheen kwam?“ vroeg de jongere agent. Zijn pen zweefde boven een notitieboekje. „Heeft iemand u daarheen gebracht?“
„Niemand heeft me gebracht,“ zei ik, en mijn stem werd iets sterker. „Ik werd geduwd. Door een deur.“
Ik wist precies wat hij over mij opschreef: Slachtoffer. Verward persoon. Mogelijk onder invloed.
Nee, jochie, dacht ik. Ik zou eigenlijk die pen moeten vasthouden.
„Was er nog iemand bij u?“ vroeg de oudere man.
„Ja. Een man. Hij is nog steeds… daarginds.“ Het verdriet raakte me toen als een koude golf. Ik dwong het weg. Niet treuren, organiseren! Dat was wat mijn moeder altijd zei—toen ze weer eens naar een of andere stakingspost marcheerde. Een vakbondsvrouw in hart en nieren.
Ik had een vaste basis nodig. Ik had een contactpersoon nodig.
„Ik wil dat jullie contact opnemen met een student aan de universiteit van Manchester,“ zei ik, terwijl de naam eindelijk naar boven kwam als een boei in een donkere zee. „Ian Anderson.“
De oudere agent wreef in zijn handen. „Laten we u naar het kantoortje achterin brengen. Daar staan een kachel en een waterkoker.“
Hij bood me zijn arm aan. Mijn benen trilden, maar de grond bleef stevig. Geen ademende aarde; gewoon linoleum.
Hij begeleidde me naar een klein kantoortje. Er stonden twee bureaus en een prikbord, maar mijn ogen bleven op iets anders gericht. Een machine op het bureau.
Het was strak, onmogelijk dun, en gloeide met een resolutie die mijn hoofd deed duizelen. Waar was de beige kast? Waar was de lompe monitor met zijn knipperende groene tekst? Dit leek wel een vel van puur, bevroren licht. Een ongemakkelijk gevoel kroop door mijn hoofd, een gevoel dat ik weigerde te erkennen.
Ik ging zitten, terwijl de agenten met een geoefende kalmte om me heen bewogen. Er werd een mok in mijn handen gedrukt.
„Drink maar rustig op,“ zei de jongere agent.
Ik keek naar de oudere man. Hij was de sleutel. Ik moest mijn ruimte opeisen in deze nieuwe, dunne wereld, zodat ik kon beginnen met de jacht om terug te gaan naar de andere.
„U bent hier veilig,“ zei de oudere man. „Laten we het nu simpel houden. Weet u uw geboortedatum nog?“
Ik knipperde met mijn ogen. Tot mijn eigen verbazing wist ik het nog. „Vijf november… 1947.“
De jongere agent onderdrukte een lach—een scherp, cynisch geluid.
Ik krimpte niet ineen. Ik keek hem recht in de ogen, met de blik die vroeger de zwaarste criminelen in de cellen naar de vloer liet staren.
„Ik ben voormalig rechercheur Roberta Black,“ zei ik, en de woorden voelden als ijzer. „En ik moet een man redden. Zorg nu dat u Ian Anderson te pakken krijgt.“
De oudere agent begon te fluisteren. Zijn stem sloeg over. „…bedoelt u de vermiste Roberta Black…?“
Op het raamglas bleef één enkele waterdruppel perfect stilstaan, terwijl de rest van de regen eromheen gleed. Toen, langzaam, onmogelijk, begon de druppel omhoog te kruipen.
De nacht bestond nu uit twee plekken, die overlapten. En ik was de enige brug die nog over was tussen die twee.

Ontdek Galatea

Een afspraak met de alfaVerboden liefde boek 2: Liefde op afstandOefening baart kunstKoninklijk bloed Boek 2Windsor/Capulato Saga Boek 1: We Wisten Het Niet

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Kidnapped by my mate

door celestial

5 boeken

Nieuwe Nederlandse

door Laura Twente

17 boeken

Nieuw nederlands mei 2025 (nl)

door Laura Twente

12 boeken

My Library

4 boeken

Boeken bewaren

door anita68

15 boeken

Ahoeee!!!!

door jumpy_cumquat_679

4 boeken

Winterhof

door celestial

4 boeken

Nederland weerwolven

door Laura Twente

11 boeken

Owned by the alphas

door Book mermaid

10 boeken

The Millenium Wolves

door LouiseC93

13 boeken

Fairy godmother Inc

door Book mermaid

8 boeken

Owned By the Alphas Saga

door jkc146

12 boeken

Ophelia Bell

door Jeanetta

35 boeken

Linda kage

door irisha20

20 boeken

F.R. Black

door Vikka9

8 boeken