Windsor/Capulato Saga Boek 1: We Wisten Het Niet
Auteur
Autumn Ferris
Lezers
722K
Hoofdstukken
81
Tori denkt dat één onbezonnen nacht met een knappe vreemdeling niet meer is dan een leuke herinnering… totdat ze bij haar nieuwe ijshockeyteam gaat en beseft dat haar mysterieuze man Adam is, hun grootste rivaal en de beste vriend van haar aanvoerder.
De vonk die oversloeg is onmogelijk te negeren, zeker wanneer een blessure ervoor zorgt dat ze tijdens haar herstel bij hem moet intrekken. De spanning loopt op, geheimen komen aan het licht en elke blik komt harder aan dan een slapshot. Terwijl het ijs tussen hen smelt, moet Tori beslissen wat belangrijker is: haar geheim beschermen, of de waarheid onder ogen zien die in volle vaart op haar hart afstormt.
Hoofdstuk 1
TORI
Het gebrul van het publiek raakt me en geeft me een enorme stoot energie. Ik voel het tot in mijn borstkas. Het volkslied, het tikken van de sticks en de bijtende kou smelten samen tot het vertrouwde gezoem voor de wedstrijd. Dan valt de puck. Ineens zie ik alles haarscherp.
Ik schiet weg van de lijn.
Mijn schaatsen trekken strakke lijnen over het ijs, met mijn knot strak onder mijn helm. Klein zijn heeft zo zijn voordelen: ik glijd als water tussen de spelers door en passeer verdedigers voordat ze me überhaupt opmerken. Ik bereik hun verdedigingsvak, draai scherp om en sta precies op tijd met mijn gezicht naar mijn team om de schijnbeweging van mijn winger mee te krijgen. Hij voert het fantastisch uit en schiet de puck dan recht op mijn tape.
Een perfecte voorzet. Dit wordt absoluut een vroeg doelpunt.
Ik draai me om, kijk naar het doel en schiet de puck hard weg.
Via de lat erin.
De harde klap klinkt als muziek in mijn oren.
Ik gooi mijn stick juichend in de lucht en bots hard tegen iemand achter me op.
Ik struikel, hervind mijn balans en draai me snel om. Twee tegenstanders liggen languit op het ijs en proberen op te staan. De onverzorgde man met het bolle gezicht, de grote mond en een echt bierbuikje wijst boos naar me.
„Die fucking klootzak heeft me laten struikelen! Hij pakte mijn schaats met die verdomde stick!“
„Pardon?“ Mijn stem klinkt zwaar en gevaarlijk. Ik ben vijftien centimeter korter dan de één en bijna dertig centimeter korter dan de ander, maar ik heb nooit lengte nodig gehad om iemand zijn levenskeuzes te laten overdenken. „Zeg je nou dat ik je expres liet struikelen, fuckhead?“
De langere speler stapt naar voren en kijkt zijn teamgenoot boos aan. „Gibbs. Hou op.“
Zijn lichtbruine ogen kruisen de mijne. Ze zijn scherp, rustig en zo bekend dat het dwars door mijn adrenaline heen snijdt.
Er flitst iets door mijn hoofd. De warme lucht in de hotelkamer, zijn adem langs mijn wang terwijl hij zachtjes „Jess“ zei met die zware, hese stem. Het gevoel van zijn lippen die over mijn nek gleden. De manier waarop hij me daarna aankeek, alsof hij mijn gezicht uit zijn hoofd wilde leren.
Mijn maag draait zich om.
Ik voel een schok van herkenning in mijn borst.
Ik ken die ogen.
Maar de gedachte verdwijnt net zo snel als hij kwam. Het wordt weggedrukt door de onverzorgde idioot die nog steeds loopt te zeuren.
Gibbs kijkt gemeen en buigt voorover. Hij denkt blijkbaar dat het helpt om boven me uit te torenen. „Ja, dat zeg ik. Wat ga je eraan doen, loser?“
Mijn team komt gespannen achter me staan. Ze aarzelen om me vast te pakken, gewoon omdat ik een meisje ben. Dat irriteert me mateloos. Ik heb hier al van kinds af aan mee te maken. Er is maar één manier om dit op te lossen.
Er direct korte metten mee maken.
„Oh, echt waar?“ zeg ik poeslief. „Misschien was je niet gevallen als je enkels niet zo zwak waren. Plak ze wat beter af met tape, pussy.“
Nog voordat hij met zijn ogen kan knipperen, haak ik mijn stick achter zijn schaatsen en trek ik er hard aan.
Hij valt met een harde en bevredigende klap op het ijs.
„Zo ziet het eruit als ik iemand laat struikelen,“ vertel ik hem, terwijl ik over zijn uitgestrekte lichaam stap. „Ik doe het recht in je gezicht, bitch.“
Ik draai me om om weg te schaatsen, maar de scheidsrechter blaast hard op zijn fluitje.
„Fields, tijdstraf…“
Hij maakt zijn zin niet af. Het publiek barst los, mijn teamgenoten schreeuwen en ik draai me precies op tijd om om te zien hoe Gibbs als een denderende goederentrein op me afkomt.
Ik stap opzij. Hij knalt vol tegen twee van mijn teamgenoten op, die direct hun handschoenen laten vallen en beginnen te slaan.
Een hand pakt mijn schouder vast. Het is de verkeerde kleur shirt.
Ik twijfel geen seconde.
Ik draai me om en sla mijn vuist recht in zijn gezicht. Een harde klap. Erg bevredigend.
Hij struikelt naar achteren, en een fractie van een seconde zie ik zijn ogen weer: diezelfde lichtbruine ogen die daarnet iets in me losmaakten. Een scherpere herinnering snijdt door me heen.
Zijn handen aan weerszijden van me op dat hotelbed gesteund, het gevoel van hoe hij mijn bovenbenen vastpakte. Hoe hij tegen het hoofdbord leunde, zijn glimlach die verzachtte in iets dat veel te echt was voor een one-night stand.
„Jess, wil je dat ik wat eten bestel?“
De manier waarop hij het zei was heel zacht en hoopvol. Alsof blijven slapen echt een optie was.
Mijn borst trekt samen.
Nee.
Dat is fucking onmogelijk.
En dan besef ik het me ineens heel helder.
Shit.
Ik heb zojuist hun aanvoerder in zijn gezicht geslagen.
Er breekt enorme chaos uit op het ijs. Helmen en vuisten vliegen door de lucht. Lichamen botsen hard tegen elkaar. Als de scheidsrechters eindelijk iedereen uit elkaar hebben gehaald, heb ik een klein blauw oog en een kapotte lip. Niets om me druk over te maken.
Wanneer ik uit de strafbank kom, kijkt Gibbs me alweer boos aan vanaf de andere kant van het ijs. Hij trilt helemaal van woede.
Perfect.
Ik schaats langzaam en heel bewust langs hem heen. Ik buig net ver genoeg voorover zodat hij me door het lawaai van het publiek kan horen. „Hoe voelt het,“ fluister ik, „om keihard in de pan te worden gehakt door een bitch?“
Zijn gezicht wordt rood. Hij verliest zijn geduld. En vanaf dat moment is het helemaal klaar met hem.
Hij mist passes, slaat naast de puck en pakt domme straffen. Hij is zo druk bezig om me met zijn ogen te vermoorden dat hij vergeet dat hij eigenlijk ijshockey moet spelen.
Zijn hele team heeft daar flink last van.
We zitten in de laatste minuten en de stand is gelijk. De hal trilt van de spanning.
Ik spring over de boarding tijdens een wissel, met brandende benen en happend naar adem. De puck stuitert via de rand en belandt vlak bij het midden van het ijs. Ik ga er razendsnel achteraan en snijd een verdediger de pas af met een scherpe draai, waardoor hij zomaar langs me heen glijdt.
Nog tien seconden te gaan.
Mijn stick raakt de puck. Ik schaats naar voren en snijd soepel tussen twee spelers door. De keeper gaat klaarstaan, anticipeert op me en wacht op het voor de hand liggende schot.
Dus geef ik hem niet het logische schot.
Ik doe alsof ik naar links ga, trek de puck naar rechts en schiet hem strak in de bovenhoek.
De zoemer gaat precies af als de puck het doel raakt.
De arena ontploft. Mijn team zwermt om me heen, hun helmen tikken tegen de mijne en ze slaan met hun handschoenen op mijn rug. De adrenaline pulseert zo luid dat ik de omroeper de winst amper hoor omroepen.
Terwijl het publiek luid juicht, schaats ik naar het midden voor het schudden van de handen. Mijn hand knijpt veel te hard in mijn stick. Er trekt een kleine trilling door mijn vingers.
Niet nu. Niet hier.
Ik pak de stick anders vast en hoop dat niemand het ziet.
Keith ziet het wel.
Onze aanvoerder glijdt naast me. Hij heeft zijn helm af en het zweet druppelt van zijn gezicht. Hij duwt zachtjes met zijn schouder tegen de mijne.
„Geweldige wedstrijd, Fields.“
Zijn ogen glijden heel even naar mijn hand en kijken dan weer in de mijne. Hij zegt er geen woord over. Hij geeft me alleen een klein knikje, het soort dat zegt: Ik zag het, maar ik ga je er niet op afrekenen.
Ik knik terug. Ik ben dankbaar, maar voel me tegelijkertijd ook een beetje geërgerd.
Voordat ik kan antwoorden, komt Windsor (de aanvoerder met de lichtbruine ogen die ik net geslagen heb) eraan geschaatst. Hij negeert me volkomen en biedt Keith zijn hand aan.
Er trekt een andere herinnering aan me: niet de hitte van de hotelkamer, niet de manier waarop hij me aanraakte, maar het moment vlak daarna.
Toen ik mijn tas pakte en naar de deur liep, was hij snel opgestaan, zijn spijkerbroek half opengeknoopt, zijn haar een puinhoop, naar me kijkend alsof hij niet zeker wist of hij me moest tegenhouden of me moest laten gaan.
„Heb je een lift naar huis nodig?“ had hij gevraagd. Zijn stem klonk ruw en hij was nog steeds wat buiten adem.
Hij klonk niet boos.
En hij klonk ook niet te opdringerig.
Hij was gewoon… bezorgd.
Alsof hij toch nog wilde dat ik veilig thuiskwam, ook al vluchtte ik zomaar weg.
Ik had mezelf tot nu toe niet toegestaan om daar aan te denken.
„Capulato,“ zegt hij. Zijn stem klinkt rustig, ondanks de blauwe plek die al op zijn wang zichtbaar wordt. „Goede wedstrijd.“
Keith schudt hem stevig de hand. „Jij ook.“
Ik blijf niet wachten totdat Windsor naar me kijkt. Ik wil niet weten of hij me woedend aanstaart, stiekem lacht, of probeert te bedenken waarom ik hem zo bekend voorkom.
Ik draai me om en schaats het ijs af, samen met een paar van mijn teamgenoten naast me. De trilling in mijn hand verdwijnt eindelijk als we in de spelerstunnel verdwijnen.
***
De bar is luid, warm, en bruist van de adrenaline na de wedstrijd. Ik lach, ik lach echt, terwijl ik glazen klink met de jongens. Eén voor één slaan ze me op de rug, woelen door mijn haar, of schreeuwen ze iets over mijn doelpunt of het gevecht. Ze zijn luid, chaotisch, en zitten nog vol in de roes van een overwinning.
Voor het eerst in een hele lange tijd heb ik het gevoel dat ik er echt bij hoor.
Ze hoeven me niet per se aardig te vinden.
Maar ik wil wel dat ze me accepteren.
Dat is een wezenlijk verschil.
Ik kan me geen nieuwe transfer veroorloven. Niet na wat er bij mijn vorige team is gebeurd. Niet na de puinhoop die mijn ex ervan heeft gemaakt, het soort puinhoop dat een einde had moeten maken aan mijn seizoen, en misschien wel aan mijn carrière. De helft van mijn oude teamgenoten was woedend dat ik ontslagen werd, maar na het spektakel dat hij veroorzaakte, heb ik geluk dat de hele zaak in de doofpot is beland.
Gelukkig heb ik hier een tweede kans gekregen.
Ik neem een slokje van mijn Jack en Cola. Ik voel de alcohol warm door mijn borst stromen en laat alle geluiden over me heen komen. Na een paar pure shotjes Jack Daniel's wordt de scherpe rand van de avond precies zacht genoeg. Ik stap van mijn kruk af en loop richting de dansvloer.
Mijn haar hangt nu los en de golven vallen zachtjes over mijn schouders. Een klein beetje eyeliner en wat mascara is genoeg om mijn ogen mooi op te laten vallen in het zwakke licht. Ik draag een versleten strakke spijkerbroek, donkerbruine cowboylaarzen en een zwart hemdje met bloemenkant. Daaroverheen draag ik mijn leren jasje. Simpel. Comfortabel. Dit ben ik.
Ik ben halverwege de dansvloer als een hand mijn schouder aanraakt.
„Jess?“
Die naam komt hard bij me binnen. Ik draai me om.
Lichtbruine ogen. Een lange man. Die stem.
Ik bevries.
De lichten van de bar vervagen in mijn gedachten. Warm goud, schaduwen die over de vloer bewegen, muziek die door mijn ribben klopt. Ik herinner me dat ik me omdraaide en hem tegen de muur zag leunen, lang en oneerlijk knap, met die ontspannen glimlach direct op mij gericht. Ik herinner me dat ik voor hem koos — bewust, roekeloos — omdat ik lawaai nodig had dat luid genoeg was om de wrakstukken van mijn leven te overstemmen.
Ik herinner me de hotelkamer, kleren overal verspreid, zijn handen warm op mijn huid, zijn mond zacht en voorzichtig op een manier die ik niet had verwacht. De manier waarop hij me daarna aankeek, terwijl zijn lichtbruine ogen elke ademhaling volgden alsof hij er nog niet klaar voor was dat het voorbij zou zijn.
En ik herinner me dat ik snel vertrok, voordat de rust kon neerdalen, voordat ik kon gaan verlangen naar iets dat ik niet mocht willen.
„Het was erg leuk,“ had ik gezegd terwijl ik mijn tas pakte.
Zijn gezicht vertrok een beetje en hij fronste zijn wenkbrauwen.
„Wacht, wat? Meen je dat nou?“
Ik was naar buiten gelopen voordat ik me nog kon bedenken.
Fuck me.
Twee dingen dringen tegelijkertijd scherp en onmiskenbaar tot me door: Mijn one-night stand en de beste seks van mijn leven was met de aanvoerder van de Penalty Killers.
Mijn adem stokt in mijn keel. Hij staat op het punt te ontdekken wie ik werkelijk ben.
