Saga van broederschap Deel: 1 - boek 3: De Woede van de Storm
Auteur
Jassy Doe
Lezers
18.8K
Hoofdstukken
53
Voor Lucas "Storm" is het leven bij de Brotherhood MC simpel: bescherm de club, straf de vijand. Maar wanneer Josie—de enige vrouw die zijn ziel bezit—met geweld wordt ontvoerd door een sadistische geest uit haar verleden, gaat Storm niet alleen naar haar op zoek. Hij ontketent een spoor van vernieling om haar uit de krochten van de hel terug te trekken.
Hoofdstuk 1: De stad die me brak
STORM
Zoals altijd zaten we voor Kings Bar—Duke, Wrath, Ace, Void, King en ik—met een koud biertje in de hand terwijl de hitte op het asfalt brandde. Het was ondragelijk die dag, met van die zware, klamme zomerlucht waardoor je shirt aan je rug bleef plakken. Sinds de lockdown volledig was opgeheven, was onze gemeenschap eindelijk weer terug in haar vertrouwde ritme.
De winkels in de straat waren open, en het was er net iets drukker dan in de afgelopen maanden. Mijn tattooshop, Storm Ink, stroomde over van de afspraken. Ik had door de jaren heen een stevige reputatie opgebouwd, tot het punt waarop mensen uit andere staten hierheen reden, puur en alleen om door mij getatoeëerd te worden.
Vanwege de zaken die we deden, werd alles met extreme voorzichtigheid afgesloten zodra er iemand in de safehouse verbleef. Degene die we beschermden, werd direct naar achteren gebracht, en de zware poort die de huizen scheidde van de hoofdstraat werd dichtgegooid. Niemand kon daar doorheen, tenzij ze bij de club hoorden.
Overdag werd de ingang zwaar bewaakt, en 's nachts hielden de prospects de wacht. Ik stond er zelf ook vaak op wacht. Het was niet zomaar een poort; het was een ondoorzichtige, versterkte afscheiding, ontworpen om het zicht vanaf de straat volledig te blokkeren.
In eerste instantie hadden we alles afgesloten voor Nora, de vriendin van Ace. Als kroongetuige in een enorm federaal onderzoek had haar leven in groot gevaar verkeerd. Maar nadat Ace's toekomstige vrouw het heft in eigen handen nam en letterlijk haar kwelgeest onthoofdde, was de extreme lockdown niet meer nodig.
De hele zaak werd geleid door Tom, onze goede vriend bij de FBI. We werkten al heel lang met hem samen, en toen hij eindelijk alle mannen van Ted arresteerde en de hele mensenhandelbende oprolde, was dat een enorme schok voor de staat. Het schandaal rond de politiechef van Irvine was overal in het nieuws.
Dankzij de berg aan onmiskenbaar bewijs die Tom had gevonden, hoefde Nora niet eens te getuigen in de rechtbank. Twaalf mannen en drie vrouwen werden gearresteerd—allemaal trouwe handlangers van Ted—en ze zaten momenteel in de cellen te wachten op hun straf. Het Monster van Irvine. Zo werd Ted genoemd door de media, en dat was de absolute waarheid.
Hij was een monster.
Maar Nora? Zij was wettelijk gezien al lang geleden doodverklaard. Haar nieuwe identiteit was nu veilig, en haar echte leven met mijn clubbroeder kon eindelijk beginnen. Ze was een nieuw persoon met een schone lei—een leven dat ze echt had verdiend.
Ik was dagenlang bezig geweest om haar te tatoeëren nadat ze officieel zijn verloofde was geworden, en inktte heel voorzichtig haar old lady tattoo. Ik was bijna klaar met het speciale ontwerp dat ze af wilde hebben voor de bruiloft.
Een bruiloft. Ik schudde mijn hoofd, terwijl ik een slok van mijn bier nam. Persoonlijk dacht ik dat ik nooit zou trouwen. Maar Ace was zo vol vertrouwen in hen samen dat hij het oude huis van zijn ouders al helemaal had gerenoveerd, en na slechts een korte tijd samen had hij haar al ten huwelijk gevraagd.
„Kijk die verliefde puppy's nou,“ bromde Duke, wat mijn gedachtegang onderbrak. Hij knikte in de richting van onze broeders, die aan de overkant van de straat stonden te kijken hoe hun old ladies aan het kletsen waren.
„Je bent gewoon jaloers, Trashboy,“ zei Wrath lachend.
Ik schudde alleen maar mijn hoofd, in de wetenschap dat Duke op het punt stond om weer een van zijn gebruikelijke tirades te houden over de liefde en toewijding.
„Jullie hebben jezelf gewoon letterlijk vastgeketend aan één enkele vrouw,“ snoof Duke spottend, terwijl hij zijn hoofd draaide om te kijken naar een vrouw die naar de kliniek van Doc liep. „Ik bedoel, waarom? Er zijn nog zo veel vrouwen daarbuiten die er gewoon op wachten om veroverd te worden.“
„Als je eindelijk volwassen wordt, zul je het begrijpen, Trashboy,“ antwoordde Ace met een grijns.
„Precies. Je bent gewoon te verdomd onvolwassen,“ voegde Void eraan toe, wat leidde tot een harde lach en een instemmende knik van Wrath.
„Jullie twee zijn echt een speciale vorm van een aanfluiting,“ mompelde Duke, terwijl een geamuseerde grijns om zijn lippen speelde. „Jullie zijn allebei al sinds de middelbare school samen met jullie old ladies. Eén vrouw voor de rest van je leven... Jezus Christus.“
„Let op je woorden, Trashboy. Als je zus je zo hoort praten, knalt ze je hoofd eraf,“ waarschuwde Wrath, waardoor Duke met zijn ogen rolde.
„En je kunt haar momenteel beter niet op stang jagen... Ze is zwanger,“ merkte King op, en Ace knikte instemmend.
„Wat is er in hemelsnaam met jullie gebeurd?“ snoof Duke, terwijl hij wegkeek om een andere voorbijganger gade te slaan. „Vroeger waren we cool.“
Cool. Ik vond het altijd grappig als Duke dat woord gebruikte om ons verleden te beschrijven. Ik was nooit cool geweest. Ik wist niet eens wat dat woord betekende totdat ik mijn motorbroeders vond.
De middelbareschooltijd waar Duke zulke warme herinneringen aan had, was voor mij een absolute hel geweest. Mijn moeder was van Zweden naar Laguna Beach geëmigreerd om de illusies van de Amerikaanse Droom na te jagen, en dat had ze helemaal alleen gedaan.
Mijn biologische vader was een kille, wrede Zweed die duidelijk maakte dat hij me nooit had gewild—hij zag me als een vergissing en een blok aan zijn been, en had ons zonder erbij na te denken in de steek gelaten.
Mijn moeder was in Californië aangekomen met een huilend kind in haar armen, een enkele versleten koffer in haar hand, en niemand om op terug te vallen. Nu bewonderde ik haar immense moed, omdat ik begreep hoe meedogenloos de wereld kon zijn. Maar toen, als kind, was het een ware lijdensweg.
Kinderen zijn meedogenloze wezens. Tijdens mijn hele jeugd was ik de eeuwige buitenstaander. Ik weet niet of het kwam door mijn spierwitte blonde haar, mijn accent of mijn buitenlandse afkomst, maar ik was nooit geliefd. Ik was gewoon de jongen die niemand wilde.
Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging, werd het pesten alleen maar erger. Ik was een dunne, kwetsbare jongen—het perfecte, makkelijke doelwit voor de reusachtige footballspelers. De jongen met nul vrienden. Ze sloegen me regelmatig in elkaar, vernederden me op het schoolplein en stalen het geld voor mijn lunch.
Er waren zoveel nachten dat ik wakker lag en gewoon dood wilde. Mijn leven was een complete shitshow, maar ik wist dat als ik een einde aan mijn leven zou maken, dit de genadeklap voor mijn moeder zou zijn. Dus incasseerde ik de klappen. Ik onderging de vernedering, hield me gedeisd en telde de dagen af totdat ik Laguna Beach voorgoed achter me kon laten en nooit meer achterom hoefde te kijken.
Elke dag voelde als psychologische oorlogsvoering, maar ik weigerde mijn moeder daarmee lastig te vallen. Ze werkte zich namelijk al helemaal kapot. Ik zag haar elke avond thuiskomen, haar gezicht wit van vermoeidheid, gestrest en volledig uitgeput van het draaien van dubbele diensten om maar een dak boven ons hoofd te kunnen houden. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ook mijn problemen nog eens op haar schouders te leggen.
Soms hoorde ik haar 's avonds laat huilen in haar kamer, terwijl haar zachte, zware snikken dwars door de gipsmuren heen sneden. Het brak me. Ze was de enige persoon die ik had op de hele wereld, en ik was volledig machteloos om haar pijn te verzachten. Het enige dat ik kon doen was mijn eigen pijn verbergen, en doen alsof het hartstikke goed met me ging op school, terwijl de werkelijkheid precies het tegenovergestelde was.
Als ik op een middag niet per ongeluk tegen Duke aan was gebotst, weet ik niet of ik die jaren zou hebben overleefd.
