Verboden liefde boek 2: Liefde op afstand
Auteur
Calyp50
Lezers
18.2K
Hoofdstukken
46
Terwijl Carlee haar weg zoekt op de universiteit, merkt ze dat ze op talloze manieren wordt afgeleid door Holden. Ze probeert met een schone lei te beginnen; ze wist dat hem ghosten niet de beste manier was, maar het moest gebeuren. De afstand was simpelweg te veel voor haar om te verdragen. Hem wel zien maar niet kunnen aanraken was te zwaar. Zal ze de komende drie jaar wel doorkomen?
Holden had het nog zwaarder zonder Carlee. Ze heeft hem volledig uit haar leven geschrapt en hij voelt zich verdoofd. De zomer was pijnlijk en moeilijk door te komen. Hij had afleiding nodig, wat dan ook. Beginnen op Penn State was het enige dat hem bij zinnen hield. Zal hij die drie jaar en de druk van een universiteitsteam aankunnen? Zal hij voor altijd aan Carlee blijven vasthouden of de liefde ergens anders vinden?
Blijft hun liefde overeind op afstand, of vinden ze allebei een nieuwe liefde in de drie jaar dat ze gescheiden zijn? Zal Holden eindelijk de NHL halen? Je ontdekt het in dit tweede deel van de serie Forbidden Love!
Hoofdstuk 1: Zodat je me niet vergeet
CARLEE
Ik kon het niet geloven. Oxford.
Maandenlang had ik mezelf voorgehouden dat het onmogelijk was. Dat ik niet goed genoeg was, hoe hard ik ook studeerde of hoe sterk mijn opstellen ook waren. En toch was ik hier. Ik stond in mijn kamer met mijn koffer dichtgeritst. Ik was nog maar een paar uur verwijderd van mijn vlucht.
Ik controleerde mijn bagage nog een keer, hoewel ik wist dat alles erin zat. Mijn kleren lagen in nette stapeltjes. De boeken die ik niet kon achterlaten, zaten erin. De ingelijste foto van Holden en mij, lachend bij een van zijn wedstrijden, was er ook. Alles was daar. Maar het enige wat ik echt wilde inpakken, paste er niet in.
Holden.
Die gedachte bezorgde me een brok in mijn keel. Hij ging naar Penn State om zijn droom na te jagen. Hij wilde daar keeper worden bij een van de grootste sportprogramma's van het land. Ik was zo trots op hem. Ik had altijd geweten dat hij ver zou komen. Op een dag zou hij de keeper zijn waar iedereen in de NHL het over had.
Maar wat had ik aan trots als we een oceaan van elkaar verwijderd waren? Drie jaar lang gemiste verjaardagen, gemiste wedstrijden en gemiste knuffels. Drie jaar van stiltes tussen de telefoongesprekken door. Drie jaar lang elkaar van een afstand zien opgroeien.
En daarom had ik het gedaan. Daarom had ik voor ons vertrek zijn hart gebroken. En dat van mijzelf ook.
„Carlee, we moeten gaan!“ riep mijn vader van beneden.
Dat geluid haalde me uit mijn overpeinzingen. Ik keek nog één keer rond in mijn kamer. De posters hingen nog aan de muren. Mijn boeken lagen scheef opgestapeld op het nachtkastje. Het rook er vaag naar de lavendelkaars die ik deze zomer te veel had gebrand. Mijn veilige plek. Mijn thuis. Mijn hart deed pijn, maar ik pakte mijn koffer en dwong mezelf om de trap af te lopen.
Papa wachtte bij de voordeur. Hij pakte de koffer van me aan. Zijn blik werd zachter toen hij me aankeek.
„Klaar ervoor?“
„Denk het wel.“ Mijn stem sloeg over en ik probeerde het te verbergen door mijn schouders op te halen.
„Dit is jouw droom, Carlee,“ herinnerde hij me eraan.
„Ik weet het. Ik…“ Mijn ogen prikten. „Ik ga hem zo erg missen.“
Papa legde een hand op mijn schouder. „Als jullie echt voor elkaar bestemd zijn, dan houdt een paar jaar wachten jullie niet tegen. De tijd zal leren of het echte liefde is.“
Ik slikte zwaar en knikte. „Bedankt, pap.“
We stapten naar buiten. De nazomerlucht voelde warm en drukkend aan. In de verte hoorde ik krekels zoemen. Papa legde mijn koffer in de kofferbak. Voordat we in de auto konden stappen, hoorde ik het diepe geronk van een motor. Ik keek op.
De pick-up van Holden reed de oprit op. Mijn borstkas trok samen.
Hij sprong eruit voordat de auto helemaal stilstond. Zijn donkere haar zat een beetje in de war. Zijn ogen stonden wijd open, alsof hij de hele weg had gerend.
„Ik wilde afscheid nemen,“ zei hij buiten adem.
Ik dacht niet na. Ik rende gewoon naar hem toe. Hij ving me op in zijn armen. Hij hield me zo stevig vast dat het bijna pijn deed. Ik verborg mijn gezicht tegen zijn borstkas. Ik snoof de geur van zeep, leer en iets op wat gewoon... hem was. Mijn Holden.
„Ik zal op je wachten, Carlee,“ fluisterde hij dwingend in mijn haar.
Ik schudde mijn hoofd. Tranen maakten mijn zicht wazig. „Nee, doe dat niet. Ik kan je dat niet vragen—“
„Dat maakt niet uit. Ik hou van je. Dat zal nooit veranderen.“
En toen drukte hij zijn lippen op de mijne. Het was haastig en wanhopig, alsof we de tijd konden stilzetten als we maar hard genoeg ons best deden. Mijn knieën werden zwak en mijn hart brak. Even dacht ik dat ik het niet zou overleven om hem los te laten.
Toen hij zich terugtrok, glansden zijn ogen. Zonder een woord te zeggen, trok hij zijn hoodie uit en duwde die in mijn handen.
„Zodat je me niet vergeet,“ zei hij. Zijn stem brak net genoeg om me helemaal van streek te maken.
Ik trok hem meteen aan. De stof was zo groot dat ik erin verdronk. Het rook naar hem, warm en vertrouwd. Ik wist dat ik hem nooit meer uit wilde trekken.
We stonden daar nog één laatste moment om elkaar in ons op te nemen. Toen schraapte papa zachtjes zijn keel en deed Holden een stap achteruit.
In de auto stappen was het moeilijkste wat ik ooit had gedaan.
***
Het vliegveld was druk. Het zat vol met haastige reizigers en pratende mensen. Bij de douane gaf ik papa nog één laatste knuffel.
„Je kan dit, Carlee,“ fluisterde hij. „Kijk niet achterom.“
Maar ik deed het wel. Dat deed ik altijd.
In het vliegtuig zakte ik onderuit in mijn stoel. Ik trok Holdens hoodie stevig om me heen als een schild. De pijn in mijn borstkas voelde peilloos diep. Drie jaar, Carlee. Slechts drie jaar. Je kan dit.
Maar toen het vliegtuig opsteeg, begonnen mijn tranen toch te stromen. Ik draaide me naar het raam om mijn gezicht te verbergen voor de man naast me. Hij leek het niet te merken. Of het kon hem niets schelen. Daar was ik dankbaar voor.
Uiteindelijk viel ik van uitputting in slaap. In mijn droom stond Holden voor het altaar. Hij glimlachte naar een ander meisje in een witte jurk. Ik voelde me misselijk worden. Mijn hart brak helemaal opnieuw.
Ik werd met een schok wakker. Een golf van opluchting overspoelde me toen ik besefte dat het niet echt was. Toch bleef de gedachte dat hij verder zou gaan met zijn leven aan me knagen. Ik had hem gezegd dat hij dat mocht doen. Maar de gedachte daaraan deed meer pijn dan wat dan ook.
De uren kropen voorbij. Ik dacht de hele tijd aan hem. Ik probeerde te lezen. Ik probeerde te slapen. Ik probeerde aan Oxford te denken en aan de lessen die op me wachtten. Niets hielp. Hij was overal in mijn gedachten.
Toen het vliegtuig eindelijk landde, hingen er grijze wolken laag over Engeland. Mijn taxi reed door smalle straatjes. Er stonden eeuwenoude gebouwen met muren vol klimop. Oxford leek wel iets uit een sprookjesboek. Het was tijdloos en prachtig. Ik drukte mijn voorhoofd tegen het raam. De bewondering drukte een deel van mijn verdriet naar de achtergrond.
Bij de studentenkamers sleepte ik mijn koffer naar boven. Ik nam de linkerkant van de kamer in beslag. De ruimte was simpel en stil. Te stil. Ik pakte langzaam mijn spullen uit. Ik zette mijn boeken netjes neer. De ingelijste foto van Holden stopte ik in een lade die ik niet helemaal kon sluiten.
Ik stuurde een berichtje naar mijn familie om te zeggen dat ik veilig was aangekomen. Ik wilde Holden ook appen, maar ik hield mezelf tegen. Een schone lei, hield ik mezelf voor. Hij moest zijn eigen leven leiden, en ik het mijne.
Later verkende ik de campus totdat mijn voeten pijn deden. Toen ik terugkwam, was er iemand aan de andere kant van de kamer aan het uitpakken.
„Oh mijn hemel! Hoi!“ zei het meisje met een stralende lach.
„Hé,“ antwoordde ik, een beetje overrompeld.
„Ik ben Emma.“
„Carlee.“
„Wat ben jij knap!“ flapte ze eruit met een brede grijns.
Ik lachte. „Bedankt, jij ook.“
„Ik weet nu al dat we de beste vriendinnen gaan worden.“
Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. We praatten urenlang terwijl we languit op onze bedden lagen. Tot mijn eigen verbazing vertelde ik haar over Holden.
„Misschien wacht hij wel op je,“ zei ze.
„Ik verwacht het niet. Hij wordt straks een ster. De meiden zullen voor hem in de rij staan.“
„Maar hij heeft gezegd dat hij dat zou doen, toch?“
Ik knikte met tegenzin. „Hij vertelde me dat hij voor altijd zou wachten.“
„Geloof hem dan. Sommige mensen menen het echt als ze 'voor altijd' zeggen.“
Haar stelligheid gaf me een warm gevoel, ook al geloofde ik er zelf niet helemaal in.
De volgende ochtend scheen het zonlicht door het raam. Mijn telefoon trilde op het nachtkastje.
Holden
Welterusten knapperd. Of in jouw geval, goedemorgen. De zomer zonder jou gaat echt klote zijn. Bel me wanneer je maar wilt. Ik mis je.
Ik staarde naar de woorden totdat mijn zicht wazig werd. Mijn ene helft wilde hem meteen bellen. Ik wilde zijn stem horen en hem eraan herinneren dat we nog steeds samen waren. Mijn andere helft fluisterde dat ik hem moest loslaten als ik het hier wilde redden.
Met een diepe zucht legde ik mijn telefoon neer en dwong mezelf om uit bed te komen. Ik had over een uur les. En Pride and Prejudice ging zichzelf niet lezen.
Maar terwijl ik mijn haar vlocht voor de spiegel, bleef ik maar aan zijn berichtje denken. Ik bleef maar wensen dat ik nog in zijn armen lag. Ik kon me alleen maar afvragen of echte liefde echt drie jaar kon wachten.
