De assistente van de CEO
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
360K
Hoofdstukken
2
Mijn wanhopige verlangen naar hem won het van mijn zelfbeheersing. Hij pakte mijn keel beet en dwong me naar hem op te kijken terwijl zijn lippen hard op de mijne crashten. Hij domineerde mijn tong, een sensatie die me trillend van verlangen achterliet. "Je gaat afmaken waar je aan begonnen bent, baby."
Lauren Hart heeft net een baan bemachtigd als de assistent van de meedogenloze en uiterst knappe CEO, Mason Campbell. Maar wanneer Mason Lauren een regeling aanbiedt die ze onmogelijk kan weerstaan, lopen de spanningen hoog op terwijl de twee proberen hun weg te vinden in zowel hun zakelijke als hun fysieke relatie…
Hoofdstuk 1
Uit de wereld van MASON…
Lauren
“Waar blijven ze in vredesnaam?”
Ik beet op mijn lip om niet te kreunen. Masons hand gleed langzaam omhoog over mijn dij.
“Ze zijn er vast elk moment. Als je gewoon even wat meer geduld hebt…”
Ik hapte naar adem toen hij zijn lippen in mijn nek drukte. Ik sloeg snel mijn handen voor mijn mond.
“Geduld? Meer geduld hebben? We wachten hier al een eeuwigheid!”
“Ik weet het, meneer, en het spijt me enorm. Ze zijn er vast zo.”
“Mason, dit moeten we echt niet doen…” Ik kromp ineen toen hij zijn hand tegen de doorkijkspiegel drukte. Zouden ze ons echt niet opmerken? Konden ze ons echt niet zien? Er zat daar een hele vergaderzaal vol met mensen. Erg belangrijke mensen, moet ik daaraan toevoegen…
“Laat ze maar wachten.” Hij tilde me op en sloeg mijn benen om zijn middel. Daarna drukte hij me tegen het glas. Stel je mijn paniek voor toen de doffe klap ervoor zorgde dat iedereen onze kant op keek.
“Wat was dat in vredesnaam?” eiste de inspecteur te weten. Ik hoorde voetstappen dichter bij de deur komen.
“Mason!” schreeuwde ik fluisterend in paniek.
Hij drukte zijn lippen op de mijne. De kus was zo overheersend dat ik bijna mijn eigen naam vergat. “Zeg me dat ik moet stoppen, dan doe ik dat.” Hij kneep in mijn kont. Dit keer kon ik een zacht gekreun niet inhouden. “Maar dat doe je niet.”
Ik keek door de doorkijkspiegel. Ik zag de inspecteur naar de deurklink grijpen.
Mijn gezonde verstand vocht met pure lust en verlangen in mijn hoofd.
Hoe ben ik in vredesnaam in deze situatie beland?
—KWARTIER EERDER…—
“Is alles in orde?” vroeg Athena.
Ik controleerde voor de duizendste keer de documenten. Ze lagen netjes uitgestald op de tafel in de vergaderzaal.
“Ik denk het wel.”
“Mason bijt je hoofd eraf als je zo antwoordt,” zei ze.
Ik werd bleek. Het ergste was dat ik wist dat ze geen grapje maakte.
“Ja,” verbeterde ik mezelf.
Athena knikte. “Beter. Ik ga even bij de rest kijken. Red je het hier alleen?”
Ik knikte, want ik durfde even niets te zeggen. Athena vertrok, en ik bekeek alles in de vergaderzaal nog een keer. Het kantoor stond in brand. Niet echt, want dan zou ik gillend rondrennen. Maar we hadden wel enorme stress.
Er was vandaag een belangrijke controle. Een inspecteur van de overheid kwam kijken of alles netjes op orde was. Normaal gesproken zou dat geen probleem zijn. Het probleem was echter de eigenaar en directeur van het bedrijf. Mijn baas.
Mason Campbell.
Hij was het type man dat direct de aandacht trok. Zodra hij een kamer binnenliep, keken de mannen geïntimideerd weg. De vrouwen hielden hun hoofd schuin, likten over hun lippen en knipperden met hun wimpers naar hem. Hij was een miljardair en ondernemer. Er werd gefluisterd dat hij meer macht en invloed had dan de koninklijke familie. Hij was meedogenloos, mysterieus en ontzettend gevaarlijk. De wereld was zijn speelplaats en Londen was zijn troon.
En op de een of andere onmogelijke manier had hij mij aangenomen als zijn persoonlijke assistent.
Om nog maar te zwijgen over onze… andere… afspraak.
Ik duwde de stoute gedachten uit mijn hoofd. Ik moest me concentreren. Anders zou ik nog met betonnen schoenen op de bodem van de rivier de Theems eindigen.
“Lauren, ben je daar?” Ik hoorde Athena's stem door de luidsprekers van de zaal.
“Ja. Heb je iets nodig?”
“Kun je naar de techniekruimte gaan? Kijk even of de projector werkt. De inspecteur is er elk moment.”
“Begrepen. Geef me een tel.” Ik liep naar achteren in de vergaderzaal. Daar hing een grote spiegel. Het paste perfect bij de inrichting en liet de ruimte groter lijken. Maar het was ook een doorkijkspiegel naar de ruimte voor beeld en geluid. Iemand kon daar zitten om alle moderne techniek te bedienen, zonder de vergadering te storen.
Ik stapte de ruimte binnen en liep naar het bedieningspaneel. Er waren wel een miljoen knopjes, kabels en grote computers. Ik had geen idee hoe ze werkten. Maar ik wist wel hoe ik kon zien of een projector aan stond.
Klein groen lampje, check.
Ik liep weer naar buiten. Ik zag dat de thee die ik voor Mason aan het hoofd van de tafel had gezet, geen onderzetter had. “Athena, ben je daar nog?” De projector werkt prima.
“Geweldig. De inspecteur heeft zich net gemeld in de hal. Hij is op weg naar boven.”
“Begrepen. Bedankt.”
Athena verbrak de verbinding. Alles was verder perfect… Ik fronste. Toen ik Masons thee oppakte, merkte ik dat die koud was geworden.
“Oh, verdomme.” Mijn psychopatische baas greep elke reden aan om me te kwellen. Ik wilde hem zo min mogelijk redenen daarvoor geven. Ik zou het gewoon snel even vervangen. Ik draaide me om naar de deur en haastte me naar buiten voor een nieuwe kop. Plotseling botste ik tegen iets aan dat voelde als een stenen muur. Ik struikelde naar achteren en viel op mijn billen. De koude thee spatte overal rond.
“Au…” Ik keek omhoog. Mijn wangen kleurden rood van boosheid. “Kijk toch uit waar je loopt, jij…” Mijn stem viel stil toen ik besefte tegen wie ik sprak.
Zijn perfect op maat gemaakte pak zat onder de thee. Het sloot nauw aan op zijn brede, gespierde lichaam. Zijn kaaklijn was zo strak dat je er glas mee kon snijden. Zijn kaken waren stijf op elkaar geklemd. En die ogen… Zijn staalgrijze ogen brandden in de mijne. Ze waren angstaanjagend en aantrekkelijk tegelijk.
“Mason…”
Hij keek naar zijn kleding en daarna weer naar mij. “Leg uit.” Zijn stem klonk als donder. Alsof er een storm op komst was.
Mijn leven flitste voor mijn ogen voorbij.
“T-thee. De thee was koud, dus ik wilde hem vervangen…” Ik probeerde stotterend een uitleg te geven. Maar precies op dat moment hoorde ik de bel van de lift op de gang. De inspecteur was er.
“Nu heb je het mooi voor elkaar.” Mason draaide zich om en keek in de richting van de lift. “Een uitstekend begin van de controle.”
Wat er daarna gebeurde, kon ik niet uitleggen. Zelfs al zou ik het willen. Ik raakte volledig in paniek. Mijn hersenen maakten kortsluiting. Voor ik besefte wat ik deed, pakte ik Mason bij zijn arm. Ik sleurde hem de techniekruimte in.
“Wat ben je nu in vredesnaam aan het doen?” vroeg Mason.
“We moeten je schoonmaken voordat hij je zo ziet.” Mijn hart bonkte zo hard in mijn borst dat ik mijn eigen stem amper hoorde. Ik trok als een bezetene Masons jasje uit. Ik was halverwege het losknopen van zijn overhemd, toen hij zijn handen over de mijne legde. Ze waren zo groot en sterk dat het wel ijzeren handboeien leken.
“Lauren. Adem,” beval hij.
Ik gehoorzaamde. Zijn stem en de stevige greep om mijn handen haalden me uit mijn paniek. Ik haalde diep adem en dwong mezelf om rustig te worden.
“Beter zo?” vroeg hij.
Ik knikte en staarde naar mijn schoenen. Ik durfde nog niet te praten.
“Kijk me aan.”
Ik keek hem verlegen aan. Ik verwachtte de boosheid in zijn ogen te zien branden. Maar in plaats daarvan zag ik alleen maar… plezier?
“Wat nu?” vroeg hij.
“Hè?”
“Je hebt me deze kamer in gesleurd en me uitgekleed. Wat was het plan?”
Het duurde pijnlijk lang voordat ik besefte wat hij bedoelde. Ik keek om me heen. Mason en ik stonden in het kleine kamertje. We waren omringd door dure apparatuur. Zijn met thee doordrenkte jasje lag aan onze voeten. Door de doorkijkspiegel zag ik dat de vergaderzaal vol stroomde met mensen. De inspecteur nam plaats en wachtte tot de vergadering begon.
En toen keek ik naar Mason. Ik keek echt goed naar hem. Zijn overhemd was doorweekt, waardoor het deels doorzichtig was geworden. De stof plakte aan zijn spieren. Zijn overhemd was al half losgeknoopt. Een druppel thee viel van zijn kin, gleed langs zijn gespierde borstkas naar beneden, en liep over zijn blokjesbuik…
Mijn gezicht voelde plotseling alsof het in brand stond. Niet alleen had ik ons hier opgesloten, met de inspecteur vlakbij. Ik had mijn baas ook nog eens half uitgekleed.
“Oh shit…”
“Is dat alles wat je te zeggen hebt?” vroeg hij. “Oh shit?”
Elk woord voelde als een harde klap. Ik kon alleen maar ineenkrimpen en mijn hoofd laten hangen. De stilte tussen ons duurde eindeloos. Ik wenste dat de grond onder me open zou breken en me zou opslokken. Mason zou me later waarschijnlijk toch wel levend begraven. Dan was ik daar in ieder geval alvast vanaf.
“Laten we dit snel afhandelen.” Mason liep naar de deur.
“Wacht!” Ik drukte mijn hand tegen zijn borst om hem te stoppen. Hij trok een wenkbrauw op. Ik trok mijn hand snel weer weg van zijn blote borstkas. De aanraking van zijn huid op de mijne voelde als een elektrische schok.
“Zo kun je niet naar buiten gaan,” zeg ik. Ik kijk naar de inspecteur. Het was een gemeen kijkende man van middelbare leeftijd met een dikke buik. Ik kon aan hem zien dat hij naar elke smoes zocht om Mason te ruïneren.
“Wat stel je voor?”
“Laat me tenminste…” Ik slikte. “Laat me tenminste afdrogen wat ik kan.” Ik haalde een zakdoek uit de zak van mijn jasje.
Mason keek me even aan met die staalgrijze ogen. Daarna leunde hij achterover tegen de doorkijkspiegel. “Ga je gang.”
Ik dwong mijn handen om niet te trillen. Ik maakte de rest van de knoopjes van zijn overhemd los. Mijn hart klopte in mijn keel toen er steeds meer van zijn perfecte lichaam te zien was. Masons lichaam was zo mooi dat zelfs de Griekse goden ervan zouden blozen. Ik schoof zijn overhemd van zijn brede schouders. Daarna begon ik wat van de thee weg te vegen met mijn zakdoek.
Mijn handen begonnen te dwalen. Ik kon het niet tegenhouden. Het werkte betoverend om Masons spieren onder mijn vingertoppen te voelen. We stonden hier stiekem zo dicht bij elkaar. Zijn heerlijke geur hing overal om me heen. En die ogen… Zijn blik keek dwars door mijn ziel heen. Ik voelde me klein en kwetsbaar bij hem. Mijn slipje was nat en mijn hoofd was wazig van pure lust. Maar ik kon de hele vergaderzaal vol mensen zien. Ze wachtten allemaal op Mason. Dit was niet het moment voor stoute fantasieën.
“O-oké, helemaal klaar,” zei ik. Ik probeerde bij hem vandaan te stappen. Maar hij sloeg zijn arm om mijn middel en trok me strak tegen zich aan.
“Nee, je bent nog niet klaar. Jouw thee is ook op mijn broek gemorst.” Hij pakte mijn hand. Hij stuurde hem naar beneden, totdat ik de enorme bobbel voelde die zijn broek niet kon verbergen.
“Oh, sorry, meneer,” zei ik buiten adem. Ik beet op mijn lip. Mijn kutje klopte van verlangen. Ik begon hem door zijn broek heen te strelen. Mijn wanhopige verlangen naar hem won het van mijn zelfbeheersing. “Ik zal dat meteen oplossen.”
“Ja, dat zul je doen.” Hij pakte mijn keel vast en dwong me omhoog te kijken. Zijn lippen stortten zich op de mijne. Zijn tong nam de controle volledig over, een gevoel waardoor ik heet en ongecontroleerd geil achterbleef. “Je gaat afmaken waar je aan begonnen bent.”
