De roep van de alfa Boek 4
Auteur
Bianca Alejandra
Lezers
129K
Hoofdstukken
30
Een kwestie van het lot
LYLA
„Lyla Green! Kom naar de raad,“ beval kardinaal Mercer, terwijl hij vanaf het spreekgestoelte op me neerkeek.
Ik liep langzaam door de grote rechtszaal van de basiliek. Mercer, de Moon Goddess en de hele Holy Council zaten daar in één rij hoog boven mij.
Ik stond voor hen. Ik was klaar voor mijn straf.
Ik had voor veel ophef gezorgd binnen de kerk met mijn actie op het festival. Niemand was daar blij mee.
„Je wordt beschuldigd van godslastering, ongehoorzaamheid en storend gedrag,“ zei Mercer. Zijn mondhoeken trilden omdat hij een gemene lach inhield.
Dus... misschien was ophef nog zacht uitgedrukt.
Iedereen keek me boos aan. Ik betwijfelde of ook maar één lid van de geestelijkheid medelijden met me had.
De Moon Goddess had een strakke, onleesbare blik.
„Je hebt de kerk en de godin voor schut gezet met je uitbarsting op het festival. Je hebt een heilige traditie verstoord,“ sneerde Mercer vanaf zijn hoge plek. „Als lid van de Holy Moon Guard is dit gedrag onacceptabel. Wat heb je te zeggen over je daden?“
Wat had ik eigenlijk te zeggen?
Ik kon mijn woorden maar beter zorgvuldig kiezen...
Want wat ik ook zei, het zou mijn lot bepalen.
ENKELE UREN EERDER
Sebastian tikte ongeduldig met zijn klauwen op de keukentafel in zijn kamer. Ik voelde dat er een ruzie in de lucht hing.
Na de zonsverduistering werd ik tijdelijk geschorst als Moon Guardian. Dit duurde totdat de krijgsraad met de Moon Goddess een oordeel had geveld.
Ik had er een enorme puinhoop van gemaakt. Al het krediet dat ik bij de godin had opgebouwd, was zo goed als verpest.
Dat was iets waar Sebastian me maar al te graag aan herinnerde...
„Ik zeg alleen dat er misschien een meer tactvolle manier was om de traditie te stoppen,“ zei hij voor de tiende keer.
„Stop met het een traditie te noemen,“ antwoordde ik geërgerd. „Het was walgelijk en barbaars. Het was openbare marteling!“
Ik begreep zijn frustratie over mij. We hadden eindelijk de veiligheid van onze roedel veiliggesteld. Daarna werd het ons bijna meteen weer afgenomen.
Maar ik kon niet toekijken hoe Adele voor de lol gruwelijk werd vernederd.
„De Moon Goddess leek me een redelijk persoon toen ik haar eerder sprak,“ zei ik. Ik masseerde Sebastians schouders om de spanning te verminderen. „Misschien kan ik tot haar doordringen. We weten niet zeker of ze haar woord zal breken.“
„Lyla, we mogen van geluk spreken als ze ons niet met pek en veren de stad uit jagen,“ zei hij met een lage grom.
„Nou, ik ben nog niet klaar met vechten,“ zei ik vastberaden. „Ik vind hier wel een oplossing voor.“
Sebastian zuchtte, want hij wist dat ik niet zou opgeven. Hij pakte mijn hand en kneep erin.
„Wij vinden hier wel een oplossing voor,“ zei hij met bewondering in zijn stem. „Je bent misschien impulsief en koppig. Maar ik weet dat je deze beslissing uit de goedheid van je hart hebt genomen. Dat zal ik je nooit kwalijk nemen.“
Ik sloeg mijn armen om hem heen en verstopte mijn gezicht in zijn borstkas. „Ik heb zoveel geluk dat jij mijn mate bent.“
„We doen dit samen,“ zei hij, terwijl hij zachtjes over mijn rug wreef. „Voor altijd en eeuwig.“
Zoals Sebastian al zei, kwam mijn beslissing om Adele te beschermen uit mijn hart. En ik wist dat het de juiste keuze was.
Als ik de kans had om terug in de tijd te gaan en het anders te doen... zou ik dat niet doen.
Adele verdiende dezelfde rechten als ieder ander.
Alle halfbloeden verdienden dat.
Ik had mijn mening heel openlijk gedeeld.
En daar stond ik nog steeds achter.
SEBASTIAN
Ik zou van Lyla houden, wat ze ook deed. Haar beslissing had onze roedel in de problemen gebracht. Toch had ze het om de juiste redenen gedaan.
Die eerlijkheid was een van de redenen waarom ik zoveel van haar hield.
Maar als de Holy City de steun zou intrekken die we nog maar net hadden teruggekregen...
Ik had bijna geen goede opties meer over.
Er waren geen wedstrijden meer waarin Lyla zichzelf kon bewijzen...
We hadden geen tegoed meer bij de Moon Goddess...
Dus, wat moesten we in vredesnaam gaan doen?
Ik had al een tijdje een reserveplan. Het was alleen wel de alleruiterste redding. Dat betekende dat ik het echt absoluut niet wilde gebruiken.
Het absolute dieptepunt.
De laatste uitweg.
Mijn oom Arthur.
Er was kwaad bloed tussen ons... Zolang ik me kon herinneren.
Mijn ouders en Arthur hadden het contact lang geleden verbroken. Door hen had ik dat ook gedaan.
Oom Arthur was een leugenaar...
Een bedrieger...
Een smerige, rotte schurk.
De aanstichter van familieschandalen.
En een enorme fucking eikel.
Maar hij was ook steenrijk.
En toevallig lag een van zijn landgoederen niet ver hier vandaan, in Monaco. De thuisbasis van de allerrijksten.
Monaco lag aan de Franse Rivièra. Een ontmoeting was dus niet onmogelijk. Het probleem was echter om hem überhaupt te laten instemmen met een gesprek.
Hopelijk zou het niet zover komen. Maar als dat wel gebeurde...
Het zou niet makkelijk worden.
CASPIAN
De afgelopen dagen waren bijzonder zwaar geweest voor Adele. Haar openbare mishandeling door kardinaal Mercer had haar diep geraakt.
Hoe fucking erg het ook was, er werd toch verwacht dat ze naar haar werk zou komen. Anders zou ze worden ontslagen.
Ze liep met opgeheven hoofd terug de basiliek in om haar werk te doen. Dit bewees alleen maar hoe sterk en geweldig ze was.
Maar dat betekende niet dat ik er blij mee was...
Na alles wat er op het festival was gebeurd, wilde ik haar geen moment uit het oog verliezen.
Daarom bracht ik mijn dagen door met stiekem naar Adele kijken, terwijl zij werkte.
Telkens als een edelman kleinerend tegen haar praatte, of een lid van de geestelijkheid haar als shit behandelde, kostte het me al mijn wilskracht om er niet op af te springen en met ze te vechten.
Maar ik wist dat Adele een hekel had aan geweld.
En ik wist ook dat ze niet wilde dat ik zou ingrijpen.
Ik kon het sowieso niet doen. Dan zou onze relatie in gevaar komen.
Voor nu kon ik alleen maar toekijken.
En over tijd gesproken...
Ik keek naar mijn horloge. Mijn ogen puilden uit toen ik de tijd zag.
Fuck! Als ik nu niet vertrek, is Adele eerder thuis dan ik. Dan moet ik mezelf gaan uitleggen!
Ze kwam meestal naar mijn kamer als ze klaar was met werken. Dus ik moest er als eerste zijn.
Gelukkig waren mijn verwondingen uit de vechtarena eindelijk genezen. Ik had de krukken niet meer nodig, maar ik was nog steeds niet de volle honderd procent.
Ik kwam vlak voordat Adele op de deur klopte weer bij mijn kamer aan. Ik opende de deur haastig. Ik hijgde en was buiten adem.
„Hé, baby,“ zei ik. Ik hield mijn zij vast en ademde zwaar.
Ze gaf me een veelbetekenende glimlach en kwam binnen. „Gaat het? Je lijkt een beetje buiten adem,“ zei ze op een plagende toon.
„Oh, ik eh... Ik was gewoon aan het trainen,“ gromde ik.
„Caspian... Ik weet dat je me bent gevolgd terwijl ik aan het werk was,“ zei ze. Ze ging glimlachend op bed zitten.
„Jij... je wist het?“ vroeg ik met open mond.
„Ik hou van je, maar je bent niet zo onopvallend als je denkt,“ zei ze lachend. „Subtiliteit is niet jouw sterkste punt.“
„Ben je boos?“ vroeg ik, terwijl ik naast haar ging zitten.
„Nee, ik waardeer het,“ antwoordde ze. Ze legde haar hoofd op mijn schouder. „Het geeft me een veilig gevoel te weten dat je over me waakt. Ik wil alleen wel dat je voorzichtig bent. Als de verkeerde persoon achter ons geheim kwam...“
„Dat zal niet gebeuren,“ zei ik. Ik hield haar stevig vast. „Ik laat niemand ons uit elkaar halen.“
Ik kuste mijn mate vol passie. Ik voelde een vurige liefde voor haar. Ze was de belangrijkste persoon ter wereld voor mij. Ik zou nooit toelaten dat haar iets overkwam.
Adele viel achterover op bed en mijn lichaam ging met haar mee. Ze sloeg haar benen om mijn middel.
Mijn hand gleed onder haar rokje. Ze liet een kreuntje ontsnappen toen ik haar slipje omlaag trok en mijn vingers bij haar naar binnen gleden.
Mijn mate was misschien niet onder de indruk van mijn sluipvaardigheden. Maar ik wist dat ik andere talenten had die haar zouden betoveren.
Ik dook onder haar rokje en duwde haar benen uit elkaar. Ik gleed met mijn tong over haar natte, warme kutje.
Ze smaakte naar honing en lavendel.
Zo weelderig en zoet.
Ik genoot van haar met elke beweging van mijn tong. Haar gekreun was nu niet meer te stoppen.
Ze kon er geen genoeg van krijgen.
Ik wurmde me uit mijn broek en drukte mijn pik in haar kut. Haar klauwen boorden zich in mijn rug.
Ze was in het begin strak. Toen ze ontspande, vulde ik haar volledig met mijn omvang.
Ik gleed langzaam in en uit.
„Zo... groot,“ kreunde ze.
Ik voelde dat ze begon te komen. Ik stootte steeds harder en sneller in en uit.
„Caspian... Oh my Goddess! JA!“
Toen ik haar mijn naam hoorde schreeuwen, voelde ik me een koning.
En ik ging ervoor zorgen dat ze mijn scepter zou voelen zolang ik het kon volhouden...
Uiteindelijk zorgden het gekreun van mijn mate en de blik van extase op haar gezicht ervoor dat ik mijn hoogtepunt bereikte.
Ik trok me terug. Ik wilde op de lakens klaarkomen, maar Adele pakte mijn pik vast en richtte hem op haar borsten.
„Ik wil je helemaal over me heen,“ drong ze aan.
Alles voor jou, mijn koningin.
Ze keek me liefdevol aan terwijl ik klaarkwam. Mijn zaad stroomde over haar zachte borsten.
Ik liet me uitgeput naast haar neerploffen.
„Je hebt het uithoudingsvermogen van tien wolven,“ zei ze. Ze zag er net zo uitgeput uit.
Ik kuste haar voorhoofd en ze nestelde zich tegen me aan. „Ik hou van je,“ zei ik.
„Ik hou ook van jou,“ antwoordde ze. „Ik wou alleen dat we het niet hoefden te verbergen.“
Ik keek haar in de ogen. Ik stelde me voor hoe onze toekomst eruit zou kunnen zien.
Een toekomst waarin we onze liefde niet hoefden te verstoppen.
„Misschien kan ik je hier weghalen. Terug naar mijn roedel. Waar de wetten er niet toe doen. In de Blue Moon Pack maken we onze eigen wetten,“ zei ik. Ik werd enthousiast van het idee om mijn nieuwe mate mee naar huis te nemen.
Adele zuchtte en pakte mijn hand vast. „Dat klinkt mooi.“
Maar er klonk geen enthousiasme in haar stem...
In plaats daarvan was er een vleugje verdriet.
LYLA
Sebastian liep met me mee naar de raadszaal. Verder dan dat mocht hij niet mee.
„Ik wou dat ik je daarbinnen kon steunen,“ zei hij. Hij gaf me een stevige knuffel.
Het verbaasde me niet dat Mercer wilde dat ik me alleen zou voelen tijdens mijn krijgsraad. Maar ik was eerlijk gezegd blij dat ik alleen naar binnen ging.
Ik wilde de teleurstelling op Sebastians gezicht niet zien als het fout zou gaan.
„Het komt wel goed met mij,“ zei ik. Ik trok me terug uit zijn omhelzing. „Zorg er gewoon voor dat er thuis een fles wijn voor me klaarstaat.“
„Ik geloof in je,“ zei hij. Twee Moon Guardians openden de deuren van de zaal.
Het stelde me gerust dat mijn mate in me geloofde...
Maar zou de Moon Goddess dat ook doen?
***
Wat heb je te zeggen over je daden?
De vraag van Mercer klonk door in mijn hoofd.
En ik wist mijn antwoord al.
„Ik bied mijn excuses aan de Moon Goddess aan voor mijn brutaliteit. Maar ik heb geen spijt van mijn daden,“ zei ik stellig. „Ik blijf bij mijn standpunt. De zogenaamde traditie was barbaars en wreed.“
De raad mompelde onderling. Mercers lippen krulden zich tot een kwaadaardige glimlach. Hij had al verwacht dat ik dit zou zeggen.
„Je hebt minachting getoond voor de kerk. Ik vind je niet langer geschikt om als Moon Guardian te dienen. Je zult direct van je titel en rang worden ontdaan,“ sneerde hij. Twee Moon Guardians kwamen naar voren om mijn harnas af te pakken.
Niet alleen mijn rang werd afgenomen, maar ook mijn waardigheid.
Dit is hoe ik herinnerd zal worden...
Niet geëerd in de Hall of Heroes.
Of gevierd op de muur met kampioenen in de arena.
Nee, ik zal gezien worden als een schandvlek voor de Holy Moon Guard. Net als mijn vader.
„Je tijd hier is voorbij,“ zei Mercer bijna vrolijk. „Je krijgt een oneervol onts...“
„STERF, JIJ FUCKING BEDRIEGER! JE BENT GEEN GODIN! JE BENT EEN FUCKING LEUGEN!“
Een slordige man met een baard verscheen plotseling uit de schaduwen. Hij klom naar beneden vanuit de dakbalken.
Hij sprong naar de leuning van het Holy Sigil dat boven de raad hing. Hij gleed naar beneden en landde op het platform.
Zijn ogen stonden vol waanzin en zijn stem klonk vol pijn.
Ik trok mijn klauwen tevoorschijn en klom op het hoge spreekgestoelte. De raad begon te gillen en rende alle kanten op.
De Moon Goddess probeerde te rennen, maar ze struikelde over haar lange gewaden. Ze verstijfde toen de moordenaar met een zilveren dolk op haar af dook.
Zonder na te denken, sprong ik ook naar voren.
Het leek alsof de tijd vertraagde terwijl we op de godin af stormden. Maar de fatale vraag was...
Wie zal haar als eerste bereiken?
