Lilly's King (Nederlands) Book 2
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
125K
Hoofdstukken
29
In een universum waar buitenaardse krijgers en menselijke overlevenden zich moeten verenigen, raken Tulip en haar zussen verwikkeld in een kosmische strijd om te overleven. Gered door de raadselachtige Korom, ontdekt Tulip een wereld van geavanceerde technologie, mysterieuze mistkrachten en een dreigende bedreiging van de Garamores. Terwijl allianties worden gesmeed en geheimen aan het licht komen, moet Tulip haar groeiende band met Korom zien te begrijpen en tegelijkertijd gevaren trotseren die hun nieuwe thuis kunnen vernietigen.
Proloog
Boek Twee:Tulip's Ghost
Tijdens de aanval van de spinners die de Aarde teisterde, ontmoet Lilly's zus Tulip, een kei met computers, Korom, de laatste van het Miasm-ras. Ze vallen meteen voor elkaar, maar Tulip roept bij Korom gevoelens op die hem angst aanjagen. Hij is bang dat hij de controle zou kunnen verliezen over zijn duistere krachten die hij nog niet begrijpt.
Commandant Kurmar zuchtte diep terwijl hij naar de informatie op het scherm voor hem staarde. Frustratie borrelde in hem op omdat hij steeds dezelfde resultaten zag.
De afgelopen drie weken had hij dag en nacht vele uren besteed aan het zoeken naar iets waarvan iedereen beweerde dat het verdwenen was.
Hij onderdrukte een grom terwijl hij opstond van zijn stoel en door zijn kleine kantoor begon te ijsberen.
Als leider van het Oog, het grootste ruimteobservatorium in het bekende universum, zou hij toch in staat moeten zijn om íéts te vinden... Iets dat hem zou helpen bij zijn zoektocht.
Alle informatie die hij had, wees erop dat De Drift Prowler dertig jaar geleden was verdwenen, en sindsdien had niemand meer over het gevaarlijke piratenschip gesproken.
Kurmar voelde woede opkomen in plaats van alleen frustratie.
Hij dacht aan wat de kapitein van de Drift Prowler en zijn wrede bemanning tweehonderdachttien van zijn eigen mensen op een vreedzaam onderzoeksschip hadden aangedaan, meer dan tachtig jaar geleden.
Het was puur geluk geweest dat Korom de verschrikkelijke aanval had overleefd.
Kurmar sloot zijn ogen, liet zijn hoofd zakken en probeerde zich voor te stellen hoe Korom's broer moest hebben geleefd.
Wat voor man was hij geworden? Leefde hij überhaupt nog?
Terwijl Korom's moeder hem als baby in een kleine ventilatieschacht had verstopt, had zijn oudere broer minder geluk gehad.
Meegenomen door de wrede piraten die zijn hele familie hadden verwond en gedood, verdween Talmur, de oudste zoon van de Talmur'Runa-familie, om opgevoed te worden door het uitschot van het universum.
De laatste keer dat iemand de Drift Prowler had gezien was eenendertig jaar geleden, in een uithoek van het bekende melkwegstelsel.
Rapporten meldden dat de kapitein van het schip, Fasami, was aangemeerd bij een outlaw-haven die zweefde aan de randen van het Decagon-territorium.
Net buiten het bereik van de raad, maar dichtbij genoeg dat piraten, moordenaars, smokkelaars en dieven gebruik konden maken van de slechte faciliteiten zonder angst voor straf van de Decagon.
Een rapport dat Kurmar las, was van een vrachtvlieger die vanwege motorproblemen moest stoppen bij de haven.
Na zorgvuldig onderzoek geloofde Kurmar dat deze piloot de waarheid sprak en dat zijn verhaal betrouwbaar was.
De piloot vertelde over een vreemd ongeluk dat in de haven was gebeurd, waarbij veel mannen waren omgekomen.
De kapitein van de Drift Prowler en het grootste deel van zijn bemanning waren gezien terwijl ze een grote drinkgelegenheid binnengingen, slechts momenten voordat de stroom uitviel en het hele station in duisternis hulde.
Toen de lichten even later weer aangingen, moesten de overblijfselen van de bemanning van de Drift Prowler met een dweil en emmer worden opgeruimd.
De volgende dag verdween de Drift Prowler uit de haven, om nooit meer gezien te worden.
Terwijl hij met zijn handen door zijn lange haar ging, keek Kurmar boos naar de schermen en dacht terug aan zijn jongere jaren.
De pijn, angst en verwarring die bij die tijd in het leven van een Miasm hoorden, deden hem nog steeds huiveren.
Hij kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn om dat alleen door te maken, zonder iemand om hem te helpen of uit te leggen wat er gebeurde.
Gedachten aan zijn vader en hoe hij Kurmar door de moeilijkste tijd van zijn leven had geholpen, maakten hem verdrietig.
Kurmar was dan wel ontsnapt aan de vernietiging en dood van zijn thuisplaneet en bijna zijn hele soort, maar dat betekende niet dat hij de pijn van dat verlies niet elke dag voelde.
Het was een constante strijd die hij voerde, niet alleen met het verlies van zijn soort, maar ook met de strijd in hemzelf.
Zijn donkere kant, zijn mistkant, schreeuwde om zijn Tymora: zijn grondende kracht.
Verloren voor hem toen zijn planeet werd vernietigd, vocht Kurmar zich een weg uit de zeer verdrietige en pijnlijke gevoelens die gepaard gingen met het verliezen van het enige in het universum dat hem stabiel kon houden en hem heel kon maken.
Terwijl hij zijn ogen weer sloot om te voorkomen dat ze zouden branden, nam Kurmar enkele lange, diepe ademhalingen en probeerde zijn geest te kalmeren en de woede te beheersen die altijd dreigde naar buiten te komen.
Er was niets dat hij kon doen aan dat deel van zijn leven. Zijn Tymora was weg; verloren toen hun thuis werd vernietigd.
Voor een Miasm bestond er maar één Tymora, voor zover hij wist. Eén die hij heel erg had liefgehad met beide kanten van zichzelf.
Toch voelde het verlies elke dag meer en meer buiten controle. Hij kon voelen hoe de mistkant van hem smeekte om vrijgelaten te worden, om te vinden wat het nodig had, wat er ontbrak in zijn wereld.
Maar Kurmar wist dat als hij zijn controle zou laten verslappen, al was het maar voor een moment, het zijn einde zou betekenen.
Het zou de laatste keer zijn dat hij zijn mistvorm zou aannemen, om nooit meer terug te veranderen in de man die hij nu was.
Dus hield hij het opgesloten, stil en gehoorzaam, door al zijn kracht en wilskracht te gebruiken.
Terwijl hij midden in zijn kantoor stond, denkend aan herinneringen en zorgen, drong een zwak pinggeluid door tot zijn langzaam brekende geest.
Fronsend keek hij rond, proberend te achterhalen waar het geluid vandaan kwam. Uiteindelijk vielen zijn ogen op het oude draagbare computerapparaat dat hij nog had uit zijn tijd als veldonderzoeker, meer dan zestig jaar geleden.
Kurmar pakte het kleine scherm op en draaide het om. Tot zijn verbazing en schok kwam er een oproep binnen.
Niet zeker van wat er aan de andere kant van de oproep zou zijn, nam Kurmar zonder een woord op en wachtte.
'Waarom zoek je naar de Drift Prowler, Commandant?' vroeg een diepe, vervormde stem.
Een rilling liep over Kurmar's rug, niet alleen door het geluid van de stem, maar ook door wat er was gevraagd.
Er was geen manier waarop iemand kon weten dat het hij was die naar de Drift Prowler zocht. Ja, de meeste informatieverzoeken kwamen van het Oog, maar allemaal via vertrouwde informanten.
'Wie is dit?'
'Waarom zoek je naar dat schip?' vroeg de stem in plaats van zijn vraag te beantwoorden.
'Ben jij de kapitein van de Drift Prowler? Kapitein Fasami?' vroeg Kurmar, in de hoop erachter te komen met wie hij sprak.
Misschien was de kapitein van het piratenschip die dag, dertig jaar geleden, niet gestorven.
'Ik ben Lorzarian.'
De naam deed Kurmar pauzeren. Het betekent Brenger van de Dood in de oude Miasm-taal, en Kurmar begon zich ongemakkelijk te voelen voordat de stem verder ging.
'Bemoei je niet met dingen die je niet begrijpt, Commandant Kurmar. Dit is de enige waarschuwing die je zult krijgen. Stop met zoeken naar de Drift Prowler. Het is weg. Net als de hele bemanning.'
'Ik zoek naar een man die ooit op de Drift Prowler leefde,' zei Kurmar voordat de oproep kon eindigen.
'Hij werd als jonge jongen van zijn familie weggenomen. Een Miasm-man genaamd Talmur. Als je iets weet over de Drift Prowler, dan moet je ook iets over hem weten.
'Alsjeblieft, ik hoef alleen maar te weten of hij nog leeft? Er zijn zo weinig van onze soort over...' Hij stopte met praten, niet zeker waarom hij zoveel had gezegd tegen deze vreemdeling.
Misschien was hij wanhopig om tenminste één van zijn eigen soort te helpen vrede te vinden?
Of was het omdat iets in zijn onderbuik hem vertelde dat deze man meer wist over de Miasms en Talmur dan hij zei?
Er viel een lange stilte en Kurmar moest het scherm controleren om er zeker van te zijn dat de oproep nog verbonden was. Na nog een moment vroeg Kurmar, 'Ben je er nog?'
'Die man is lang geleden gestorven,' antwoordde de stem, maar deze keer was de koude, vlakke toon van zijn stem vervangen door een duidelijker, sterker gevoel.
'Ik geloof je niet,' zei Kurmar zachtjes, terwijl hij zijn ogen sloot. Hij pushte deze mysterieuze beller, maar hij voelde een diepe behoefte om dit uit te zoeken en Korom zo goed mogelijk te helpen.
'Waarom?' was alles wat de stem vroeg.
Kurmar liet een lange zucht ontsnappen en ging zitten in zijn grote, veelgebruikte stoel. Hij dacht na over wat hij zou zeggen, maar besloot dat de waarheid het beste zou zijn in deze situatie.
'Zijn broer wil hem vinden. Om bij de enige familie te zijn die hij nog heeft. Om zich niet meer zo verloren en alleen te voelen.'
Er viel weer een lange stilte, voordat de diepe stem sprak, waardoor Kurmar zich erg bang en koud voelde door de boze, vlakke toon.
'Als mijn broer nog leeft, dan zal ik hem zelf vinden.'
