De Afspraak Book 2
Auteur
S. S. Sahoo
Lezers
1.5M
Hoofdstukken
29
Na het overleven van een verschrikkelijke vliegtuigcrash hebben Xavier en Angela met meer te kampen dan alleen lichamelijk herstel. Angela's geheugenverlies en Xaviers onopgeloste gevoelens vormen het decor voor een roerige reis van herontdekking en verzoening. Terwijl ze zich door de complexiteit van hun problematische huwelijk worstelen, moeten ze oud verraad, gevaarlijke geheimen en een meedogenloze tegenstander onder ogen zien. Vinden ze een manier om hun relatie weer op te bouwen, of scheuren de schaduwen van hun verleden hen voorgoed uit elkaar?
Open je ogen
BRAD
Vuur.
Wrakstukken.
Puin.
Ik kon mijn ogen niet van het scherm houden. Eindelijk waren de resten van het vliegtuig gevonden, maar er was nog niets bekend over de overlevenden.
Ik had geen idee of mijn zoon en schoondochter nog leefden of...
Ik kon mezelf niet toestaan om aan dat woord te denken. Ik weigerde dat woord hardopte zeggen. Hetzelfde woord dat mensen gebruikten als ze het over mijn vrouw hadden. Mijn geliefde Amelia.
De gedachte dat ik niet alleen haar zou verliezen, maar ook de enige familie die ik nog had, was te veel voor een oude man om te verdragen.
De stemmen op de televisie stelden me niet gerust.
"Het laatste nieuws. We hebben vernomen dat er een aantal slachtoffers zijn van het vliegtuigongeluk boven de Caraïben. Er is nog niets bekend over het lot van miljardair Xavier Knight en zijn nieuwe vrouw, Angela Knight..."
Ik pakte de afstandsbediening en zette de televisie uit. Toekijken hoe mijn leven uit elkaar viel was één ding, maar ernaar moeten luisteren?
"Dit is allemaal jouw schuld," fluisterde ik tegen mezelf door opeengeklemde tanden. "Als jij ze niet had gedwongen om op die huwelijksreis te gaan..."
Tranen prikten in mijn ogen. Ik gooide de afstandsbediening tegen de muur en genoot van het geluid toen hij openbarstte en de batterijen eruit vlogen. Het voelde goed om iets kapot te maken.
Maar diep van binnen wist ik dat dit plezier van korte duur zou zijn.
Hoe moest ik nu verder? Hoe kon ik mezelf ooit vergeven als mijn grootste angsten waarheid werden?
Plotseling zoemde mijn mobiele telefoon in mijn zak en ik haastte me om hem eruit te halen, met trillende handen. Ik wist dat met één veeg mijn leven, mijn dynastie, mijn toekomst zoals ik me die altijd had voorgesteld, gewist zou kunnen worden.
Maar toen ik de berichtjes van mijn trouwe assistent Ron opende, werden mijn ogen groot van ongeloof.
Ron
Baas!!!
Ron
Ik heb net gesproken met de Haïtiaanse autoriteiten...
Ron
Je zult het niet geloven
Brad
Wat?
Brad
In hemelsnaam, Ron!
Brad
Vertel het me.
Ron
Ze leven!!!
Ron
Xavier en Angela
Ron
Ze leven allebei nog.
Ron
Ze worden nu naar Miami gebracht.
Brad
Zijn ze in orde?
Ron
Slechts kleine verwondingen. Wat bloedverlies, uitdroging
Ron
Maar het komt goed met ze.
Brad
Weet je het zeker?
Brad
Weet je het absoluut zeker?
Brad
Ik kan niet nog meer verdriet aan, Ron.
Brad
Ik heb bewijs nodig.
Ron
Ik weet het, baas.
Ron
Ik ben er zeker van. Ik heb net deze foto ontvangen
Die handen. De trouwring om de vinger van het meisje. Ik zou die ring overal herkennen. De ring van Angela was tenslotte ooit van mijn Amelia geweest.
Het was waar. Ron had gelijk. Ze leefden echt.
Ron
Dat is vanuit de helikopter.
Ron
Er werd me gezegd om geen foto's van gezichten te nemen voor het geval dit zou uitlekken.
Ron
Maar ik weet zeker dat je kunt zien of zij het zijn...
Brad
Maak mijn vliegtuig klaar, Ron.
Brad
Ik wil ze in Miami opzoeken.
Ron
Komt in orde, baas!
Snel pakte ik mijn spullen en haastte me uit mijn kantoor, in een poging de tranen van opluchting tegen te houden. Normaal gesproken zou ik nooit emoties tonen in het bijzijn van mijn werknemers.
Maar vandaag was geen normale dag.
Ik voelde hoe ze allemaal naar me keken terwijl ik me naar de lift haastte. Ik voelde hun medelijden, hun bezorgdheid, hun angst, maar ze wisten niet wat ik wist - dat Xavier en Angela veilig waren.
Ik zou het pas geloven als ik het met mijn eigen ogen zag, maar mijn hart zei me dat het waar was.
Amelia, dacht ik. Je zult nog even moeten wachten, mijn liefste. Je zoon en schoondochter hebben nog zoveel om voor te leven.~
XAVIER
Mijn oogleden voelden aan alsof ze van cement waren. Er was verdomme geen sprake van dat ze snel zouden bewegen.
Een deel van mij wist dat ik uiteindelijk mijn ogen zou moeten openen, maar de duisternis was nu zo rustgevend. Na al dat felle licht, die meedogenloze zon, die korte tijd die zij en ik hadden gedeeld op het eiland...
Angela.
Nu herinnerde ik het me weer; Angela. Hoe ze voor me had gezorgd, me te eten had gegeven, mijn wonden had verzorgd. Het meisje dat ik voortdurend had beledigd, het meisje dat ik een golddigger had genoemd, het meisje waarmee ik getrouwd was.
Mijn vrouw.
Ik deed één oog open. Toen het andere. Alles om me heen was wazig, maar ik kon vaag de koude, steriele omgeving van een ziekenhuiskamer zien.
Even wilde ik mijn ogen sluiten en me terugtrekken in de duisternis - ik was zo verdomd moe - maar toen dacht ik weer aan Angela.
Ik moest haar zien. Ik moest zeker weten dat alles goed met haar was. Dat ze naast me lag, maar toen ik mijn hoofd omdraaide, was het ziekenhuisbed naast dat van mij leeg.
Waar was ze?
"Zuster..." bracht ik uit. "ZUSTER!!!"
Mijn keel voelde zo uitgedroogd, alsof iemand zand in mijn keel had gegoten, maar dat deed er nu niet toe. Ik moest weten waar ze was.
Een zwaargebouwde, verpleegster stapte fronsend binnen met een tablet en begon mijn vitale functies te controleren. Ze keek me niet eens in de ogen.
"Waar is ze?" vroeg ik.
Maar de verpleegster hoorde me niet of het kon haar niet schelen. Ik zag dat ze één oordopje in had en het andere bungelde op haar borst en speelde REM af. Wie luisterde er nog naar REM?
"Ik stelde je een vraag," zei ik geïrriteerd. "Waar is ze in godsnaam?!"
De verpleegster maakte eindelijk oogcontact met me en haalde haar schouders op. Ik kon de brutaliteit van het kreng niet geloven. Ik voelde woede opkomen in mijn borst, via mijn nek naar boven kruipen en mijn wangen rood worden.
Heeft deze dikke trut enig idee wie ze behandelt? Ik ben verdomme Xavier Knight. Ik zou tien verpleegsters moeten hebben die me allemaal tegelijk verzorgen!
Het was duidelijk dat niemand de verpleegster had verteld hoe belangrijk ik was, want ze begon naar de deur te lopen.
"Hé!" riep ik, en eindelijk draaide ze zich om. "Mijn vrouw. Angela Knight."
"Wat is er met haar?" vroeg ze koeltjes.
"Is ze..." Ik begon en stopte.
Ik vond het plotseling moeilijk om zinnen te vormen. Emotie, zorg, deze vreemde gevoelens hadden me in een wurggreep. Ik wist nog steeds niet of ze het gehaald had.
"Alsjeblieft," zei ik, hoewel ik niet gewend was dat woord te gebruiken. "Vertel het me gewoon. Gaat het goed met haar?"
Er was iets in de ogen van de verpleegster van gedaante verwisseld. Een vleugje medeleven misschien. Toen knikte ze. "Ze ligt verderop in de gang. Maak je geen zorgen."
Toen liep ze weg en liet me alleen. Ik haalde opgelucht adem, dankbaar.
Ik wist niet op welk punt Angela iemand was geworden die ik niet meer haatte, maar alles voelde nu anders.
De manier waarop ze naar me had gekeken met die heldere, blauwe ogen. Dat blonde woelende haar. Dat perfecte lichaam dat in het water zakte...
Wat krijgen we nou?
Was ik nu over Angela aan het fantaseren?
Misschien had ik gewoon een hersenschudding opgelopen en moest ik het van me afschudden. We waren terug in de echte wereld en dat betekende dat we onze routines zouden oppakken en dat ik haar weer helemaal opnieuw moest leren haten.
Toch?
Op de een of andere manier was ik daar nu niet meer zo zeker van.
***
"Xavier!"
Een paar uur later barstte de deur van mijn ziekenhuiskamer open en mijn vader rende naar binnen. Ik had hem nog nooit zo... onverzorgd gezien.
Normaal gesproken was zijn kapsel altijd netjes verzorgd, maar nu stak zijn haar in verschillende richtingen. Zijn maatpak van Brioni zag eruit alsof hij het in een blender had gegooid. Zijn ogen waren gezwollen en rood en leken helemaal niet op de heldere, harde ogen van de CEO die ik altijd gerespecteerd en gevreesd had toen ik opgroeide.
"Vader?" vroeg ik verbaasd. "Je ziet er niet uit. Gaat het?"
"Ben ik...?"
Mijn vader schudde zijn hoofd, pakte mijn schouder en glimlachte, maar de glimlach leek zo vol pijn.
"Ik dacht dat ik je kwijt was, Xavier. Ik dacht..."
"Hé, het is al goed, oude man," zei ik, terwijl ik me een beetje ongemakkelijk voelde.
Ik hield er niet van om iemand die zo machtig was, op zijn knieën te zien gaan. De enige andere keer in mijn leven dat ik mijn vader zo had gezien, was toen mama stierf.
"Xavier," zei hij, terwijl hij met waterige ogen naast mijn bed ging zitten. "Toen het nieuws naar buiten kwam, zeiden ze dat er slachtoffers waren en..."
"Wie?" vroeg ik, plotseling gespannen. "Wie is er in het vliegtuig gestorven?"
Mijn vader keek verdrietig opzij. "De piloot, Jim."
Shit Ik kende Jim al bijna mijn hele leven. Hij had mijn vader en mij vaker de wereld rondgevlogen dan ik kon tellen.
"Wow," zei ik, verrast door hoe ontdaan ik me voelde. "Heeft iemand met zijn familie gesproken?"
Mijn vader knikte serieus. "We hebben ze al een royale vergoeding aangeboden, niet dat het hem ooit zou kunnen vervangen."
"Dat is goed," zei ik, maar het voelde niet goed. Het voelde helemaal niet goed.
"Ik ben je zo dankbaar, zoon," zei mijn vader opnieuw. "Na je moeder, het idee om jou ook te verliezen... ik kon het niet verdragen."
De enorme omvang van wat hij had meegemaakt, de slapeloze nachten, de angst en de pijn, drong eindelijk tot me door. Hoe erg het ook was geweest voor Angela en mij op het eiland, we waren tenminste samen geweest.
Er was geen grijs gebied. We zouden overleven of sterven, maar voor mijn vader moet elke seconde die voorbijging zonder te weten wat er met ons was gebeurd een vreselijke kwelling zijn geweest.
Ik pakte eindelijk zijn hand, hoewel het vreemd voor me was om zo emotioneel te zijn.
"Ik ben oké, pap. Alles komt goed."
Hij knikte en veegde een traan weg. Toen keek hij fronsend om zich heen. "Waar is Angela?"
***
Toen de verpleegster, met haar nog altijd even krengerige houding, eindelijk toestemde dat ik met mijn vader de kamer mocht verlaten om Angela te bezoeken, naderden we langzaam haar ziekenhuiskamer.
De wonden op mijn armen deden nog steeds pijn en ik moest oppassen dat ik mijn lichaam niet overbelastte. Mijn vader drukte zachtjes zijn hand tegen mijn rug, opende de deur en leidde me de kamer in.
Daar was ze. Roerloos en stil als Doornroosje zelf.
Mijn vrouw.
Angela Knight.
Het vreemde meisje waarvan ik altijd had gedacht dat ze een duivel was, maar dat in feite een vermomde engel was. Mijn vader schudde zijn hoofd en keek haar aan.
"Ze is zo mooi en puur, Xavier," zei hij. "Niet alleen haar uiterlijk. Maar ook haar ziel. Zie je dat niet?"
Tot nu toe had ik nooit echt kunnen begrijpen wat mijn vader in Angela zag. Maar toen ik haar daar zag liggen, haar borstkas die op en neer ging, haar ogen gesloten... voelde ik een vreemde sensatie over me heen komen.
Eerst had ik gedacht dat alles weer normaal zou worden zodra we terug zouden keren naar de echte wereld. Maar nu, toen ik naar haar keek, realiseerde ik me dat dat onmogelijk zou zijn.
Wat we op het eiland hadden gedeeld was zo primitief, zo rauw, zo echt, en nu was er geen weg meer terug.
"Ik weet wat je bedoelt, pap," gaf ik toe. "Ik denk niet dat ik het zonder haar had overleefd."
"Heeft ze je gered?"
In meerdere opzichten, ~dacht ik. In plaats daarvan knikte ik alleen maar. Toen liep ik langzaam naar haar bed toe, ging naast haar zitten en pakte haar koude hand.
Wanneer zou ze wakker worden? En wat zou ze denken als ze nu naar me keek?
Zou Angela me als een monster zien door al die keren waarop ik haar vreselijk behandeld had? Of zou ze me als iemand anders zien?
Als de man die ik werkelijk was onder deze verharde huid.
"Word wakker, Angela," smeekte ik haar. "Doe je ogen open."
Maar haar ogen bleven dicht. Heel even kwam er een gekke gedachte in me op. Dat ik haar misschien moest kussen om haar weer tot leven te wekken. Zoals in dat stomme sprookje.
Ja. Het was zeker een hersenschudding.
Ik reikte naar beneden en kneep zachtjes in haar hand. Ze zag er zo teer uit. Kwetsbaar.
Ze begon te bewegen bij mijn aanraking en mijn hart maakte een sprongetje in mijn borstkas.
Ze opende haar ogen, met die felblauwe kijkers die recht in de mijne staarden.
"Je bent wakker," zei ik, met zachte stem.
Angela keek om zich heen en ik kon de verwarring zien.
"Je bent nu veilig," verzekerde ik haar.
"Waar ben ik?" vroeg ze met trillende stem.
Iets in haar stem maakte me ongerust. Ze klonk doodsbang.
"Angela, we zijn in een ziekenhuis. Het is oké."
Ze keek naar beneden en zag dat haar hand in de mijne lag. Ze trok haar hand uit mijn greep en hield hem tegen haar borst, in een poging om van me weg te leunen in haar bed.
"Angela...?" Ik kon zien dat er iets ergs aan de hand was.
Maar ik had me nooit kunnen voorbereiden op wat ze vervolgens zei.
"Wie..." Ze haalde diep adem en probeerde zichzelf te kalmeren. "Wie ben jij?"
