Je Gaat Nooit Uit Mijn Hoofd
Auteur
Jollie D
Lezers
290K
Hoofdstukken
37
Ava arriveert op haar nieuwe school, vastbesloten om onzichtbaar te blijven en drama te vermijden. Ze wil een frisse start, rustige dagen en nul complicaties.
Dan merkt hij haar op. Luidruchtig. Zelfverzekerd. Onverbiddelijk. De favoriete hartenbreker van de school ziet plagen als een sport, en Ava als zijn nieuwste uitdaging. Ze houdt vol dat ze hem niet kan uitstaan, zelfs wanneer hun scherpe woordenwisselingen veranderen in iets wat gevaarlijk leuk is.
Achter de grijnzen en de charme begint Ava lagen te zien die ze nooit had verwacht, en muren die ze niet van plan was te laten zakken. Terwijl de vonken overspringen in de gangen en harten sneller kloppen dan het verstand, leert Ava dat weerstand bieden aan de verleiding een stuk moeilijker is als die verleiding je aan het lachen maakt.
Hoofdstuk 1
Ava ging zuchtend aan haar kaptafel zitten en pakte een borstel om haar haar te kammen. Het uitpakken en opruimen van afgelopen weekend was vermoeiend geweest. Toch moest ze zich nu klaarmaken voor school.
Het was haar eerste dag op Evergreen High. Dit was al de derde keer dat ze naar een andere school ging. Voor het eerst was ze eigenlijk wel blij met de verhuizing. Op haar vorige school was het een chaos geweest. Ze keek nu uit naar een frisse start.
Soms wenste ze dat haar moeder niet in de autofabriek werkte. Dan had ze niet drie keer van school hoeven wisselen. Zodra alles een beetje stabiel voelde en ze aan haar leven gewend raakte, werd haar moeder overgeplaatst. Dan moesten ze weer verhuizen.
Dan dacht ze: als haar vader niet was gestorven, hoefde haar moeder misschien helemaal niet in de fabriek te werken.
Het was de moeilijkste tijd van haar leven geweest. Haar moeder had veel verantwoordelijkheid op zich genomen. Ze werkte hard om ze een goed leven te geven. Maar de dood van haar vader had een groot gat in Ava's hart achtergelaten. Elke keer als ze verhuisden, was zijn afwezigheid nog duidelijker te voelen.
Ze legde de borstel neer en pakte zonder na te denken een haarelastiekje. Ze wilde haar haar vastmaken, toen ze besefte dat het niet van haar was. Ze zag meteen dat het van Louisa was. Zij was een vriendin van haar vorige school.
Bij de gedachte aan alles wat er tussen hen was gebeurd, zuchtte ze. Ze gooide het elastiekje in de prullenbak naast haar kaptafel.
Deze keer zal ik me niet te veel aan mensen hechten, dacht ze. Dan doet het minder pijn als ik weer moet vertrekken. Niets duurt toch voor eeuwig.
Ze stond op en besloot haar lange, golvende zwarte haar los te laten hangen. Ze liep naar haar bed en pakte haar rugzak. Tijd om te gaan.
***
Rita glimlachte naar haar dochter terwijl ze stuurde. 'Je zult het geweldig vinden, Ava. Het is een erg leuke school.'
'Ja, dat zei je ook over de andere scholen waar ik naartoe ben gegaan,' grapte Ava. Ze staarde uit het raam. De stad zag er mooi uit.
Rita keek haar weer aan en haar glimlach verdween een beetje. 'Maar dat waren ze toch ook?'
Ava haalde alleen maar haar schouders op. Daarna draaide ze zich om en gaf haar moeder een kleine, geruststellende glimlach.
Rita zuchtte. Ava zag even een blik van schuldgevoel in haar ogen, voordat ze weer naar de weg keek. 'Het spijt me dat je je oude school en je vrienden moest achterlaten.'
'Ach, ik had toch niet zo heel veel vrienden,' mompelde Ava, terwijl ze weer naar buiten staarde.
'Hoe zit het dan met Louisa?' vroeg Rita zachtjes.
Ava haalde haar vingers door haar haar. Ze verborg haar frons toen de naam van Louisa viel. 'Ze noemde me een slechte vriendin. Ze dacht namelijk dat ik haar vriendje had gestolen.'
'Wat is er dan gebeurd?'
'Ik weet het niet. John was gewoon een klasgenoot.' Haar stem klonk onbedoeld een beetje fel.
Rita keek haar nog eens aan. 'Het spijt me, lieverd. Ik beloof dat dit de laatste keer is dat je moet verhuizen. Je wordt binnenkort achttien. Dit is je laatste jaar op de middelbare school. Hou nog even vol, oké?'
'Het is goed, mam. Ik ben voor de eerste keer eigenlijk blij dat we moesten verhuizen,' zei Ava met een glimlach.
Rita's schouders ontspanden zich. Er verscheen ook een kleine glimlach op haar gezicht. 'Oké. Ik hoop gewoon dat je je nieuwe school leuk vindt. Ik hoop dat je je plekje vindt en het hier naar je zin hebt.'
'Dat komt goed.'
***
Evergreen High was een grote, lichte school. Het gebouw werd omringd door hoge bomen en een prachtig grasveld. Het zat vol met kletsende studenten die van de ene naar de andere les liepen.
Ava keek steeds om zich heen, terwijl ze achter de leraar liep. Hij bracht haar naar haar nieuwe klas. Ze had gehoord dat hij meneer James heette. Hij zou haar mentor worden.
Sommige leerlingen keken af en toe naar haar als ze voorbijkwamen. Dat vond ze echter niet zo erg. Nieuw zijn was een gewoonte geworden. Ze begon er wel een beetje moe van te worden.
Meneer James liep een lokaal in, maar zij bleef bij de deur staan. Ze voelde die bekende zenuwen weer. Het was altijd spannend om een kamer vol leerlingen binnen te stappen. Zij zouden namelijk bepalen hoe haar schoolleven er de komende maanden uit zou zien.
Ze haalde diep adem en blies langzaam uit. Het komt wel goed, vertelde ze zichzelf.
Ze hoorde de leerlingen luid grappen maken. Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht toen de zware stem van meneer James snel hun aandacht trok. 'Goed, goed, dat is genoeg!'
Ava gluurde een beetje naar binnen. Ze zag hoe iedereen snel naar zijn plek ging en netjes ging zitten.
'Ik ben nog nooit deze klas binnengelopen terwijl jullie echt aan het leren waren,' zei meneer James droog. Hij stond met gekruiste armen tegen zijn bureau geleund.
'Dat komt doordat u nooit binnenkomt als we aan het leren zijn,' grapte een jongen. Iedereen moest lachen.
Meneer James rolde met zijn ogen. 'Hoe dan ook, we hebben vandaag een nieuwe leerling.' Hij keek naar de deur. 'Kom maar binnen,' wenkte hij naar Ava, omdat ze nog steeds in de deuropening stond.
Ze stapte naar binnen en iedereen werd stil. Ze keken aandachtig naar haar. Ava was zonder twijfel erg knap. Soms was dat voor mensen gewoon moeilijk om te negeren.
'Je mag jezelf even voorstellen,' zei meneer James tegen haar, terwijl ze naast hem stond.
Ze keek de klas in met een kleine glimlach. 'Hallo allemaal. Ik ben Ava Hart en ik hoop dat we goed met elkaar kunnen opschieten.'
Iedereen begon meteen te klappen. Ze zag dat sommigen een vriendelijke glimlach op hun gezicht hadden.
'Zij is dus jullie nieuwe klasgenoot. Ik verwacht dat jullie allemaal aardig voor haar zijn,' kondigde meneer James aan. Hij knikte naar Ava. 'Je mag gaan zitten.'
'Dank u wel, meneer James.' Ava hield de band van haar tas stevig vast. Ze zocht de kamer af naar een lege stoel. Zodra ze er een zag, liep ze door het gangpad ernaartoe.
Sommige meiden keken haar jaloers aan. Een paar jongens grijnsden en knipoogden naar haar. Ze hoorde ook een paar fluisterende stemmen. 'Damn,' mompelde een jongen zachtjes.
Ze voelde haar wangen warm worden. Toch bleef ze recht vooruit kijken, totdat ze achterin was. Ze zag dat de enige lege stoel naast een knappe jongen was. Hij zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tijdschrift kwam. Hij had mooie, doordringende ogen, een strakke kaaklijn en hij leek vol zelfvertrouwen.
Een model in schooluniform, dacht ze.
Hij keek naar haar op en zijn lippen krulden in een grijns. Hij boog zijn hoofd naar de lege stoel. Het was een stille uitnodiging om te gaan zitten.
Ava twijfelde even, voordat ze haar tas afdeed. Ze ging langzaam naast hem zitten. Ze voelde nog steeds heel goed dat alle ogen van de klas op haar gericht waren.
