Tales of Regventus 3: Raya
Auteur
C A Tarkington
Lezers
17,4K
Hoofdstukken
44
Griffa omarmt haar rol als leider van de Ring of Nine, vastberaden om Max naar zijn rechtmatige troon te leiden. Terwijl de oorlog dreigt, telt elke keuze en raken de draden van magie, loyaliteit en strategie op onverwachte wijze met elkaar verweven.
Ansel voelt de mysterieuze aantrekkingskracht van de magie van zijn beschermer, die hem naar Griffa trekt op manieren waarover hij geen volledige controle heeft, terwijl Max een vergeten dagboek ontdekt dat geheimen kan bevatten die krachtig genoeg zijn om de toekomst van het koninkrijk te veranderen.
In het paleis rimpelen twijfels en verschuivende allianties door de gangen, terwijl beide partijen zich voorbereiden op het naderende conflict. Nu de tijd dringt en de inzet hoger wordt dan ooit, kan elke band, elk geheim en elke keuze de balans doen doorslaan tussen redding en ondergang.
Malin zal leiden
AGATHA
Agatha zat geamuseerd toe te kijken hoe haar dochter in haar rok ronddraaide voor een grote spiegel. De rode en gouden stof schitterde in het zonlicht dat door het raam naar binnen viel, terwijl Malins prachtige lach door de kamer klonk.
„Denk je dat deze jurk de juiste keuze was?“ vroeg Malin, terwijl ze zich omdraaide om naar haar rug te kijken.
„Dat denk ik wel. Je ziet er prachtig uit, lieverd,“ zei Agatha, terwijl ze opstond.
Malin draaide zich om en omhelsde haar moeder. „Ik ben zo gelukkig.“
„Ik ben erg blij voor je.“
„Jij mag Jacob toch ook graag, mam?“
„Natuurlijk mag ik Jacob graag. Wie zou hem niet mogen? Hij is aardig, zorgzaam en erg grappig — bovendien ook buitengewoon knap. De echte vraag is, vind jij hem leuk?“ vroeg Agatha, terwijl ze de handen van haar dochter vastpakte.
„Ik houd van hem. Ik houd meer van hem dan ik voor mogelijk hield. Hij houdt ook van mij, dat weet ik zeker. Hij is zelfs bereid om mijn naam aan te nemen en hier met mij te wonen,“ zei Malin.
„Wat vindt de vader van Jacob ervan dat hij jouw achternaam aanneemt?“ vroeg Agatha.
„Hij vindt het helemaal prima. Jacob is zijn derde zoon. Zijn oudere broers zijn al getrouwd en hebben kinderen.“
„Nou, jouw vader is in de wolken met de beslissing. Ik weet dat hij zei dat het niet uitmaakte, maar ik denk dat hij teleurgesteld is dat ik hem nooit kinderen van zijn eigen bloed heb gegeven om zijn naam door te geven. Jij zult zijn nalatenschap veiligstellen.“
„Vader zou nooit teleurgesteld in je kunnen zijn, mam. Hij houdt van je,“ zei Malin, terwijl ze haar moeder bezorgd aankeek.
„Ik weet dat hij dat doet. Ik twijfel niet aan zijn liefde, maar zijn familie is erg oud. Het zou moeilijk zijn om de naam voor altijd te zien verdwijnen, niet alleen voor je vader. Het zou een verlies zijn voor ons volk. Jij zet twee belangrijke bloedlijnen voort, Malin. Jij bent de toekomst van het bloed van Adalwen en de familie van je vader.“
Malin knikte.
„Sterker nog, ik wil dat je een paar maanden na de bruiloft met me meegaat naar de Ring-vergaderingen.“
„Waarom?“ vroeg Malin verward.
„Ik zit eraan te denken om binnenkort terug te treden. Ik wil tijd doorbrengen met je vader. Hij heeft het over het bouwen van een tweede huis in de Vallei. Ik wil Von vaker zien. Jij moet gaan leren hoe je de Ring moet leiden.“
„Ik? Wil je dat ik de Ring ga leiden?“ vroeg Malin met grote ogen.
„Ja. Wie zou er anders na mij de leider worden? Jij bent mijn dochter.“
„Ik dacht dat Von misschien naar Abscon zou komen om te leiden. Hij was tenslotte de troonopvolger geweest.“
Agatha lachte zachtjes. „Je broer is voorlopig gesetteld in de Vallei. Hij heeft niet de wens om te leiden of iets te regeren. Ik houd van hem. Hij is een goede man, maar onrustig en hij zou zo'n taak als het leiden van de Ring niet leuk vinden. Hij zou niet goed om kunnen gaan met zoveel verantwoordelijkheid.“
„En denk je dat ik dat wel kan? Ik ben niet zoals jij. Jij bent wijs en sterk. Ik ben onnozel en verwend. Hoe kan ik nou leiden?“
Agatha nam Malin mee naar het bed en ging zitten. Ze trok Malin naast zich neer en keek naar haar dochter. „Je bent een beetje verwend, maar niet onnozel. Je bent luchtig, net als je beide vaders. Ik heb het geluk gehad dat zowel Alastair als Brien me aan het lachen konden maken. Dat had ik nodig.
„Ik ben soms te serieus. Jij bent wijs op jouw eigen manier, Malin. Je zult niet leiden zoals ik. Je zult leiden zoals jijzelf bent. Je bent je eigen persoon. Ik geloof dat je dit kan. Je moet het ook doen.“
Malin sloot haar ogen en knikte. „Ik begrijp deze grote verantwoordelijkheid, en ik zal je niet teleurstellen.“
Agatha glimlachte en kneep in Malins hand. „Genoeg hierover nu. Het is je trouwdag. We moeten het vandaag niet over zulke serieuze dingen hebben. Vandaag is een dag om te vieren.“
Er werd op de deur geklopt.
„Ja?“ vroeg Malin, terwijl ze naar de deur keek.
„Mag je arme vader eindelijk zijn geliefde dochter zien?“ vroeg Brien door de deur heen.
„Ja, kom binnen, papa,“ zei Malin. Zij en Agatha stonden op toen Brien de kamer binnenkwam.
Hij bleef staan en glimlachte weemoedig. „Je ziet er werkelijk prachtig uit, lieverd. Ik kan niet geloven dat je al volwassen bent en gaat trouwen.“
Malin pakte zijn hand. „Dat ben ik wel, maar ik ga nergens heen. Jacob en ik blijven hier op het landgoed wonen.“
„Ik weet het, maar de dingen zullen anders zijn,“ zei Brien, terwijl hij op haar hand klopte. „Let maar niet op je sentimentele vader. Ik heb een cadeau voor je.“
Malin glimlachte toen Brien iets uit zijn zak haalde. Het was een lange ketting met een medaillon eraan. „Ik heb dit voor je laten maken,“ zei Brien, terwijl hij het medaillon in haar hand legde.
Het medaillon had een ovale vorm en was van goud. Aan de ene kant stond het symbool van de familie Adalwen, een zon. Ze draaide het om.
Aan de andere kant stond een grote valk met gespreide vleugels.
Malin opende het medaillon en vond twee piepkleine portretjes aan de binnenkant geschilderd. Aan de ene kant stonden haar moeder en haar vader, Alastair. Ze zagen er jong uit.
Malin had al eens eerder een paar schilderijen van haar vader gezien. Families hadden ze bewaard toen ze uit Aurumist moesten vluchten.
Aan de andere kant stond een portret van Brien. Malin keek glimlachend op naar Brien terwijl hij het medaillon pakte, het sloot en de ketting om haar nek hing.
„Ik wilde dat je iets zou hebben dat vertegenwoordigt wie je bent. Je bent de dochter van koningin Agatha en haar gemaal, koning Alastair. Het bloed van Adalwen stroomt door je aderen, maar je bent ook mijn dochter. Je hebt dan wel niet mijn bloed, maar ik heb van je gehouden en je opgevoed. Je bent echt mijn dochter en een Keene. De nalatenschap van beide grote families leeft in jou, Malin. Ik ben ontzettend trots op je.“
Malin sloeg haar armen om Brien heen. „Ik houd van je, papa. Het spijt me dat ik mijn vader nooit heb gekend, maar ik zal er nooit spijt van hebben dat ik door jou ben opgevoed. Ik ben jouw dochter en zal altijd met trots een Keene zijn.“
Agatha pakte Malins medaillon in haar hand. Ze opende het en staarde een moment naar de portretjes voordat ze zich naar Brien omdraaide en zijn handen vastpakte, terwijl ze hem op de wang kuste. „Je bent echt een van de beste mannen die ik ooit heb ontmoet. Je hebt ons veilig gehouden en van ons gehouden. Ik mis Alastair, maar ik houd van jou, Brien. Ik ben heel gelukkig om jouw vrouw en een Keene te zijn.“
„Dat weet ik, mijn liefste,“ zei Brien. Hij kuste Agatha zachtjes op haar lippen. „Nu moeten we gaan, lieve Malin. Je kunt niet te laat komen op je eigen bruiloft.“
„Waarom niet?“ vroeg Malin glimlachend. „Ze kunnen niet zonder mij beginnen.“
