Carrero Series 1: Het Effect van Carrero
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
🔥14,0M
Hoofdstukken
83
Hoofdstuk 1
Ik strijk met mijn handen over mijn kokerrok en grijze, getailleerde jasje voordat ik met een moedeloos gevoel mijn donkere lippenstift bijwerk voor de spiegel in de hal.
Ik scan mijn spiegelbeeld en controleer of mijn kastanjebruine haar nog steeds netjes en strak in een hoge knot zit om mezelf ervan te verzekeren dat ik er tiptop uitzie.
Ik zucht nogmaals en haal rustig adem, in een poging mezelf voor te bereiden en het knagende gevoel van angst en zenuwen diep in mijn buik weg te drukken.
Dat zal het moeten doen. Beter dan dit kan ik er niet uitzien, en ik ben best tevreden met wat ik voor me zie: een cool, efficiënt beeld van koele zelfbeheersing en grijze maatkleding die autoriteit uitstraalt, zonder een spoor van de innerlijke emotionele onrust die ik vanbinnen voel.
Ik vernauw mijn ogen om te zoeken naar eventuele gebreken in mijn smetteloze pantser - eventuele verdwaalde haren, pluisjes of gekreukte stof - maar ik vind er geen.
Ik ben nooit een liefhebber geweest van mijn eigen spiegelbeeld, met mijn jeugdige uiterlijk, koele blauwe ogen en pruilende lippen. Maar vandaag heb ik er niets op aan te merken en zie ik er goed uit voor mijn nieuwe rol als persoonlijk assistent van mijn zeer vooraanstaande baas.
Vanbuiten zie ik er professioneel en bekwaam uit, en dat is uiteindelijk waar het om draait: kalm en onverzettelijk, met onberispelijke kledij en elk detail tot in de puntjes verzorgd.
Ik ben altijd goed geweest in het verbergen van de waarheid over hoe ik me vanbinnen voel.
Ik glijd in mijn stiletto’s met een langzame, voorzichtige beweging en houd mijn evenwicht met één hand tegen de muur. Wanneer ik beweging in de ruimte achter me hoor, kijk ik in de spiegel.
"Goeiemorgen, Ems. Mijn God, wat zie je er zoals altijd weer professioneel uit." Sarah onderdrukt een geeuw terwijl ze haar kamer uitloopt en ik zie in haar reflectie hoe ze achter me kinderlijk in haar ogen wrijft met de achterkant van haar vuist.
Het is niet haar gewoonte om zo vroeg op te zijn op haar vrije dag. Sarah is nooit een ochtendmens geweest zolang ik haar ken.
Ze draagt een wijde, roze kamerjas en haar warrige, korte, gebleekte blonde haar staat alle kanten op, zoals altijd met een nonchalante charme. Ik word warm van genegenheid voor dat hoopje vrolijke energie.
Haar helderblauwe ogen zijn klein van de vroege ochtend-moeheid en ze bekijkt me aandachtig met een onnozele glimlach op haar gezicht. Een beetje te aandachtig naar mijn zin.
"Goeiemorgen, Sarah." Ik glimlach lichtjes, probeer de manier waarop ze naar me kijkt te negeren, en recht mijn schouders.
Ik draai me om, til mijn aktetas van de vloer voor me op en loop verder door ons appartement met open vloerplan.
Zoals altijd ben ik me bewust van mijn manier van doen en mijn houding wanneer ik bekeken wordt, zelfs bij haar, maar ik onderdruk het gevoel van benauwdheid en nervositeit van vandaag, slik de lusteloosheid weg, en doe mijn uiterste best om het kolken van mijn maag te onder controle te krijgen.
"Vergeet niet dat je hier om tien uur moet zijn... de reparatie van de boiler," herinner ik haar eraan terwijl ze achter me aan schuifelt naar de woonkamer, in een poging haar af te leiden zodat ze ermee ophoudt me openlijk aan te gapen.
Mijn planning in mijn hoofd doorlopen als een soort mentale checklist geeft me iets anders om over na te denken dan mijn onbehagen van vandaag.
"Ik weet het, ik weet het! Je hebt een memo voor me achtergelaten op de koelkast, weet je nog?" Ze giechelt kinderachtig en werpt me een geduldige blik toe, waarbij ze een wenkbrauw optrekt met een bijna vergevende uitdrukking op haar gezicht.
Ze ziet er veel jonger uit dan haar leeftijd, en soms vergeet ik dat we samen op school hebben gezeten. Ik ben tegenwoordig meer haar voogd dan haar huisgenoot, maar eerlijk gezegd ben ik dat misschien altijd al wel geweest.
Ik zucht nog een keer, onderdruk de strakke knoop van onrust die van binnen aan het groeien is weg, en geef haar een kleine zelfverzekerde glimlach.
"Niet vergeten," zeg ik streng, maar ze antwoordt niet. Ze is gewend aan mijn serieuze toon en de eindeloze organisatie van ons leven.
Ze weet dat dit is hoe ik dingen doe; mijn behoefte om alles onder controle te hebben en te regelen zorgt ervoor dat ik me meer bekwaam voel.
"Dat zal ik niet doen. Ik zweer het. Ik moet vanavond pas gaan werken, dus ik blijf nog even hier om te chillen... een aantal afleveringen bingewatchen op Netflix."
Ze stapt lui door de lichte wit-met-grijze keuken, komt naast mij staan, en begint een koffie voor zichzelf te maken. Met nog een vrolijke, slaperige glimlach tilt ze de mok, die ik eerder vanochtend heb afgewassen, voor zichzelf uit het rek.
Ik kijk naar haar nonchalante bewegingen door de ruimte, zelfverzekerd in haar domein als ze thuis is, en het geeft me een gevoel van rust.
Sarah was er altijd goed in om me een beetje helderder te laten denken als ik dat nodig had, ook al was ze zich er nooit van bewust hoeveel ik had aan haar ongecompliceerde, ontspannen manier van doen op momenten dat ik mezelf even moest herpakken.
"Ik ga werken." Ik loop gestaag naar de kleine hal aan de zijkant van de bar die overloopt in de lounge, en til de paar open brieven op van het aanrecht die ik vandaag nog moet afhandelen.
Ik weet dat ik treuzelend en besluiteloos ben vergeleken met mijn gebruikelijke efficiënte routine. Normaal was ik nu al onderweg naar het metrostation, ook zou ik dan veel te vroeg zijn.
"O, hier," zegt Sarah, terwijl ze een witte envelop van achter de broodrooster vandaan schuift en hem verwachtingsvol voor me uitstrekt, met een lege blik op haar gezicht.
"Voor ik het vergeet... Ik weet dat je het waarschijnlijk al geregeld hebt, zoals gewoonlijk." Haar sprankelende ogen flitsen naar me met liefdevol amusement.
"Wat is het?" Ik kijk naar de lange envelop, neem hem langzaam met voorzichtige vingers van haar over en bekijk hem met een frons, omdat ik geen tekst op de voorkant zie.
"Mijn helft van de nutsvoorzieningen en de huur. Ik ben wat eerder betaald." Ze glimlacht stralend en gaat aan de slag om ontbijt voor zichzelf te maken, waarna ze een brood opentrekt en een paar sneetjes in de broodrooster steekt.
"Klopt. En ja, ik heb het al geregeld... Dank je." Ik neem hem aan en stop hem in mijn tas om het tijdens de lunch bij de bank te storten.
Ik betaal onze rekeningen gewoonlijk aan het begin van elke maand, wanneer ik betaald word. Aangezien ik een heel goed salaris heb in een geweldig bedrijf met veel extra voordelen, kost het me geen enkele moeite om ervoor te zorgen dat we altijd in orde zijn met alles.
"Dat is dan geen verrassing," mompelt ze, waarna ze me nog een liefdevolle blik toewerpt, een en al schattige ogen en zachte zuchtjes terwijl ze me bestudeert met een zijdelingse blik, die me helemaal niet ontgaat.
Ik schud mijn hoofd naar haar, me er volledig van bewust dat ze er de voorkeur aan geeft dat ik de controle heb over onze huurkosten. Ze is nooit goed geweest met geld, en ik betwijfel of ze eraan zou denken om de huur op tijd te betalen zonder mijn ongebreidelde efficiëntie.
Ik zorg graag dat dingen geregeld zijn; het geeft me een doel, controle en een focus in mijn leven die ik zo wanhopig nodig heb om het beste uit mezelf te halen.
"Ik zal pas om zes uur thuis zijn, Sarah. Waarschijnlijk ben je dan al op je werk, dus ik wens je een fijne dag."
Ik loop weg van de ontbijtbar en loop naar de voordeur van ons appartement, waarbij ik onderweg mijn warme jas van de eettafel optil, en draai me glimlachend om als ik bij de donkere leistenen deur kom.
"O, wacht... Veel succes met de eerste ontmoeting met je superhete baas, juffrouw Anderson!"
Ze lacht opgewonden naar me, trekt haar wenkbrauwen op en leunt over het aanrecht, zodat ik niets anders kan zien dan haar hoofd, dat in een onnatuurlijke hoek uit de keuken steekt.
Ze ziet er slordig maar schattig uit, en veel te wakker vandaag. Ik glimlach terug zonder emotie, omdat ik mijn gevoelens niet wil prijsgeven of enige vorm van zwakte wil tonen.
"Bedankt." Mijn gezicht warmt een beetje op van de opkomende zenuwen die mijn maag weer hard raken, maar ik negeer de sensatie en slik alles door met de deskundigheid van een doorgewinterde actrice.
"Ben je nerveus?" peilt ze met een kleine frons van haar wenkbrauw, terwijl ze nog steeds iets te ver voorover leunt zodat ze kan zien hoe ik de handgreep van mijn aktetas bijstel en mijn buitenjasje over mijn mantelpakje aantrek.
Ik frons terug bij haar vraag, en de gespannen knoop in mijn maag wordt wat intenser, maar ik schud mijn hoofd met 'nee' als antwoord.
Als ik het aan haar toegeef, dan geef ik het ook aan mezelf toe, en dan krijgen mijn zenuwen de overhand en verlies ik mijn scherpte.
Dat zou helemaal niet goed zijn."Natuurlijk ben je dat niet. Dat ben je nooit!" voegt ze er snel met een grijns aan toe, waarna ze terug verdwijnt in haar kleine culinaire wereld, zich niet bewust van wat er mis is met mijn gedrag vandaag.
Ik glimlach opnieuw als ik zie dat ze zich terugtrekt en draai me met een zwaai van mijn vingertoppen om voordat ik de deur uitloop op missie naar mijn werk.
Lieve Sarah. Ze is zo zeker van mijn capaciteiten en kalme, zelfverzekerde houding dat ik me soms afvraag of ze zich de oude ik nog wel herinnert.
Associeert ze me zelfs nog met het meisje dat ik was toen we elkaar zoveel jaren geleden leerden kennen?Ik doe de deur rustig achter me dicht, houd de klink even vast terwijl ik diep ademhaal en neem de tijd om tot rust te komen, omdat ik weiger me door mijn emoties te laten overmeesteren en mijn pantser te doen breken.
Terwijl ik naar de koele zilveren deurknop kijk om mezelf weer tot rust te brengen, probeer ik mijn innerlijke zenuwen tot te bedaren en druk ik al mijn angst en vrees de kop in.
Ik kan dit.Dit is waar ik zo hard voor heb gewerkt; eindelijk worden mijn capaciteiten erkend, na jaren hard te werken en de bedrijfsladder te beklimmen.
Ik moet de innerlijke twijfels en de laatste sporen van mijn puberale Emma wegduwen om me te concentreren op de taken die voor me liggen en de verantwoordelijkheden die ik na vandaag op me zal nemen.
Het is veel en overweldigend, maar ik houd mijn zenuwen in bedwang en druk mijn handen tegen me aan zoals ik de afgelopen tien jaar al een miljoen keer heb gedaan.
Elke dag heb ik toegewerkt naar de persoon die ik geworden ben, deze beheerste en zelfverzekerde persoonlijkheid die bekend staat als Emma Anderson.
Het duurt even voordat ik in staat ben weg te lopen van de deur, maar terwijl ik dat doe, schuift het pantser omhoog en sluit het masker volledig aan op mijn gezicht.
Elke stap versterkt mijn vastberadenheid, terug naar mijn gebruikelijke geoefende houding en innerlijke ik, die de wilskracht en voortdurende kracht vindt om dit dag na dag voor elkaar te krijgen.
Ik loop naar het metrostation.
