Als de rollen zijn omgedraaid Boek 3: Liefde & oorlog
Auteur
Ivana Vanessa Jameson
Lezers
71.2K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar mensen en weerwolven met moeite naast elkaar leven, raakt Lucy verwikkeld in de politiek en de gevaren van lycaans grondgebied na een verwoestende oorlog. Terwijl ze haar nieuwe leven onder de bescherming van lycaankoning Alexander opbouwt, moet Lucy dreigingen van binnen en buiten de roedel het hoofd bieden. Met haar vrienden aan haar zijde krijgt ze te maken met verraad, duistere magie en de complexiteit van het dragen van een hybride kind. Is de liefde tussen Lucy en Alexander sterk genoeg om hun werelden te verenigen en hun toekomst te beschermen?
Hoofdstuk 1.
[POV: LUCY]
Het is ongelooflijk hoe snel het leven kan veranderen. Ik voelde me alsof ik in slow motion bewoog, terwijl alles om me heen in een razend tempo voorbij vloog.
Ik was de kluts kwijt. Het enige wat ik zeker wist, was dat we de lycan koning niet konden verslaan. Ik zat stilletjes naast hem terwijl hij de vergadering na de oorlog leidde.
Mijn vrienden keken naar me vanuit de menigte, dicht bij de hoofdtafel waar de leiders zaten.
'We hebben meer dan duizend man verloren, mijn koning. De jongeren die net volwassen zijn geworden, hebben geen zin meer om krijger te worden na wat er is gebeurd,' zei Vladimir bezorgd.
Alexander keek hem ernstig aan. 'Laat ze allemaal toetreden. Ze hebben geen keus. Is dat alles?' vroeg hij Vladimir.
Vladimir leek verrast door het antwoord van de koning, maar hij hield zijn mond.
'Veel van onze mensen zijn dakloos. De meeste huizen aan de rand zijn verwoest, en zelfs als we herbouwen, voelen ze zich daar niet meer veilig. Er gaan geruchten dat de banshees nog steeds rondspoken.'
'Herbouw de huizen aan de rand en zet daar meer wachters neer. Zorg voor meer krijgers in dat gebied.
'Iedereen die verhalen over de banshees verspreidt, moet worden opgesloten en aan de schandpaal genageld,' zei de koning meedogenloos.
Ik wilde protesteren, hem vertellen hoe wreed die straf was, maar ik hield mijn mond. Ik had al genoeg ellende veroorzaakt. Geen van deze wezens zou nu nog naar me luisteren. Niet na alles wat ik had gedaan.
Het verbaasde me dat hun koning me nog steeds beschermde. Misschien was de band tussen partners sterker dan ik dacht.
Ik kon niet negeren hoe Karen me de hele tijd boos aankeek. Het leek wel alsof alle roodharigen een hekel aan me hadden.
'En wat doen we met hen? Mensen beginnen vragen te stellen,' vroeg ze aan Alex, terwijl ze naar mij keek.
Plotseling keek iedereen naar mij, en ik wenste dat de grond me zou opslokken.
'Ze kunnen blijven als ze dat willen. Het lijkt erop dat ze mijn partner gelukkig en comfortabel maken. Als ze willen vertrekken, zal niemand hen tegenhouden. Mijn partner blijft bij mij. Dat staat vast,' zei Alexander kalm.
Karen leek niet blij met zijn antwoord. 'Na alle problemen die ze heeft veroorzaakt? Zie je niet hoe dit je zal beïnvloeden?'
'Welk deel van „mijn beslissing staat vast“ heb je niet begrepen?' Hij keek haar met vernauwde ogen aan.
Ze antwoordde niet. Wie zou het in zijn hoofd halen de koning tegen te spreken?
Ik keek om me heen. Ze waren niet blij met Alexanders beslissing. Ze mochten me niet, en ik kon het ze niet kwalijk nemen. Ik mocht mezelf op dit moment ook niet erg.
Ik begreep niet waarom Alexander zo... Ik zou niet zeggen aardig, maar hij behandelde mij en mijn vrienden oké. Na alles had ik verwacht dat hij ons eruit zou schoppen.
De hele situatie voelde vreemd. Ik wist niet of ik me beter of banger moest voelen.
Na de vergadering had ik de kans om met mijn vrienden te praten terwijl hij meer roedelzaken afhandelde. We zaten rustig terwijl de tweeling met hun speelgoed speelde.
'Wat is er gebeurd? Ik dacht dat jullie waren ontsnapt,' vroeg ik bezorgd.
Marcia wreef over haar voorhoofd. 'Ongeveer acht krijgers pakten ons voordat we konden ontsnappen. Je zou het geluk kunnen noemen, want de plek zat vol banshees. We hadden dood kunnen zijn als die krijgers er niet waren geweest.'
Mijn hart zonk toen ik naar haar luisterde. Ik voelde me zo stom dat ik ze alleen had laten gaan.
Ik wist niet wat ik zou hebben gedaan als er iets met hen was gebeurd. We hadden al een vriend verloren, en nog iemand verliezen zou de druppel zijn geweest.
Denken aan alles wat ik had meegemaakt en de mensen die ik had verloren, maakte me misselijk.
Ik zuchtte. 'Het spijt me zo. Ik had er moeten zijn.'
Amara schudde haar hoofd. 'Nee, je bent er altijd voor ons geweest, Lucy. Je hoeft je hier niet schuldig over te voelen.'
'Ja, en je was veiliger bij de koning. Dat geef ik toe, en alles wat er is gebeurd, is om een reden gebeurd,' voegde Marcia eraan toe.
Persius glimlachte naar me. 'Je hoeft niet voor ons allemaal te zorgen, schat. Hoe dan ook, we zijn daar nu voorbij. Hoe is het met je been? Hoe voel je je?'
Eerlijk gezegd wist ik niet hoe ik me voelde. Als ik erover nadacht, deed mijn hele lichaam pijn en was ik doodmoe.
De krampen waren gestopt, maar ik was nog steeds uitgeput, en wat me het meest zorgen baarde, was dat ik me nog nooit zo moe had gevoeld.
'Lucy? Gaat het wel? Je ziet er bezorgd uit,' vroeg Amara, met een bezorgde blik.
Ik glimlachte naar hen. 'Nee, maak je geen zorgen. Het gaat prima. Alleen een beetje moe, maar dat ben ik altijd.'
Ze lachten allemaal.
'“Altijd“ is niet genoeg om het te beschrijven,' grapte Hakim grijnzend.
'Hou je mond,' lachte ik, terwijl ik met mijn ogen rolde. 'Dus, hebben jullie nagedacht over wat hun koning zei... over blijven?' vroeg ik, en ieders glimlach verdween.
'Ik heb het gevoel dat we hier veiliger zijn geweest dan daarbuiten, en eerlijk gezegd zijn de tweeling hier gelukkiger. Ze hebben een stabiele plek nodig, en deze plek lijkt dat te bieden,' zei Marcia.
Ik had niet verwacht dat zij zou willen blijven, maar het maakte me blij. Bovendien had ze gelijk. Ik wilde het niet toegeven, maar dit leek op dit moment de veiligste plek voor ons.
Persius was het ermee eens. 'Dat klopt. Het is niet geweldig, maar we hebben hier eten. We hebben plekken om te slapen, en ze hebben hier echte menselijke kinderen voor wie ze zorgen. De tweeling kan vrienden maken en naar school gaan.'
'Zolang jij hier bent, Lu, ga ik nergens heen,' zei Amara.
Er verscheen een glimlach op mijn gezicht, blij dat mijn vrienden bleven. Maar die verdween zodra Trevor sprak.
'Ik kan hier niet blijven... Ik vertrek vanmiddag vroeg. Heb nog wat dingen af te handelen,' zei hij, zonder enige emotie te tonen.
Niemand protesteerde. Hij had veel meegemaakt, en ik kon hem niet kwalijk nemen dat hij weg wilde. Deze plek had voor hem veel pijnlijke herinneringen.
Zijn beslissing om te vertrekken maakte me verdrietig, maar we moesten het allemaal respecteren - als dat was wat hij nodig had om gelukkig te zijn.
