De alfa's tweedekans nymf
Auteur
Toria Blue
Lezers
🔥10.6M
Hoofdstukken
38
Ik hoor hier niet thuis. Ik ben de dochter van de Dood. Niemand wil me behalve mijn nieuwe Alpha, en hij is afschuwelijk. Als we eenmaal gepaard zijn, zal hij mij dan ook aan de kant schuiven?
Leeftijdsclassificatie: 16+.
Adelie Murrell
Adelie
Mijn moeder zei altijd dat ik me schuil moest houden. Ze liet me een grote zwarte mantel dragen die de helft van mijn gezicht bedekte. Ze drukte me op het hart zo min mogelijk op te kijken.
Ze leerde me gehoorzaam, voorzichtig en stil te zijn. Vrienden maken was uit den boze en mijn geheim moest ik goed bewaren.
Dit alles was om niet op te vallen. Als mensen erachter zouden komen wat ik werkelijk was, kon dat mij en anderen in gevaar brengen. Het zou me misschien vreselijke dingen laten doen.
Mensen die me wilden vinden, wilden me als wapen gebruiken in oorlog. Ze wilden mijn krachten kopiëren en veel sterke krijgers maken. Tenminste, zo waarschuwde mijn moeder me altijd.
De mantel verborg ook mijn schoonheid. Mijn moeder dacht dat mijn uiterlijk gevaarlijk kon zijn. Ze zei dat als mensen me zagen, ze meteen mijn vriend zouden willen worden.
Nimfen zoals ik staan bekend om hun vriendelijkheid en grote schoonheid. Dat zeggen de boeken tenminste. Mijn moeder zei dat ik bijzondere gaven had, maar wat heb je daaraan als je je moet verstoppen? Mijn leven voelde meer als een last dan een geschenk. Het was om treurig van te worden.
Ik ben een nimf, een geest die voor de natuur zorgt. Mijn taak is om de bossen en planten van mijn roedel, de Silver Moon Pack, te verzorgen. Elke volle maan voer ik een speciaal ritueel uit om Moeder Natuur te bedanken voor haar gaven. Ik houd mijn bos gezond, niet omdat mijn moeder het me leerde, maar omdat het mijn natuurlijke taak is.
Alleen mijn moeder en vader wisten wie ik echt was. Nimfen kunnen meestal goed opschieten met weerwolven, maar ik moest mijn geheim bewaren om mijn andere krachten te verbergen. Ik was niet bang dat ze mij zouden pijn doen, maar dat ze anderen zouden kunnen kwetsen.
Ik heb nooit een andere nimf ontmoet, behalve mijn moeder. Zij was half wolf, half waternimf. Ze is er niet meer...
Mijn moeder stierf toen onze oude roedel, de Dark Moon Pack, werd aangevallen. Ze stierf terwijl ze mij beschermde. Een krijger, bang voor mij, probeerde me te doden maar doodde haar in plaats daarvan.
Mijn vader zegt altijd dat mijn moeder me niets kwalijk neemt, dat het niet mijn schuld was. Maar ik voel me nog steeds schuldig. Mijn moeder was een nimf, en nimfen vergeven makkelijk. Het was natuurlijk voor haar om mij niet de schuld te geven.
Ik besta uit drie delen. Grotendeels ben ik een bosnimf. Een klein deel van mij is wolf, zo klein dat ik niet van gedaante kan verwisselen. Ik heb een wolvengeest, Madeline, maar zij heeft geen lichaam.
Het maakt me verdrietig dat Madeline geen wolvenvorm heeft. Ze heeft me vaak verteld dat ze gelukkig is zoals ze is, maar als ik haar een lichaam kon geven, zou ik dat doen.
Het derde deel van mij komt van mijn vader. Ik zie hem niet vaak omdat zijn werk hem laat reizen. Ik zie hem alleen als er iemand in mijn buurt sterft.
Mijn vader is de Dood.
Zijn taak is om zielen van dode mensen te verzamelen. Hij doet elke ziel in een glazen container en ordent ze per familie en de kleur van de ziel. Iemands ziel is zwart als ze slecht waren in het leven, wit als ze goed waren. Maar het leven is niet alleen zwart-wit. Meestal zijn er vele tinten grijs.
De Dood heeft twee gedaantes.
Zijn eerste gedaante is het skelet in een zwarte mantel dat we kennen uit boeken. Zijn tweede gedaante ziet eruit als een gewoon persoon.
Niemand kan de Dood normaal gesproken zien, maar als zijn dochter kan ik hem zien als hij in de buurt is. Hij komt altijd naar me toe om te vragen hoe het met me gaat. Ik weet dat hij echt van me houdt.
Mijn moeder was bijzonder - zij kon de Dood zien, net als ik. Mijn ouders konden het niet verklaren, maar deze gedeelde gave zorgde ervoor dat ze verliefd werden. De Dood, die eeuwig leeft, had eindelijk iemand gevonden die hem kon zien na een miljoen jaar. Hij had eindelijk de liefde gevonden.
De meeste mensen zien de Dood alleen als ze op het punt staan te sterven. Voor de goede zielen geeft mijn vader een doodswens.
Een doodswens is iets wat de Dood geeft, de laatste wens van een stervende. Mijn vader gaf mij een doodswens de laatste keer dat ik hem zag. Omdat ik hem kan zien, kan ik de wens gebruiken wanneer hij in de buurt is.
Een doodswens kan bijna alles doen, behalve iemand onsterfelijk maken of iemand uit de dood laten opstaan. Ik werd altijd verteld om hem voorzichtig te gebruiken. Zelfs als dochter van de Dood krijg ik er maar één.
Ik kreeg duistere magische krachten van mijn vader.
Deze krachten maken me erg sterk, maar mijn moeder zei dat ik ze niet mocht gebruiken. Ze zei dat ik ze alleen mocht gebruiken als er vertrouwde mensen in de buurt waren, maar dat gebeurde nooit. De enige kracht die ze me liet gebruiken was genezen. Ik kan menselijke wonden genezen, maar ik moet dezelfde pijn voelen als de gewonde persoon. Ik kan zieke planten en bomen genezen zonder pijn. Ik weet nog steeds niet hoeveel ik kan genezen.
Mijn wolf is de reden dat ik een partner heb. En mijn partner is degene die me heel erg pijn heeft gedaan, waardoor ik pijn voel die nog steeds pijn doet.
Mensen in de Dark Moon roedel vonden me altijd vreemd. Ik was stil, droeg altijd mantels, en ze dachten dat ik zwak was omdat ik niet van gedaante kon verwisselen. Ik hoopte dat dat zou veranderen als ik mijn partner zou vinden. Op mijn achttiende verjaardag vond ik hem - alfa Hans.
***
Hij stond voor mijn huis. Ik rook een heel lekkere geur, en de knapste man stond voor me. Mijn wolf, Madeline, was opgewonden in mijn hoofd.
Partner! Partner! zei Madeline. Mijn moeder legde haar handen op mijn schouders van achteren. Ze moet hebben geweten wat er aan de hand was. Het was mijn verjaardag - ze wist dat dit zou gebeuren.
„Alfa Hans...“ zei ik, niet gelovend wat ik zag toen ik opkeek. Kon hij echt mijn partner zijn? Misschien was dit gewoon een droom.
Hij was een van de mensen die me namen had genoemd, maar ik was bereid hem te vergeven. Hij was mijn partner, en ik kon de band niet weerstaan. Hij was voor mij bestemd, en alleen voor mij.
„We moeten praten, Adelie. Laten we ergens rustiger heen gaan,“ zei hij, terwijl hij naar het bos liep zonder te controleren of ik volgde. Maar dat deed ik wel.
Ik wilde ook niet dat ons eerste gesprek voor mijn moeder plaatsvond. Ik keek nog een laatste keer naar mijn moeder en glimlachte breed. Ze had het altijd over hoe gelukkig ze was met mijn vader, en ik wilde ook zo'n liefde.
We liepen een open plek in het bos in. Hij zei de hele tijd niets. Maar ik was heel blij - mijn partner was hier, bij mij. Ze zeggen dat een partner iemand is die zelfs na de dood van je zal houden. Zelfs de dood kan een partnerband niet verbreken.
Alfa Hans draaide zich om naar mij, maar hij keek niet zoals ik had gehoopt. Ik dacht dat hij naar me toe zou rennen, me zou omhelzen, maar hij keek koud, alsof ik gewoon een ander roedellid was - of zelfs minder.
„Ik kan jou niet als mijn partner hebben, Adelie. Het spijt me. Je bent zwak, en je hebt niet eens een wolvenvorm. Wat voor luna zou jij zijn?“ Zijn woorden deden me veel pijn.
Hij praatte door: „Je wordt gehaat in deze roedel. De roedel heeft iemand nodig waar ze tegenop kunnen kijken, en jij bent die persoon niet.“ Mijn hart brak in duizend stukjes. Deed het hem geen pijn om die woorden te zeggen?
„Wat?...“ zei ik, niet gelovend wat ik hoorde. „Ik kan veranderen, alfa.“ Ik viel op mijn knieën. „Ik kan zijn wat je maar wilt, dat beloof ik,“ smeekte ik huilend.
Ik kon niet van gedaante verwisselen, maar ik had hem nodig. Ik kon mijn redder niet loslaten. Hij was degene die voor mij gemaakt was, om mij te begrijpen, om van mij te houden, wat er ook gebeurde.
„Adelie Murrell, ik, alfa Hans Lightwood, wijs je af als mijn partner en luna van de Dark Moon Pack,“ zei hij. Mijn zicht werd even wazig, alsof de wereld geschokt was door zijn woorden.
Mijn hart voelde alsof het eruit was gerukt, een grote leegte achterlatend gevuld met de ergste pijn die ik ooit had gevoeld. „Nee!“ schreeuwde ik, boos, verdrietig en gebroken tegelijk.
Plotseling verloor ik de controle over mijn krachten. Zwarte rook kwam uit mijn vingers, waardoor alfa Hans bang achteruit stapte. Andere wolven kwamen aanlopen, aangetrokken door wat er gebeurde.
Een van hen sprong op me af, maar ik duwde hem weg met zwarte rook zonder na te denken. Ik wist niet dat ik dat kon. De wolf jankte van de pijn, waardoor de anderen bang wegrenden. Ik was ook bang, bang voor wat ik misschien nog meer zou doen.
Mijn moeder rende naar me toe. „Mam!“ schreeuwde ik terwijl alfa Hans haar tegenhield, zijn ogen lieten zien dat hij dacht dat ik mijn eigen moeder misschien pijn zou doen. „Ren!“ was alles wat ze kon zeggen.
Ik gehoorzaamde mijn moeder altijd, maar deze keer bewoog ik niet. Ze zouden haar pijn doen. „Ren, Adelie!“ zei ze nog een keer.
Ik bleef stilstaan terwijl alfa Hans naar me toe kwam en mijn moeder achterliet. Hij stak zijn handen op om te laten zien dat hij me geen pijn zou doen, zijn gezicht zag er bijna schuldig uit. „Freak!“ schreeuwde een krijger naast me.
Hij was nog in zijn menselijke vorm en gooide een mes naar me. Maar voordat het me kon raken, sprong mijn moeder voor me en ving de klap op. Het mes ging in haar borst en ze viel op de grond.
Ik keek naar de dood. Mijn moeder lag te sterven. „Neem haar niet mee,“ smeekte ik, alsof alfa Hans er iets aan kon doen.
Mijn vader keek me aan. „Ren!“ schreeuwde hij, zijn stem deed de grond schudden. Ik had hem nog nooit zo horen schreeuwen.
Ik maakte een rookbom die me aan het zicht onttrok. Ik dacht er niet eens over na, het gebeurde gewoon. Ik rende tot mijn benen niet meer konden rennen, tot ik zeker wist dat ik het Dark Moon territorium achter me had gelaten.
Ik rende als een lafaard. Mijn moeder was voor mij gestorven, en ik had haar achtergelaten om te sterven zonder zelfs maar gedag te zeggen. Ze was alles voor me, en nu was ze weg.
***
Een jaar later zat ik nog steeds in de Silver Moon roedel. Alfa Archibald had me opgenomen toen hij me in zijn gebied zag ronddwalen.
Hij was de vriendelijkste alfa die ik ooit had ontmoet. Geen van zijn roedelleden behandelde me anders omdat ik geen wolf had. Ze keken alleen naar mijn ongewone jas.
Zelfs alfa Archibald wist niet wie ik echt was. Toen hij naar mijn partner vroeg, vertelde ik hem dat hij dood was. Dat was makkelijker dan zeggen dat ik was afgewezen.
Ik schaamde me dat mijn eigen partner, degene met wie ik samen zou moeten zijn, me had afgewezen. Als ik niet goed genoeg was voor hem, dan was ik niet goed genoeg voor wie dan ook.
Vanavond was het volle maan, en ik moest Moeder Natuur bedanken. Het was al donker, en ik zorgde ervoor dat mijn huisgenoten sliepen. Ik woonde in een van de roedelhuizen met andere weerwolven die geen partner hadden.
Ik maakte een drankje van bosplanten en deed het in hun drankjes om ervoor te zorgen dat ze diep sliepen. Ze mochten niet weten dat ik wegsloop, en het drankje deed ze geen kwaad. Ze vroegen zich altijd af waarom ze zo goed sliepen op volle maan nachten.
Ik verliet het roedelhuis, gekleed in een lange zwarte mantel en een lange witte jurk. Ik droeg altijd lange jurken, net als mijn moeder vroeger. Ze zei dat het de stijl van een nimf was, meer ouderwets dan modern. Ik had „normale“ kleren geprobeerd, maar die voelden altijd verkeerd.
Het roedelhuis was stil, iedereen sliep. De wachters hielden de randen van ons gebied in de gaten, en ik ging niet zo ver. Ik sloop nu al een jaar rond, zonder ooit betrapt te worden.
Ik ging diep het bos in naar mijn gebruikelijke plek. Eenmaal daar deed ik mijn mantel af en liet mijn bruine haar over mijn rug vallen. Ik probeerde er altijd op mijn best uit te zien op volle maan nachten, om Moeder Natuur te laten zien dat ik een goede nimf was.
Ik ging zitten naast een grote boom met paarse bloemen. Deze boom was de grootste van allemaal, zijn geest was sterk, en hij had vele seizoenen gezien.
Van deze boom en anderen had ik veel geleerd. Als bosnimf leidden ze me, leerden me wat ik moest doen. Ze praatten tegen me, vertelden me hoe ik voor ze moest zorgen.
Ik sloot mijn ogen en bedankte voor de wereld om me heen. Ik controleerde altijd bij de bomen, vroeg of er iets vreemds was gebeurd. Ze vertelden me over de gezondheid van het bos en of er vreemden waren geweest. Vandaag was er iemand bij de rand van ons bos.
Terwijl ik bedankte, kon ik energie door me heen voelen stromen, opkomend vanuit de wortels.
Mijn taak was om ervoor te zorgen dat het bos goed groeide, dat geen boom verdrietig was, geen plant zwak. Ik zorgde voor het bos, deed wat het nodig had.
Elke volle maan liet me me beter voelen, maakte het leven de moeite waard. Ik had niemand anders in mijn leven, alleen de natuur.
Ik dacht aan mijn partner, Hans. Hij was altijd in mijn gedachten. Ik wenste dat ik de pijn kon stoppen, maar ik kon het niet, en ik zou hem niet willen vergeten.
Zelfs als alles wat ik over had van mijn partner pijn was, wilde ik het nog steeds. Zelfs als ik de verschrikkelijke pijn moest voelen van hem die een andere wolf als zijn partner koos. De pijn herinnerde me aan wat ik bijna had gehad.
Ik liep door het bos, eindelijk vrij van mijn mantel. Ik ademde de frisse lucht in, hield mijn hoofd omhoog. Ik draaide rond, liet de wind om me heen bewegen. Het bos was mijn veilige plek, waar ik gelukkig was.
Toen het tijd was om te vertrekken, reikte ik naar mijn zware mantel. Maar terwijl ik dat deed, hoorde ik iemand lopen. Ik keek snel op om te zien wie het was.
Een man, groot en sterk, liep op me af. Zijn spieren waren zelfs onder zijn kleren te zien.
Hij was een weerwolf, en zijn sterke lichaam was normaal omdat ze veel trainen.
Zijn haar was donkerbruin, krullend en net lang genoeg om zijn ogen te bedekken. Het was langer bovenop, korter aan de zijkanten, naar rechts gekamd. Zijn ogen hadden een mooie hazelnootkleur, waardoor ik mijn mantel vergat.
Ik draaide me om, deed mijn mantel en kap op, verborg mijn gezicht. Ik wist dat hij me had gezien; onze ogen hadden elkaar ontmoet.
Er was iets anders aan hem, iets interessants maar kalmerends. In zijn buurt zijn voelde goed, maar vreemd.
Ik hoorde hem dichterbij komen, en toen rook ik hem. Hij rook naar dennenbomen en bergamot, met een vleugje pepermunt. Ik had dit nog nooit geroken, maar het deed me iets bekends voelen. En dat is wanneer ik mijn wolf liet praten.
Partner!
