De vereerde boek 2,5: Schatje, ik zal je achtervolgen: een halloweenspecial
Auteur
Isabell R
Lezers
18.3K
Hoofdstukken
7
Wanneer Angélique haar eerste Halloweenbal organiseert, beschouwt haar schoonzus Aurora dit als een onvergeeflijk verraad. Vastbesloten om het feest te ruïneren, vult de ondeugende heks de nacht met vervloekte muziek, spoken, monsters en dodelijke betoveringen.
Terwijl de festiviteiten ontaarden in chaos, komen gevaarlijke geheimen aan het licht en worden oude banden op de proef gesteld. Wat begint als een kleinzielige wraakactie verandert al snel in iets veel gevaarlijkers, en bewijst dat zelfs de meest speelse magie verwoestende gevolgen kan hebben.
Hoofdstuk 1: De uitnodiging
AURORA
De wind werd kouder en de appels waren rijp. Ik zat in de tuin te ontbijten en genoot van de frisse herfstlucht.
Dit was mijn favoriete tijd van het jaar. De herfst betekende dat ik eindelijk kon beginnen met de voorbereidingen voor mijn jaarlijkse Halloweenfeest. Dat was mijn grootste plezier.
Het was de enige tijd van het jaar dat andere mensen ook genoten van mijn creatieve grappen. Mijn man kwam het huis uit. Hij zwaaide met iets in zijn hand.
Ik glimlachte naar hem en genoot van hoe hij eruitzag in een wit linnen overhemd en een opgerolde, zandkleurige broek. We waren al bijna tweehonderd jaar getrouwd. Toch werd ik het nooit beu om naar hem te kijken.
„Er is een brief gekomen van Angélique,“ riep hij terwijl hij dichterbij kwam.
„Een brief?“ grinnikte ik. „Wat formeel.“
„Dit ga je vreselijk vinden,“ grijnsde hij terwijl hij me de zwarte kaart gaf. Ik fronste toen ik de kaart uit zijn hand pakte.
„Ze maakt vast een grapje!“ siste ik. Het was een uitnodiging voor haar eerste Halloweenbal aan haar nieuwe hof. De datum was eenendertig oktober, precies de dag waarop ik altijd mijn eigen feest gaf.
„We gaan niet!“ zei ik beslist en ik gooide de uitnodiging hard op tafel.
„Ik begrijp je, maar een paar van mijn andere broers en zussen zijn ook uitgenodigd. Bella stuurde me een appje om te vragen of het veilig voor haar was om te gaan.“ Damion trok een wenkbrauw op.
Bij elke andere gelegenheid had ik het een geweldig idee gevonden, maar Halloween was echt mijn ding. „Gaat Bella erheen?“ vroeg ik teleurgesteld.
Ik had ernaar uitgekeken dat ze weer met Halloween zou meedoen. Vooral nu, omdat ze zich weer herinnerde hoe ze magie moest gebruiken en ze mijn werk kon waarderen. „Daar lijkt het wel op. Je zou kunnen proberen haar over te halen om naar jouw feest te komen. Maar je weet hoe ze over spoken denkt.“ Damion grijnsde.
Ik slaakte een diepe, geërgerde zucht. „Wat ironisch.“
Mijn man lachte. Dat geluid kalmeerde bijna mijn woede, maar toen ging mijn telefoon.
Mijn blik werd hard toen ik naar mijn telefoon staarde. Het was Angélique. „Waaraan dank ik dit genoegen, Angélique?“ vroeg ik toen ik opnam. Ik hield mijn toon beleefd.
„Bonjour, Aurora,“ grinnikte ze. Mijn greep om de telefoon werd steviger. „Heb je mijn uitnodiging gekregen?“
„Als je het hebt over dat mooie, kleine zwarte kaartje met gouden letters, waarmee we worden uitgenodigd voor een bal op eenendertig oktober, dan ja,“ zei ik. Ik hoopte dat ze de hint begreep.
„Ik weet dat jij je feest normaal gesproken op die datum geeft,“ verontschuldigde ze zich. Ik klakte geërgerd met mijn tong. „Maar ik hoopte dat je me dit jaar met mijn feest zou kunnen helpen,“ ging ze verder. Wat een lef.
„Met een hof zoals dat van jou heb je mij vast niet nodig,“ snoof ik.
„Dat klopt, maar het kan echt wel een magisch tintje gebruiken. Zou je me misschien, alleen voor dit jaar, kunnen helpen om een onvergetelijk Halloweenbal te organiseren aan mijn nieuwe hof?“ vroeg ze, met een erg zakelijke stem. Typisch.
Ik wilde haar net afwijzen en ophangen, maar toen kreeg ik plotseling een idee. Er verscheen een boosaardige grijns op mijn lippen. „Natuurlijk, Angélique. Ik zal je helpen een Halloweenbal te organiseren dat je nooit meer zult vergeten.“
Angélique bedankte me voordat ze ophing. Natuurlijk deed ze dat. Ze kon mijn gezicht niet zien.
„Gedraag je, Aurora,“ waarschuwde Damion.
„Ik gedraag me altijd, schat.“ Ik glimlachte venijnig. Ik was van plan een avond te organiseren die ze nooit meer zou vergeten. Dat zou die trut wel een lesje leren.
„Ik meen het, lieverd. Verpest dit niet voor haar. Je zult dit jaar toch niet op je normale manier van Halloween kunnen genieten,“ mompelde Damion, terwijl hij over mijn wang streelde.
Ik leunde tegen zijn hand en knipperde naar hem. Ik verborg mijn ondeugende plannen voor hem, terwijl het verlangen in mijn buik begon op te borrelen. „Je hebt gelijk. Ik zal er dit jaar gewoon op een andere manier van genieten.“ Ik glimlachte naar hem. Het was geen leugen. Ik zou er zeker van gaan genieten.
„Ik hoop dat je dat meent, schat,“ grinnikte Damion. Hij tilde mijn kin op zodat hij me in de ogen kon kijken.
Ik grijnsde naar hem. „Misschien moet ik gestraft worden voor mijn stoute gedachten?“
Er flikkerde een vonkje in zijn ogen voordat ze donkerder werden. Zijn duim streek zacht over mijn onderlip. „Ik denk dat je gelijk hebt. Misschien moet ik je afleiden van je gemene plannetjes.“
Ik stond op uit mijn stoel en bleef hem strak aankijken. Hij legde zijn andere hand op mijn onderrug en trok me dichter naar zich toe.
„Ik meen het, Aurora. Haal geen streken uit. Dit bal betekent veel voor Angélique. We willen niet dat haar autoriteit voor haar eigen hof wordt ondermijnd,“ zei hij met een lage, dreigende stem.
Zijn woorden brandden als hete kooltjes onder mijn huid, maar mijn ondeugende uitdrukking veranderde niet. „Wat ben je toch serieus,“ grinnikte ik. Ik leunde met mijn hoofd op zijn schouder en snoof de geur van zijn parfum op.
De frisse herfstlucht was nu wel het laatste waar ik aan dacht. „Je weet dat je ervoor zorgt dat ik me stout wil gedragen als je ogen zoveel beloven,“ mompelde ik verleidelijk.
„En jij weet dat je niet ondeugend hoeft te zijn om mijn aandacht te krijgen, lieverd,“ lachte hij donker. Zijn hand gleed langs mijn nek, waarna hij mijn haar stevig vastpakte.
Hij trok mijn hoofd naar achteren, waardoor ik hem weer in de ogen moest kijken. Ze brandden, precies zoals ik het wilde. Ik glimlachte uitdagend naar hem terug.
„Beloof me dat je geen domme dingen zult doen,“ eiste hij.
Na al die tijd had hij het nog steeds niet geleerd, en dat was geweldig. „Ik denk dat je me nog even moet overtuigen,“ spinde ik, zonder ook maar te proberen er onschuldig uit te zien.
Damions mondhoeken krulden omhoog, maar zijn blik werd niet zachter. „Goden, wat ben je toch een frustrerende vrouw,“ grinnikte hij voordat zijn lippen hard op de mijne drukten.
Ik smolt in zijn armen terwijl onze tongen streden om de macht. Hij pakte mijn lip tussen zijn tanden. Hij trok er zachtjes aan voordat hij hem weer losliet. Ik huiverde toen er een koude bries over mijn warme huid streek.
„Zet je dan maar schrap. Ik verwacht dat dit wel even gaat duren.“ Damion grijnsde duister. Elk spoor van vriendelijkheid was uit zijn ogen verdwenen. Er was alleen nog een duisternis die speciaal voor mij gereserveerd was.
„Kom maar op,“ daagde ik hem spottend uit. Ik zou zijn prachtige woede incasseren en ervan genieten. Daarna zou ik hem laten geloven dat ik me netjes ging gedragen.
