Genade van de duivel
Auteur
E. J. Lace
Lezers
3.0M
Hoofdstukken
61
Mercy Jones is thuisgekomen. Ze ziet op tegen alles - vooral tegen de vragen die haar zus en moeder ongetwijfeld zullen stellen. Wat ze niet verwacht, is Eli Samson. Hij is lang, donker, knap, bedekt met tatoeages, en 100% gefocust op Mercy. De Duivel zal alles doen om bij zijn engel te zijn.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Ik Wil Niet
Genade
Met mijn hand op de metalen deurknop weet ik dat ik naar binnen moet. Ik moet om hulp vragen. Ik probeer de moed bij elkaar te rapen om de deur open te doen en te zeggen dat ik hulp nodig heb.
Het moet gewoon. Ik duw de metalen deur open en stap naar binnen, ook al wil ik het liever niet.
Ik hoor mensen praten en bewegen, wat me eraan herinnert waarom ik hier niet graag kom.
Ik loop langs drie kamers en tel ze af.
Kantine.
Make-upruimte.
Kleedkamer.
Nog twee kamers tot mams kantoor. Nog maar twee.
*Boem!*
Ik schrik me een hoedje als ik ergens tegenaan bots. Ik doe snel mijn ogen open en weet net op tijd mijn evenwicht te bewaren.
Voor me staat een ontzettend knappe man. Hij heeft donker haar en donkere ogen. Hij kijkt chagrijnig.
Hij heeft alleen een zwarte handdoek om zijn middel. Zijn armen en borst zitten vol kleurrijke tatoeages.
Hij is zo lang dat ik me klein voel terwijl ik op de grond zit.
"Kun je niet uitkijken waar je loopt? Of tenminste aan de kant gaan?" Ik voel me beschaamd en boos tegelijk.
Ik word nog bozer als ik met mijn vieze hand water van mijn gezicht moet vegen.
"En droog je beter af!" zeg ik geïrriteerd terwijl ik opsta. Hij zegt niks terug.
Hij bekijkt me van top tot teen alsof hij iets op mijn huid probeert te lezen. Net voordat ik wegloop, zie ik een vogelverschrikker-tatoeage in zijn nek.
Volgens mij heb ik die eerder gezien. Maar toen zag hij er anders uit. Kleiner. Nee.
Het waren eerst alleen dunne zwarte lijnen. Sommige stukjes waren wazig omdat het niet goed gedaan was, alsof iemand een speld verkeerd op bezwete huid had gebruikt.
Ik herinner me de laatste keer dat ik hem zag. Een kleinere jongen bewusteloos op grijs beton.
Rood bloed uit wonden die ik niet kan vergeten.
"Jij-" Ik hou mezelf in. Het kan niet dezelfde persoon zijn. Het is gewoon nog een tatoeage.
Hij lijkt er wel op, maar is anders. Deze is beter. Nettere lijnen. Groter. Opvallender. Deze heeft kleur. Hij ziet er interessanter uit.
Ik loop om hem heen en bereik de deur van mams kantoor voordat ik omkijk. Ik weet niet waarom ik omkijk. Het kan me eigenlijk niets schelen.
Maar ik keek toch om.
De man staat nog steeds waar ik hem achterliet, als aan de grond genageld. Hij lijkt bevroren alsof iemand een videogame heeft gepauzeerd.
Zijn hoofd beweegt licht heen en weer voordat ik witte lijnen op zijn gespierde rug zie.
De lijnen tonen verschillende blauwe, zwarte en gele tatoeages. Verschillende vormen laten verschillende stijlen en kleuren zien. Jammer dat zulke mooie kunst op hem zit.
Mijn hand raakt de deurknop van mams kantoor. Ik kijk toe hoe hij wegloopt. Eindelijk liep ik weg zonder iets te zeggen. Ik zei geen sorry.
Hij loopt alsof hij boos is op de vloer. Niet echt stampvoetend, maar iets anders. Zijn deur slaat dicht en ik doe hetzelfde. Ik leun tegen de deur en haal diep adem.
Eindelijk wat rust.
Mams kantoor is stil en heeft geen ramen naar de set. Het is de enige fijne kamer hier.
Als ik mijn ogen open, zie ik mams harde houten bureau en alle foto's van ons eromheen.
"Waarom heb je mijn eindbalfoto ingelijst? Je had mijn bandfoto kunnen gebruiken. Die is zoveel beter," mompel ik in mezelf. Ik zucht als ik de sigaretten op haar bureau zie. Ik zeg al mijn hele leven dat ze moet stoppen met roken.
Ik ontspan tegen de kantoordeur en haal diep adem voordat ik mijn tas op de grond laat vallen bij de houten stoelen voor me. Mams archiefkasten naast me lijken nu veel groter dan toen ik klein was.
Ik plof neer in een stoel.
"Ugh, ik wil hier niet zijn," klaag ik.
Ik leun mijn hoofd achterover en sluit mijn ogen. Ik beweeg mijn nek om te proberen te ontspannen. Hier zijn maakt me altijd erg gespannen. Ik voel me hier niet op mijn gemak.
Voordat ik kan gaan zitten, zwaait de deur open en komt mijn moeder binnen met haar grote blonde haar. Ze roept enthousiast.
"Oh mijn God, mijn schatje!" schreeuwt ze, terwijl ze me stevig knuffelt.
"Wat doe je hier?! Ik ben zo blij je te zien! Waarom heb je niet gezegd dat je zou komen? Oh lieverd, kijk eens naar je! Mijn kleine meid is groot geworden."
Mam ratelt aan één stuk door als ze opgewonden is. Ze denkt hardop - zo werkt ze dingen uit.
"Mam, ik krijg geen lucht," zeg ik met moeite.
Gelukkig laat ze me los en ik haal diep adem. Sinds mam weer een borstoperatie heeft gehad, voelt ze niet meer hoe hard ze knuffelt, en ze zijn erg stevig.
"Mercy, schatje, wat een fijne verrassing!" Ze wrijft met haar handen over mijn armen en glimlacht.
Haar lange roze nagels raken mijn handen aan terwijl ze ze vasthoudt. Ik voel hoe zwaar haar met juwelen bezette nagels zijn. Het is een wonder dat ze er iets mee kan doen.
Ik knik en glimlach. "Ik heb je ook gemist, mam. Fijn om je te zien."
We zijn even stil voordat mam weer begint te praten.
"Dus, schatje, waarom ben je hier? Je houdt niet van deze plek." Ze laat me niet los. Haar nagels drukken nog steeds in mijn handen.
"Mag ik mijn moeder niet komen opzoeken wanneer ik wil?"
Ik probeer om de hete brij heen te draaien. Ik wil er nog niet over praten. Ik ben net aangekomen. Ik kan niet meteen uitleggen waarom ik terug ben gekomen.
"Dat mag, maar je doet het normaal niet. Het is jaren geleden dat je thuis bent geweest. Is er iets mis? Gaat het wel goed met je, schatje?" vraagt ze.
Mams blauwe ogen schitteren zelfs onder de kantoorverlichting.
"Oh mijn God, zus!" Mijn zus Cami rent schreeuwend de kamer in, net als onze moeder.
Ze draagt alleen een snoepbikini en felroze naaldhakken. Haar zeer blonde haar is zo licht dat het bijna glanzend lijkt.
"Trek kleren aan. Kleren. Cami. Alsjeblieft trek kleren aan." Ik doe een stap achteruit als ze me probeert te knuffelen.
"Mercy, echt? Het is niet alsof ik naakt ben, en zelfs als ik dat was, we zijn een tweeling. We groeiden samen op dezelfde plek," zegt ze.
Ze beweegt haar handen als een klein kind dat opgetild wil worden, en vraagt me om haar te knuffelen.
"Laten we het daar niet over hebben," zeg ik. Ik stop mijn handen in mijn achterzakken om ze te verbergen.
"Waarom ben je hier eigenlijk?" Cami slaat haar armen over elkaar.
"Ik kan toch komen wanneer ik wil," zeg ik, opnieuw om de hete brij heen draaiend.
Ik weet dat het verrassend is dat ik hier ben, en ik had een verhaal moeten verzinnen zodat ik dit deel niet hoefde te doen. Ik heb hier niet goed over nagedacht. Dit was een vergissing.
De kantoortelefoon gaat, wat me even rust geeft. Al is het alleen voor mij. "Neem maar op," zeg ik tegen mam. Ik weet dat ze nog steeds werk te doen heeft, of ik er nu ben of niet.
"Eén seconde, schatje." Ze glimlacht breed, steekt haar hand naar me uit en pakt met de andere de telefoon op haar bureau.
"Hallo?" Ze neemt op. "Oh, dat klinkt geweldig! Ja, ja, absoluut. Hé, wacht even voor me, schatje.—" De persoon aan de telefoon stopt met praten.
"Hé schatje, heb je honger? Zullen we lunchen? Ik heb een klein dingetje te doen, het duurt niet lang, en dan kunnen we eten en praten. Mijn kleine meid is terug."
Haar glimlach is zo breed. Het is altijd haar speciale gave geweest. Een kamer warm laten voelen. Overal waar ze komt geluk brengen. In alles wat ze doet.
"Ik ga geen van die groene drankjes drinken waar jullie steeds foto's van maken en posten. Of rauw voedsel." Ik maak een grapje.
Ik heb de Instagram-foto's gezien van de kelpdrankjes die ze elke ochtend drinken.
Ze namen me ooit mee naar een raw food restaurant, en alles was gemaakt tot pasta of salades.
"Dat is oké. Het is toch onze cheatdag." Mam lacht voordat ze me dichterbij trekt.
"Ik kleed me supersnel om. Geef me ongeveer tien minuten, dan ben ik klaar." Cami pakt de deurknop en opent hem. Ze staat op het punt snel de kamer uit te rennen. Mam is weer aan de telefoon en vervaagt naar de achtergrond als ik de boze donkere figuur in de deuropening zie staan.
Hij stapt opzij zodat Cami kan vertrekken. Het klikken van mams telefoon is luid, maar niet zo luid als de stem van mijn moeder.
"Eli, kom op, we gaan." Mam zwaait met haar hand.
Ik kijk naar de donkerharige man die ik eerder op de gang ontmoette, en dan weer naar mam.
Eli? De onbeschofte vent heeft een leuke naam als Eli?
"Komt hij echt mee?" vraag ik zachtjes, hopend dat ze het mis heeft.
"Zeker weten, schoonheid." Hij knipoogt naar me en glimlacht. Hij legt zijn armen bovenop het deurkozijn van mams kantoor. Zijn spijkerbroek rolt op en zijn shirt komt omhoog als hij zich uitrekt.
Wow, hij is lang.
Als zijn shirt weer zakt, kan ik meer van zijn borsttattoos zien. De kleuren zijn fel, en ik zie een jachtluipaard op zijn schouder en borst. Zijn glimlach wordt breder aan één kant.
Wat gebeurt hier?
