Goede fee 4: de prins van de diepte
Auteur
F. R. Black
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
63
Fairy Godmother Inc: de krachten van goed en kwaad in evenwicht houden met de eerste kus van ware liefde. Na een mislukte overval bevindt Camila zich wanhopig, liggend in een plas van haar eigen bloed. Wanneer een vreemdeling haar een deal aanbiedt in ruil voor het redden van haar leven, heeft ze geen andere keuze dan te tekenen op de stippellijn. Nu zit ze gevangen tussen twee prinsen. Brayja en Raine kunnen niet meer verschillend zijn. Zal Camila de goede broer kiezen? Of zal ze kiezen voor de kwade met een gekweld verleden dat bij haar past?
Hoofdstuk 1
Mijn vader vertelde me altijd dat er slechte dingen gebeuren bij volle maan.
Misschien had ik naar hem moeten luisteren.
Maar terwijl ik door een verlichte steeg ren, draag ik een tas op mijn schouder. Er zitten diamanten in ter waarde van driehonderd miljoen dollar. De man van wie ik hou is bij me. Ik kan het niet helpen dat ik moet glimlachen.
„Ik ga de grootste diamanten ring voor je kopen die er bestaat, mi reina,“ zegt Lucas met een zachte stem, terwijl hij mijn hand pakt.
Mijn koningin.
Mijn hart stroomt over van liefde.
Drie jaar. Ik heb drie jaar aan deze klus gewerkt. Ik ben dicht bij een rijke Rus gekomen. Ik ben naar zijn grote feesten en wilde orgies geweest. Ik heb zijn vertrouwen gewonnen.
En vanavond hebben we eindelijk toegeslagen.
Morgen rond deze tijd zijn Lucas en ik in een prachtig hotel in Parijs. We zullen champagne drinken. We zullen samen ons nieuwe leven plannen.
Aan het einde van de steeg komen we bij een stalen hek. Lucas pakt mijn gezicht vast en kust me vol passie.
„Ik help je wel over het hek, cariña. Geef mij de tas maar.“
Ik glimlach naar hem. Ik hou zo veel van deze man. Hij is mijn partner in de misdaad. Zonder na te denken geef ik hem de tas.
Het mes gaat heel snel in mijn maag. Ik merk het bijna niet eens op.
„L-Lucas?“ hap ik naar adem.
„Het spijt me, mi reina,“ zegt Lucas. Hij draait het mes dieper in mijn borst terwijl hij mijn gezicht vasthoudt. „Ik wilde niet dat het zo zou gaan...“
„M-maar... W-waarom?“ fluister ik. Ik heb het koud en voel me duizelig. Ik voel een druppel vocht uit mijn mondhoek lopen.
Maar de schok en de pijn voelen al ver weg. Ik glijd langzaam weg.
Mijn benen verliezen hun kracht. Lucas legt me zachtjes op de grond. Ik lig op mijn rug in een grote plas van mijn eigen bloed. Ik kijk naar hem op.
„Dit doet mij meer pijn dan jou, Camila,“ zegt hij bedroefd.
Hij drukt nog één laatste kus op mijn voorhoofd... Dan is hij verdwenen.
Hij heeft me verraden.
Hij... heeft me vermoord.
Er stromen tranen over mijn wangen. Mijn hart klopt keihard in mijn borstkas. Mijn hart moet veel te hard werken. Ik klem mijn tanden op elkaar.
Arme Camila...
Wat zou Papá zeggen als hij me nu kon zien?
Ik had dit aan moeten zien komen.
Liefde is een van de grootste valkuilen. Het maakt je blind voor de waarheid. Het maakt je zwak...
En ik ben er met open ogen ingetuind.
Het is de enige fout die ik ooit in mijn werk heb gemaakt. Het blijkt een fout te zijn die me mijn leven kost.
Ik laat mijn hoofd naar achteren vallen.
Mijn hart doet vreselijk veel pijn.
Ik ga kapot.
Misschien zal ik mijn vader nu weer zien.
Voetstappen.
Ik hoor de geluiden weerkaatsen tegen de muren.
Ik open mijn zware ogen. Een snelle stoot adrenaline giert door mijn lichaam.
„H-eeelllup,“ probeer ik met een zwakke adem te zeggen. Ik weet niet hoeveel bloed ik ben verloren. Ik weet wel dat ik nog maar een paar minuten te leven heb.
Ik probeer helder te zien. Een lang persoon stopt vlak voor me.
„Meneer,“ kreun ik. „Help. Bel 1-112!“
Hij gaat voor me op zijn knieën zitten. Ik kan zijn gezicht nu goed zien. Hij is erg knap, merk ik. Hij heeft felblauwe ogen en blond haar.
De man houdt zijn hoofd schuin en schenkt me een grote glimlach. „Camila, ben jij dat? Ik herkende je bijna niet met die pruik.“
Ik kijk hem verward aan.
Kent hij mij?
En waarom praat hij tegen me alsof ik niet stervende ben?!
„Help,“ adem ik zwakjes. „Ik ben n-neergestoken.“
De man kijkt plotseling vies. Hij stapt achteruit zodat zijn schoenen niet onder mijn bloed komen te zitten.
„Sorry, dit zijn mijn lievelingsschoenen,“ zegt hij verontschuldigend.
Hij bekijkt me even. Dan zegt hij langzaam: „Je hoeft niet te sterven, hoor. Tenminste, als je dat niet wilt.“
Wat?
De man steekt zijn hand in zijn gestreepte jasje. Hij haalt er een stuk papier en een pen uit.
Het papier geeft licht.
Ik moet wel al dood zijn.
„Als je dit contract tekent, zal mijn baas je leven redden.“
Mijn handen en voeten voelen verdoofd aan terwijl ik naar hem kijk. „Kan je me r-redden?“
Hij glimlacht en kijkt me aandachtig aan. „Natuurlijk kunnen we dat.“
Hij houdt de lichtgevende brief recht voor me. Het ziet er echt uit. Gewoon, heel echt.
Mijn ogen glijden over mijn volledige naam. Die staat op de eerste regel geschreven.
Niemand weet mijn echte naam.
Helemaal niemand.
„Wie ben je?“ fluister ik vol verbazing.
„Daar is helaas geen tijd voor,“ antwoordt hij. Hij komt dichterbij. „Geef je me toestemming om je te helpen met tekenen?“
„Ja,“ klinkt mijn schorre stem.
Hij legt de pen in mijn slappe vingers. Hij brengt mijn hand naar de lichtgevende brief. Hij helpt me mijn naam op de stippellijn onderaan te schrijven. Het is slordig geschreven. Er druppelt bloed op het contract. Maar het is gebeurd.
„V-voor wie werk je?“ fluister ik. „Waar zijn ze? Wanneer komen ze...“
De man staat ineens op. Hij tikt met zijn vinger tegen zijn oor.
„Randy, ik heb nu een evacuatie nodig. Dit is een noodcode. Zorg dat de artsen klaarstaan.“ Hij kijkt weer naar me beneden.
Mijn hele lichaam voelt vreemd en tintelend aan. Voordat ik in paniek kan raken...
„Camila,“ zegt hij, „ik wil je officieel welkom heten bij Fairy Godmother Inc.“
Fairy Godmother Inc.?
Het laatste wat ik zie, is dat die vreemde man met één oog naar me knipoogt.
***
Toen ik een jong meisje was, gaf mijn vader me altijd erg dure cadeaus.
Mijn Papá was een beruchte drugsbaas. Hij had meer geld dan hij ooit op kon maken.
Ik hield met heel mijn hart van hem. Ik hield van het leven dat hij me gaf.
En toen hij stierf, kon ik dat leven niet zomaar achterlaten. Ik had het nodig. Ik verlangde er enorm naar. Ik wilde de luxe die me het gevoel gaf dat ik nog steeds zijn kleine prinsesje was.
Dus deed ik wat ik moest doen om dat leven te behouden.
Zoals het stelen van dure spullen van miljardairs.
Jammer genoeg ben ik daardoor vermoord.
„Camila?“
Het geluid weerkaatst prachtig in mijn gedachten. Ik hoor de stem helder. Het klinkt als een engel.
„Ik wil niet onbeleefd zijn,“ zegt de stem, „maar we moeten ons aan een tijdschema houden. Hoor je mij?“
Ik doe mijn ogen open. Er schijnen kleine vonkjes licht naar binnen.
„Als we nog trager waren geweest, zou ze dood zijn.“
Ik knipper met mijn ogen. Ik zie gezichten die op me neerkijken.
„Ah, daar is ze. Zie je wel? Haar brein is niet dood zoals je dacht,“ hoor ik de stem van die MAN zeggen.
De man uit de steeg. Hij staat naast een vrouw in een witte jas. Ze ziet eruit als een dokter.
Ik wacht tot de man zegt: „WELKOM IN DE HEL!“ Ik verwacht dat er vuur achter hem ontploft. Ik verwacht dat hij in een eng monster verandert.
Misschien heb ik een contract met de duivel gesloten, net als in de films.
Daar zou ik mee kunnen leven. Maar alleen als het me roem en geld zou opleveren.
Maar hij glimlacht alleen maar naar me.
„Neem me niet kwalijk,“ breng ik met een krakende stem uit. „Ben ik dood?“
De man lacht en schudt zijn hoofd. Dan helpt hij me overeind. Mijn hoofd duizelt. Ik bevind me in een superschoon ziekenhuis. Alles is verblindend wit met computers overal. Op de achtergrond hoor ik de mooie, digitale stem van een vrouw.
„Waar ben ik?“ fluister ik. Mijn hart klopt zwaar in mijn keel.
„Goeie vraag,“ zegt de man. „Je bent net geopereerd. Het is heel goed gegaan.“ Hij knipoogt naar me. „We waren nog net op tijd.“
Ik grijp meteen naar mijn maag, waar het mes in zat.
Ik voel geen pijn. In ieder geval geen lichamelijke pijn.
Maar de klap van het verraad van Lucas komt in één keer hard binnen.
Hoe kon hij me dit aandoen?
Hoe kon ik zo dom zijn dat ik dit niet zag aankomen?
„Ik moet overgeven,“ kreun ik.
Lucas zit waarschijnlijk op een vlucht ver hier vandaan. Hij drinkt vast champagne. Hij krijgt waarschijnlijk een massage om van zijn schuldgevoel en stress af te komen.
„Diep ademhalen, Camila. Het is maar angst.“ Hij duwt me zachtjes aan en lacht. „Je mag me Pierce noemen.“
„Pierce, waarom ben ik niet dood?“ Ik haal diep adem. Ik probeer niet in paniek te raken terwijl ik vraag: „Of... ben ik dat wel?“
Pierce grinnikt. „Ik kan je verzekeren dat je niet dood bent. Hier bij FGI hebben we de allerbeste artsen van het universum.“
„FGI?“
„Fairy Godmother Inc.,“ zegt hij. „Wij bewaren de vrede en balans in het universum.“
Hij heeft het woord universum nu al twee keer gezegd, besef ik.
Deze man moet wel knettergek zijn.
„Ik zal direct zijn, want ik denk dat je wel wat aankunt,“ zegt hij. „Je bent momenteel niet meer op de planeet Aarde.
„Je bent nu in de vijfde dimensie. Je werkt voor Fairy Godmother Inc. De komende drie maanden zul je op een andere planeet wonen. Je gaat aan de slag als een van onze agenten. Je gaat op missie om de balans tussen goed en kwaad te herstellen voordat het te laat is.“
Ik snuif.
Ja hoor. Hij is absoluut een mafkees.
Pierce kijkt me strak aan. „Dit is echt waar, Camila. Dit is een kans die je maar één keer in je leven krijgt.“
Ik kijk om me heen.
Mijn hoofd wil dit niet geloven, maar...
Maar ik leef. En deze man heeft gelijk. Ik was nog maar een paar minuten van de dood verwijderd. Geen enkele traumahelikopter had me zo snel kunnen redden.
„Ik zie dat je erover nadenkt. Ik kan nu al zeggen dat je dit beter zult accepteren dan de meesten van mijn schatjes.
„Je bent een dromer, en dat bevalt me wel. Je droomt altijd van grotere en betere dingen die je eigenlijk niet kunt betalen.“ Hij stopt een sigaar in zijn mond en steekt hem aan. Hij blaast rook uit terwijl hij naar me kijkt.
Mijn ogen worden groot. „Waarom ben ik hier? Wat moet je van me?“ Ik kijk de steriele kamer rond. „En wat heb ik eigenlijk getekend?“
„Hou je van spelletjes?“
Ik kijk hem op mijn hoede aan. „Natuurlijk. Het leven is een spel.“
Een spel dat ik blijkbaar erg slecht heb gespeeld.
Hij glimlacht naar me. Ik weet dat die lach een dubbele betekenis heeft.
„Nou, jouw missie is het ultieme spel. Je krijgt een nieuwe naam en een nieuw leven. Je gaat de strijd aan met vijf andere vrouwen. Dat gebeurt in een andere wereld, heel erg ver hier vandaan.“
Ik sluit mijn ogen.
Dit is echt waanzin.
„De strijd aangaan,“ mompel ik. „Waarvoor dan?“
Pierce trekt een wenkbrauw op.
„Ware liefde.“
Ik doe mijn ogen open en staar hem aan. „Ware liefde?“
Zoals wat ik dacht te hebben met Lucas?
Alweer moet ik bijna overgeven.
Hij haalt zijn schouders op. „Een kus van ware liefde houdt het universum in balans. Het verandert de harten van sterke leiders in een kettingreactie.“
Mijn hart begint weer sneller te kloppen.
„We hebben jou nodig om het hart van een zeer machtige man te veranderen. Je moet hem verliefd op je laten worden.“
Ik slik. „Dus... wat? Is dit een soort datingshow op tv? Strijden we allemaal om dezelfde vent?“
„Daar komt het wel op neer.“
„Ik hoef geen man,“ flap ik eruit. „Ik weet niet of je doorhebt hoe ik bijna doodging,“ zeg ik boos, „maar mannen staan nu even niet hoog op mijn lijstje.“
Pierce haalt zijn schouders op. „Dat dacht ik al. Veel vrouwen die hier komen denken er precies zo over. Maar geloof me, tot nu toe zijn ze allemaal nog van gedachten veranderd.“
„Ik ken jouw zwakke plek,“ gaat hij verder. „Ik bereid me altijd goed voor.“
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. „Wat bedoel je daarmee?“
„Ik weet dat je rijk wilt worden zonder te hoeven stelen. Je wilt je ook niet meer voordoen als een ander,“ antwoordt hij. „Geld. Beroemd zijn.“
„Camila, wij bieden je de kans om een steenrijke, zeer machtige prins verliefd op je te laten worden. Je kunt de koningin worden van een wereld hier ver vandaan.“
„Koningin...“
Als zijn woorden waar zijn, is de slimme kat in mij zojuist wakker geworden.
De bedrieger in mij kan hier geen nee tegen zeggen...
„Maar let op,“ zegt Pierce. „Om in deze wereld te blijven en je sprookjeseinde te krijgen, moet je de prins verliefd op je laten worden.“
Liefde...
Dat is een fout die ik nooit meer zal maken.
Echt nooit meer.
Maar dat betekent niet dat ik geen arme prins om mijn vinger kan winden, toch?
Ik kijk Pierce recht in zijn ogen aan. Ik geef hem mijn meest oprechte glimlach.
„Ware liefde,“ denk ik hardop. „Beschouw de klus als geklaard.“
