Rood op het ijs
Auteur
Arri Stone
Lezers
177K
Hoofdstukken
30
Lacey leeft en ademt hockey. Als coach en manager van de Red Tornados vecht ze om het seizoen — en haar team — in leven te houden. Wanhopig op zoek naar een ommekeer, haalt ze Riley binnen: een legendarische speler met een reputatie voor problemen en een humeur dat net zo scherp is als zijn schaatstechniek. Hij is precies wat ze nodig hebben… en precies wat zij niet nodig heeft. Samenwerken zou moeten draaien om het redden van de Tornados, maar de ijsbaan verandert spanning in verleiding. Tussen meedogenloze trainingen, koppige trots en een chemie waar geen van beiden aan kan ontsnappen, balanceren Lacey en Riley op een dunne lijn tussen strategie en verlangen. Winnen is het doel — tenzij ze eerst hun hart verliezen.
Verliezers
LACEY
Een vlaag van nerveuze energie raakt me als ik de deur van de kleedkamer openduw. Het harde kabaal van dichtslaande kluisjes en echoënde stemmen geeft me een knoop in mijn maag.
Het zweet en de inspanning zijn duidelijk te zien op de gezichten van de jongens na de zware wedstrijd van vanavond. De bittere smaak van de nederlaag is moeilijk te slikken.
Ik kan de woede en frustratie voelen zodra ik binnenstap. Het hangt in de lucht als een zware deken.
Ik nam het stokje over van de vorige manager toen hij het team in de steek liet.
Het was altijd al een droom van mij om het beste ijshockeyteam te bezitten. Maar de Red Tornados hebben de laatste tijd meer wedstrijden verloren dan gewonnen.
We zijn aan het einde van dit seizoen gekomen. We staan helemaal onderaan de ranglijst.
„Jullie hebben het vanavond goed gedaan, jongens,“ vertel ik ze, terwijl mijn woorden vol oprechte trots klinken.
Chase kijkt me aan en slaat zijn kluisje dicht. „We hebben verloren. Alweer.“ Daarna slaat hij met zijn vuist tegen zijn kluisje en loopt weg.
„Je speelde goed, Chase,“ roep ik hem na.
Diep van binnen weet ik dat de jongens twijfelen aan mijn leiderschap. Ik leid dit team nu twee jaar. Ik moet constant de spot verdragen van anderen, die twijfelen aan mijn kunnen puur en alleen omdat ik een vrouw ben.
Hun gemene woorden doen elke dag weer pijn.
Hoewel ijshockey een groot deel van het leven van mijn oom was, heeft mijn vader een diepe en blijvende haat voor de sport.
Elke keer als ik hem zie, lijken zijn ogen te glinsteren van gemeen plezier. Het is alsof hij de seconden aftelt totdat ik onvermijdelijk faal.
„Het is een mannensport, en ik heb daar niets te zoeken.“
Mijn koppigheid weigert om op te geven. Ik word gedreven door de wil om hem te laten zien dat ik wél kan slagen. Mijn vader gelooft heilig dat de rol van een vrouw ondersteunend moet zijn, en geen leidinggevende positie.
Ik richt mijn aandacht op de rest van het team. Ze zien er allemaal verslagen uit.
„Luister, als het nieuwe seizoen begint, beginnen we met een schone lei. We gaan het ijs op en we maken ze in. Ik zat erover na te denken om wat posities te veranderen. Rome, ik heb je daar gezien, en ik denk dat jij voor een sterkere verdediging zult zorgen.“
„Dus, wie verplaats je dan naar de linkervleugel?“ Hij klemt zijn kaken op elkaar.
„Ik wil dat Noah de positie van linkervleugel inneemt.“ Ik kruis mijn armen, klaar voor de strijd.
Er wordt veel nee geschud, en de jongens pakken hun handdoeken. „Het maakt toch geen verschil. We verliezen sowieso wel,“ mompelt Rome.
Eén voor één verdwijnen ze in de douches. Ik weet dat ze een van de topteams kunnen zijn. Het doet pijn om ze te zien met dat slechte gevoel van zelftwijfel dat over hen heen hangt.
Ik verlaat de kleedkamer en loop terug naar de ijsbaan. De Zamboni is al bezig om het ijs schoon te maken, en ik blijf kijken.
„Ze speelden goed.“
Ik draai me om, en daar staat hij—Rufus Shutter, de manager van de Bronco Bears. Zijn dure pak is smetteloos, ondanks het zenuwachtige zweet op zijn voorhoofd.
Ik trek mijn schouders uitdagend naar achteren en kruis mijn armen. Ik daag hem uit om het te proberen. Kwam hij hier om op te scheppen?
„Niet goed genoeg,“ mompel ik. De nederlaag laat nog steeds een nare smaak achter. „Waarom ben je hier eigenlijk?“
De brede grijns op zijn lippen zegt genoeg. „Ik kwam naar de wedstrijd kijken, om de nieuwe speler te zien die ik binnenhaal.“
Nieuwe speler? Een knoop in mijn maag zorgt voor een golf van misselijkheid. Het contract van Chase loopt af en de keuze om wel of niet te verlengen, zal waarschijnlijk grote invloed hebben op ons team volgend seizoen.
Ik was enorm gefocust. Ik heb de jongens met al mijn kracht vooruit geduwd.
Als we nog een paar overwinningen behalen, blijft hij misschien wel.
„Ik zie dat hij het je nog niet heeft verteld.“ De misselijkmakende grijns is terug.
„Wat bied je hem aan?“ Ik slik mijn trots in. Ik heb mijn andere spelers nog. Levi is een geweldige centrumspeler. Hij is alleen niet zo sterk als Chase.
De slijmerige klootzak torent boven me uit. „Ik bied hem de kans om in een winnend team te spelen.“ Hij lacht me hard uit in mijn gezicht. Dit is de laatste wedstrijd voor ons dit seizoen.
De Bronco Bears gaan hierna door naar de Stanley Cup.
„Mijn jongen wil zien hoe het voelt om zijn toekomstige team te zien winnen.“
Een schaduw beweegt achter me. Ik draai me om en zie Chase staan. Hij gooit zijn tas voor mijn voeten neer. „Sorry,“ mompelt hij. „Ik moet aan mijn eigen carrière denken.“
Ik slik de woede in me weg. „Waarom heb je me dit niet eerder verteld?“ Ik kijk naar hem op.
„Ik wilde het team niet teleurstellen. De rest weet het nu ook. Ik heb het ze net verteld.“
Rufus knipoogt naar me met een sluwe blik in zijn ogen. Dan slaat hij Chase joviaal op de rug. „Kom op, jongen. Laten we je voorstellen aan je nieuwe team, ze staan te popelen om je te ontmoeten.“
Ze wandelen weg. Hun vrolijke geklets is een wreed contrast met de pijn van het verraad in mijn hart. Dit zal niet in goede aarde vallen bij het team. Ik pak de tas op die Chase heeft laten liggen en neem hem mee naar mijn auto.
Ik zou met de jongens moeten praten. Maar ik moet eerst ergens anders heen.
Ik parkeer mijn auto en loop langs de rijen grafstenen tot ik bij mijn oom ben. Terwijl de tranen al vallen, voel ik me de zwakke vrouw waar iedereen me voor zal aanzien, nu ik mijn beste speler kwijt ben.
Ik kniel bij zijn graf en laat de tranen de vrije loop.
Oom Robert had wel geweten wat hij moest doen.
„Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn team zal denken dat ik niet goed genoeg ben om hun manager of coach te zijn.“ En mijn vader zal er enorm van genieten om me te zien falen.
„Geef me een teken, oom Robert. Jij was altijd mijn held op het ijs. Ik mis je zo erg.“
Hij was degene die me kennis liet maken met ijshockey. Ik ben er sindsdien helemaal gek op.
Dat is waarschijnlijk waarom mijn vader een hekel had aan mijn oom. Ik bracht veel liever tijd door met hem, dan met mijn neerbuigende vader.
Oom Robert nam me mee naar elke ijshockeywedstrijd hier. Dat is de reden waarom ik juist dit team heb gekozen om te coachen en te managen.
De Red Tornados stonden een paar jaar geleden aan de top. Na meerdere verliezende seizoenen is het team langzaam naar de bodem gezakt.
Het is aardedonker, maar dat maakt me niet uit. Dit is een veilige plek voor mij om naartoe te komen, of het nu dag of nacht is.
Mijn telefoon licht op met gemiste berichten. Ze zijn waarschijnlijk van de jongens die zich afvragen wat er gaat gebeuren nu Chase het team heeft verlaten. Ik zal ze een groepsbericht sturen over de vergadering van morgen.
„Ik kom snel weer langs. Ik hou van je, oom Robert.“ Het valt altijd zwaar om zijn graf achter te laten.
Ik loop terug naar mijn auto. Zodra ik binnen zit, leun ik met mijn hoofd naar achteren en sluit ik mijn ogen. Dan breek ik in tranen uit. Misschien ben ik niet goed genoeg om hun coach en manager te zijn?
„Doe niet zo dom. Je bent hiervoor geboren. Het zit in je bloed, in je wezen.“
Ik stel me het strenge gezicht van oom Robert voor. Ik zie hoe hij teleurgesteld zijn hoofd schudt terwijl hij me op mijn kop geeft voor zulke gedachten. We hebben niet elke wedstrijd verloren, al voelt dat soms wel zo.
Ik veeg mijn gezicht af en snuit mijn neus. Hij heeft altijd gelijk. Ik pak mijn telefoon om iedereen een groepsbericht te sturen voor een vergadering morgen. Terwijl ik mijn telefoon in de houder leg, plopt er een nieuwsbericht op.
Het gezicht van Riley Conners verschijnt in beeld.
Zijn schorsing van twee jaar zit erop. Dit maakt hem tot een verschoppeling in de competitie, omdat geen enkel team hem wil hebben.
Zijn verleden op het ijs kenmerkt zich door hard spel en boze uitbarstingen. Hij heeft een reputatie als een heethoofdige en meedogenloze speler.
Mijn hart doet ineens iets stoms. Het klopt sneller als ik hem zie. Hij is een fenomenale speler. Hij is de beste die ik in jaren heb gezien, met ongelooflijk veel talent. Maar zijn opvliegende karakter is een groot probleem.
Zou hij de oplossing kunnen zijn die we zoeken?
Mijn telefoon pingt met een bevestiging van de teambijeenkomst van morgen. Vanavond moet ik Riley Conners zien te vinden en hem in mijn team krijgen.
Ik ga naar huis en neem snel een douche voordat ik me omkleed. Daarna neem ik contact op met een paar mensen.
„Hebbes.“
Ik had kunnen raden dat hij in de sportbar naar de wedstrijd zou kijken. Verdomme. Normaal draag ik mijn haar strak in een paardenstaart, maar vanavond laat ik het los hangen.
Het luidruchtige kabaal uit de hoek zorgt ervoor dat ik direct op hen af ga. In het midden van de groep staat Riley, die een biertje achterover slaat. Ik rol met mijn ogen terwijl ik naar de groep loop. Het zijn allemaal spelers.
„Kijk eens aan. Als dat niet de meest sexy coach op het ijs is.“ Een man neuriet en speelt met mijn haar.
Ik kijk hem boos aan. „Raak me niet aan, vriend!“ Ik leg de nadruk op het woord vriend.
„Oeh, iemand kan niet tegen haar verlies,“ sneert hij. Dan komt hij weer dicht in mijn gezicht. Hij is een enorme vent. Hij is puur spier, een grote muur op het ijs. Dat is precies waarom hij de keeper is van de Bronco Bears.
„Ik ben er niet van gediend dat je me probeert te intimideren, gozer, dus dimmen.“ Met een zachte duw tegen zijn borst probeer ik hem naar achteren te dringen.
Ik draai me om naar Riley. Een trage, sluwe grijns speelt op zijn lippen en zorgt voor rimpeltjes rond zijn ogen.
Verdomme, van dichtbij is hij pas echt sexy.
Ik haal een visitekaartje tevoorschijn en overhandig het aan hem.
„Als je weer het ijs op wilt, ben ik hier om je een aanbod te doen.“
Hij pakt het kaartje aan en bekijkt het. „En wat laat je denken dat ik me wil aansluiten bij een stelletje verliezers?“
Dat komt hard aan.
Mijn gezicht is ter hoogte van zijn borst. Ik moet mijn hoofd dus omhoog tillen. Ik ga hier niet tegen hem staan schreeuwen, dus ik doe wat ik moet doen. Ik pak zijn shirt beet en trek hem naar beneden tot hij me recht aankijkt.
„Ik weet dat je wanhopig graag weer het ijs op wilt, Riley. En ik wed dat niemand anders je überhaupt overweegt voor hun team. Dit is je kans om weer naam voor jezelf te maken. Oh, en Riley.“ Ik trek hem nog iets dichterbij. De lekkere geur van zijn aftershave vult mijn neus.
„Ik wil jou in mijn team.“
Een golf van hitte stroomt door me heen als zijn ogen zich in de mijne boren. Mijn hart bonkt zwaar en hard in mijn borstkas.
„Zorg dat je er morgen bent,“ fluister ik ademloos. Ik laat hem los en werp hem nog één laatste blik toe. Dan draai ik me om en loop kordaat weg. Ik snak naar frisse lucht in mijn longen.
Holy shit, wat the fuck gebeurde daar nou? Mijn hele lichaam schreeuwt erom om hem net iets dichterbij te trekken en hem te kussen. Ik wil dat hij me oppakt, me daar wegdraagt en… Oh mijn god. Dat kan echt niet gebeuren.
Ik heb hem nodig in mijn team.
Het draait allemaal om winnen. En hij is mijn laatste kans om dat voor elkaar te krijgen.
