Double Take
Auteur
Taz Zobell
Lezers
17,0K
Hoofdstukken
30
Lucas heeft zorgvuldig gewerkt aan zijn imago als rebel, degene van wie niemand veel verwacht, en hij is van plan dat zo te houden. Wanneer zijn tweelingbroer ermee instemt om Rina bijles te geven, neemt Lucas zijn plaats in en doet hij zich voor als iemand die hij niet is. Het zou simpel moeten zijn: een kleine gunst en een bewaard geheim.
Maar Rina is anders dan wie hij ook heeft ontmoet. Ze kijkt door zijn houding en zijn muren heen, rechtstreeks naar de delen van zichzelf die hij verborgen houdt. Terwijl hun band groeit tijdens late avonden en stille momenten, raakt Lucas gevangen tussen de waarheid en de rol die hij speelt. Want hoe meer hij doet alsof, hoe moeilijker het wordt om te negeren wat echt is — en wat alles zou kunnen veranderen.
ANDY'S PLAN
LUCAS
HET PERSPECTIEF VAN LUCAS
Als ik niet was geboren met die vervloekte chromosomen die toevallig precies hetzelfde zijn als die van mijn hersenloze broer, dan zou ik nu gelukkig zijn. Ik zou nog steeds het pad bewandelen dat naar mijn toekomst leidt.
In plaats daarvan zit ik hier met een leeg gevoel vanbinnen. Ik staar naar een steen met drie hoorns die me vroeger zoveel vreugde bracht. Nu wil ik hem alleen nog maar in duizend stukjes slaan.
Dit zou niet alleen een tragedie zijn en een stukje geschiedenis verpesten. Het zou ook al mijn toekomstplannen door de wc spoelen. Ik weet zeker dat het me in de gevangenis zou doen belanden. Maar hé, dat zou tenminste de reputatie veiligstellen die iedereen inmiddels van mij kent. Het is de reputatie die ik om de een of andere reden voor mezelf wilde behouden. De laatste tijd wordt daar echter aan getwijfeld.
Het begon aan het begin van ons laatste jaar op de middelbare school.
Mijn tweelingbroer heeft namelijk een enorm geheim dat alleen ik ken. Helaas weet hij ook een geheim over mij. Mijn ouders en de leraren op school zijn daar ook van op de hoogte. Dat was echter niet mijn keuze. Ik houd de rest van de wereld liever in het ongewisse.
Maar het geheim van mijn broer is te groot. Niemand anders dan ik mag het weten. Zelfs onze ouders zijn niet op de hoogte.
Hetzelfde DNA hebben heeft zo zijn voordelen. Hij kan bijvoorbeeld niets voor me verborgen houden, in ieder geval niet voor lang.
Hoewel die kennis natuurlijk twee kanten op werkt. Dat is zwaar klote voor mij.
Ik zit in mijn kamer. Hier heeft alles een tint zwart of rood, mijn twee favoriete kleuren. Mijn stiefmoeder Vanessa is echter interieurontwerpster. Daarom moest ze per se de allerbeste en mooiste spullen voor mij kopen.
Ik ben momenteel aan het tekenen in mijn schetsboek. Ik leun ontspannen tegen mijn zijden kussen en probeer er niet vanaf te glijden. Dat is me in het verleden weleens gebeurd. Dan stormt Andy mijn kamer binnen. Hij is het braafste jongetje van de klas. Hij verstoort niet alleen mijn muziek, maar ook mijn concentratie.
Ik laat mijn schetsboek vallen en draai me mopperend naar hem toe. „Andrew, hoe vaak heb ik je al verteld dat je eerst moet kloppen?“
„Sorry Anderson, maar dit is belangrijk!“ zegt mijn identieke tweelingbroer buiten adem. Het klinkt alsof hij heeft gerend.
„Ten eerste heb ik je gezegd dat je me niet bij die belachelijke naam mag noemen.“
Daarna ga ik wat meer rechtop zitten, los van mijn zwarte kussen. Ik leg mijn schetsboek opzij en geef hem mijn volledige aandacht. „En waarom ben je zo in paniek?“
Hij loopt naar me toe en gaat op mijn rode bureaustoel zitten. Hij draait zich naar me toe.
„Weet je nog, dat meisje over wie ik je vertelde? Ik merkte de laatste tijd dat ze vaak naar me keek. Ik dacht dat ze misschien een oogje op me had.“
„Sally… Sammy… zoiets?“ probeer ik uit mijn geheugen op te diepen. „Nou, haar moeder heeft net contact opgenomen met mam. Ze wil dat ik haar bijles geef.“
„Ik neem aan dat ze het vorig jaar niet zo goed heeft gedaan bij de eindtoetsen. Haar moeder dwingt haar nu om bijles te volgen.“
Ik rol met mijn ogen en strengel mijn vingers in elkaar. Ik leg mijn handen achter mijn hoofd, gooi mijn benen op het bed en ga achterover liggen. „En wat heeft dat in vredesnaam met mij te maken?“
„Nou, kijk. Ze willen de slimste jongen van de school. De school heeft weliswaar een geheimhoudingsverklaring getekend. Daardoor weten ze niet dat jij dat bent. Maar jij bent het nog steeds, en niet ik.“
Dat trekt mijn aandacht. Ik ga niet alleen direct rechtop zitten, maar spring zelfs op van het bed. „Verpest het nu niet voor me, Andy… Alsjeblieft!“
„Ik begrijp niet helemaal waarom je het zo belangrijk vindt wat mensen denken. Je wilt blijkbaar liever gezien worden als een domme, luie eikel in plaats van een slimme, goede gozer. Maar ik ga je geheim niet verklappen.“
„Ik heb alleen nodig dat jij in mijn plaats gaat en Sarina bijles geeft.“
Ik kijk hem woedend aan en reageer: „Je maakt een grapje, toch! Ik wil mijn tijd niet verspillen aan het lesgeven van een van jouw stalkers.“
Dit keer is het zijn beurt om me boos aan te kijken.
„Ze is geen stalker, zoiets zou ik je niet aandoen. Ze zeiden dat ze me zouden betalen. Bovendien is ze eigenlijk best schattig, Lucas. Je zult het wel zien.“
„En hoe weet jij nou precies of ze schattig is of niet, Andy? Jij bent niet echt de persoon naar wie ik toe zou gaan voor zaken die met meisjes te maken hebben.“
Andy is zwaar beledigd. Hij staat op en geeft mijn stoel een harde duw, waardoor deze door de kamer vliegt.
„Hé! Alleen maar omdat ik gay ben, betekent dat nog niet dat ik niet weet wie er knap is en wie niet!“ fluisterschreeuwt hij gekwetst.
„En hoewel het misschien alleen maar als een accent klinkt, zal ze absoluut weten dat ik jou niet ben.“
Andy loopt naar me toe en gaat zitten. Hij legt zijn hand op mijn schouder. Hij weet dat praten over mijn spraakprobleem niet makkelijk voor me is. Ik kijk naar de grond.
„En zelfs al klink je anders, het valt niet zo op. Zeker niet voor iemand die nog niet veel tijd met ons heeft doorgebracht. Dat heeft zij namelijk niet.“
„En zolang je het woord 'wereld' niet zegt, komt alles wel goed. En wat haar naam betreft, noem haar gewoon 'S' of zoiets. Dat is een schattige bijnaam.“
Ik kijk hem aan en vraag: „En wat als Gezel erachter komt en de boel verpest? Je weet dat ze achter hoe-heet-ze aan zou gaan.“
„Zei je niet dat je het wilde uitmaken met haar?“ Ik rol met mijn ogen en zucht. „Ja, maar dat is niet zo makkelijk. Ze is een beetje gek.“
Hij kijkt me verward aan en vraagt: „Waarom ben je dan de hele zomer bij haar gebleven?“ Er verschijnt een enorme grijns op mijn gezicht.
„Omdat ze gek is. Mijn oh zo onschuldige broertje, heb je enig idee wat gekke meiden allemaal bereid zijn te doen?“
Hij trekt een pijnlijk gezicht en doet alsof hij moet overgeven. Dan staat hij op en loopt naar de deur. Dat doet me in de lach schieten. „Oké, ik ga nu weg. Je hebt me echt kotsmisselijk gemaakt!“
Vervolgens draait Andy zich weer naar me toe en stelt voor: „Wat dacht je ervan als ik het uitmaak met gekke Gezel voor jou, en jij geeft Sarina bijles voor mij?“
Ik zucht en schud mijn hoofd heen en weer. Ik denk er goed over na.
„En onze ouders weten van dit plannetje van je? Je weet hoe erg ze het haten als we van plek wisselen.“
„Ik heb het eerst met hen overlegd. Ze zijn het ermee eens dat jij haar bijles moet geven in plaats van ik. Dat is vooral makkelijker met mijn schema voor American football.“
„Je moet wel direct met me terugwisselen zodra ik dat wil. Vooral omdat jij het maar één keer met haar hoeft uit te maken... hoop ik.“
„Wat me eraan herinnert: let goed op wanneer je het uitmaakt met Gezel. Je moet het dan ook écht uitmaken. Ik wil namelijk niet dat ze terugkomt.“
„De gekke meiden komen meestal wel terug. Ik ben gewoon blij dat we niet naar dezelfde school gaan. Veel plezier met haar, klein broertje.“
Andy opent mijn deur en merkt mopperend op: „Ik ben zo enthousiast.“
Daarna sluit hij de deur en laat me alleen. Zo kan ik mijn rustmoment weer oppakken. Morgen begint namelijk de eerste schooldag.
