De Oorlog van de Goden Boek Twee: Zomerzon
Auteur
Morrigan Rivers
Lezers
19.7K
Hoofdstukken
93
Freya is klaar met wachten. Tien jaar van verlangen, hopen en doen alsof het lot haar uiteindelijk wel zal opvangen, hebben haar tot het uiterste gedreven. Erik, de tergend nobele koning die erop blijft hameren dat elke keuze aan haar is, kan het op de een of andere manier niet laten om zijn hele koninkrijk aan haar voeten te leggen. Zij wil dat hij eindelijk voor haar kiest; hij wil dat zij eerst voor zichzelf kiest.
Ondertussen barst de almaar groeiende Ivarsson-clan uit zijn voegen door nieuwe gezichten, oude geheimen, onverwachte familieleden en genoeg chaos om zelfs de goden te laten zuchten. Terwijl Freya beslist hoe haar toekomst eruit moet zien, moet ze die ene onmogelijke vraag onder ogen zien: zal ze werkelijk weglopen... of toegeven dat ze al die tijd al van hem was?
Hoofdstuk 1: Tijd is een rivier
ENID
De deuren kraakten toen ze opengingen, een zware, luide kraak die verraadde hoe dik en oud het hout was. Enid volgde de anderen naar binnen, knipperde geen moment met haar ogen terwijl ze naar elk van de nieuwe gezichten voor zich keek en glimlachte. Die arme mensen.
Ooit was zij net als zij geweest, zo bang voor deze reuzen die bij haar stonden, zo doodsbang voor alles wat ze waren en alles wat ze niet waren. En nu waren zij ook bang voor haar.
Ze lachte zachtjes terwijl ze met haar vingers op de kop van haar bijl tikte en toekeek hoe de Engelse mannen boos keken en de Engelse vrouwen zachtjes huilden, maar niemand keek zo gespannen, ontzet en verontwaardigd als de man op de troon.
Tyr lachte toen ook; zijn brede schouders bewogen op en neer en zijn lange, dikke bos vlechten zwiepte over zijn rug. „Waarom dragen jullie allemaal jurken?“ vroeg hij in het Engels.
Velen trokken hun ogen wijd open en luid gehap naar adem vulde de stenen zaal toen de koning de armleuning van zijn troon vastpakte. Enid lachte opnieuw, dit keer harder, en greep met een hand naar haar zij.
„Dit is Koning Alwyn,“ zei een man in de buurt van de troon. „Toon wat respect.“
„Koning?“ vroeg Tyr, die een paar stappen naar voren deed uit hun groep. „Zou je geen koningin moeten zeggen als hij zoiets draagt?“
Enid zag hoe veel mannen naar hun zwaarden grepen, de handvatten vastpakten en boos naar Tyr keken toen hij een voet op een van de treden naar de troon zette. Tyr leunde naar voren, liet zijn elleboog op zijn knie rusten en ademde kort en snel in door zijn neus, alsof hij ergens aan rook.
„Wie van jullie is de leider?“ vroeg de koning.
„Waarom denk je dat ik het niet ben?“ antwoordde Tyr.
De koning keek hem boos aan, met een diepe frons op zijn gezicht en zijn handen tot vuisten gebald. „Mij is verteld dat zijn naam Erik the Wise is,“ zei hij door op elkaar geklemde tanden.
„Onbeleefd,“ snoof Tyr. „Wil je daarmee zeggen dat ik er niet wijs uitzie?“
Hij liep vervolgens de treden op, lachend om de bewakers die hun zwaarden trokken en op hem richtten. Hij ging voor een oude priester staan; de arme man trilde terwijl hij vanuit zijn stoel naast de troon omhoog keek naar Tyr.
„Sta op,“ zei Tyr. „Zodat de koningen kunnen praten.“
De priester keek achterom naar Koning Alwyn, met wijd opengesperde ogen en trillende, dunne, knokige handen. Hij stond op en snelde opzij om achter een paar bewakers te gaan staan. Tyr glimlachte, een brede grijns, terwijl hij de rugleuning van de stoel vastpakte.
Even leek het alsof hij erin wilde gaan zitten en zijn wenkbrauwen schoten omhoog in een blik van blije verrassing, maar toen trok hij de stoel met een schrapend geluid van de trap af; elke luide klap en piep maakte elk Engels gezicht bleker.
Hun groep ging toen uit elkaar; Enid stond aan de kant en leunde tegen de stoel, Ivar naast haar met zijn hand rustend op de kop van zijn grote bijl, en toen ging Erik zitten, starend naar Koning Alwyn zonder met zijn ogen te knipperen en met een zachte glimlach op zijn lippen.
„Je hebt hier een mooie plek, Alwyn,“ zei hij in het Engels. „Al hou ik niet zo van steen: te koud.“ Hij glimlachte.
„Waarom zijn jullie—“ begon Koning Alwyn.
„En het duurt te lang om op te warmen,“ onderbrak Erik hem schouderophalend. „Ik heb veel land, begrijp je? Dus ik blijf liever niet te lang op één plek.“
Koning Alwyn klemde zijn tanden op elkaar en trok zijn schouders op terwijl hij boos naar Erik keek. „Waarom ben je hier?“ vroeg hij.
„Geen speciale reden.“ Erik glimlachte, vouwde zijn handen achter zijn hoofd en ging wat onderuitgezakt in zijn stoel zitten. „Gewoon wat lichte plunderingen. Alhoewel.“ Hij knikte. „We zijn best bereid om ergens anders te plunderen als je het de moeite waard voor ons maakt.“
„Wat wil je hebben?“ vroeg een man naast de troon.
„Niets onredelijks.“ Erik glimlachte met zijn hoofd schuin terwijl hij de man bestudeerde. „Vijfhonderd pond in goud en zilver.“
De zaal barstte los; luid gehap naar adem en verontwaardigd gekreun kaatsten tegen de stenen muren en vloeren terwijl Erik daar glimlachend zat. Enid lachte opnieuw, haar eigen glimlach veranderde nu bijna in een grijns.
„Je kunt niet van ons verwachten dat—“ begon Koning Alwyn.
„Natuurlijk ben ik bereid om te onderhandelen,“ onderbrak Erik hem. „Het hoeft geen goud en zilver te zijn; ik ben best bereid om land te accepteren als gebaar en symbool van onze vriendschap.“ Hij knikte. „Er ligt zelfs een dorpje iets ten zuiden van hier, waarvan ik heb gehoord dat de grond daar goed is voor de landbouw. We zouden ergens anders kunnen plunderen, misschien zelfs bij een van je vijanden, als je dat dorp aan ons overdraagt. York heet het, geloof ik.“
„York?“ vroeg Koning Alwyn. „Waarom zou je York willen hebben?“
„Vanwege haar, majesteit,“ zei een man, die een paar stappen uit de menigte naar voren deed en naar Enid knikte. „Ze komt uit York.“
Er klonk overal luid gefluister, gehap naar adem en kreten, maar Enid keek alleen naar de man met haar hoofd schuin en zonder met haar ogen te knipperen, en toen begon ze luid te lachen terwijl ze voor hem ging staan en grijnsde.
„Ah, daar ben je, Cormac.“ Erik zuchtte, leunde achterover in zijn stoel en staarde naar het plafond. „Kijk Enid niet zo aan; je hebt geen idee hoe erg ze je in het begin heeft gemist.“
Enid lachte opnieuw, een zachte, lichte lach, terwijl ze een hand op haar heup legde. „Je bent ver van huis,“ zei ze.
„Wacht, Cormac?!“ vroeg Freya, die naar voren sprong en tegen Enids schouder leunde. „Is dat jouw smid, Enid? Ik dacht altijd dat hij veel... meer was,“ zei ze met samengeknepen ogen terwijl ze Cormac aankeek.
Cormac klemde zijn tanden op elkaar en keek boos naar Freya die voor hem stond.
„Wat betekent dit, Cormac? Hoe ken jij deze mensen?“ vroeg de man naast de koning.
„Enid en ik zouden gaan trouwen, mijn heer.“ Cormac boog. „Al is dat nu lang geleden, misschien wel tien jaar of meer. Ze werd samen met veel andere vrouwen uit ons dorp meegenomen door deze... heidenen, en we dachten dat ze allemaal dood waren.“
„Dat zijn ze waarschijnlijk ook.“ Erik knikte. „Maar Enid is nu een van ons, begrijp je dat?“
„Enid,“ zei Cormac met een zachte, lage stem. „Blijf hier bij ons; we zullen je helpen, je veilig houden en je ziel redden. Je zou je leven aan Christus kunnen wijden en—“
„Waarom zou ze dat doen?“ vroeg Freya, terwijl ze dichterbij leunde en Cormac boos aankeek. „Enid is jouw Christus-god en zijn stomme regels nooit vergeten, ze doet nog steeds dat rare ding met haar handen als ze tegen Hem praat.“ Freya liet Enid toen los en vouwde haar handen samen in gebed om het hem te laten zien.
Enid duwde haar lachend weg en schopte tegen haar been met een grote zwaai van haar laars. „Mijn God heeft tenminste niet zulke ogen!“ zei Enid, terwijl ze haar ogen wijd opensperde en haar uitgestrekte handen ernaast hield.
„Mijn goden zijn tenminste echt!“ zei Freya, die haar arm om Enids middel sloeg en haar over haar heup probeerde te rollen.
Maar Enid greep Freya's schouders vast, klemde haar stevig onder haar arm en lachte toen Freya kreunde.
Enid hoorde Erik ook zachtjes lachen voordat hij zei: „Nee, dat zou ik niet doen, Cormac. Als je een van die vrouwen voor je aanraakt, zal niemand van ons je een zachte dood geven.“
Enid draaide zich om naar Cormac, nog steeds een beetje voorovergebogen terwijl ze Freya in de houdgreep hield, liet het meisje toen los en deed een stap dichter naar Cormac om te vragen: „Wat wil je met me doen, Cormac?“
Het duurde even voordat hij antwoordde; zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes en zijn handen balden zich tot vuisten langs zijn lichaam. „Ik probeer je te helpen, Enid. Je bent de weg kwijt.“
„De weg kwijt?“ vroeg Enid, terwijl ze haar hand op haar heup legde. „Ik beloof je van niet, maar vertel me eens...“ Ze stak een hand uit, streek de touwtjes van zijn shirt recht en wreef de stof glad. „Wat wil je met me doen?“
Tyr lachte luid, een klank die veel Engelsen in de zaal liet opschrikken. „Wat probeer je te doen, Enid? Hem bang maken zodat hij met je naar bed gaat?“ vroeg hij.
Enid draaide zich om naar Tyr en hield haar hoofd schuin. „Ik stelde hem alleen maar een vraag.“
„Goden!“ bracht Tyr lachend uit. Hij schudde zijn hoofd en lachte opnieuw. „Je moet wat minder tijd met Hilda doorbrengen.“
„Genoeg!“ snauwde Koning Alwyn. „Genoeg. Ik weiger zoveel goud en zilver te betalen, en ik geef geen stukje van mijn land aan jullie heidenen. Dit is een christelijk land, en alleen zij die door God gekozen zijn mogen hier heersen.“
„Oh, dat weet ik.“ Erik knikte met een glimlach op zijn lippen toen hij naar de koning keek. „Daarom geef je het land aan Enid. Freya had gelijk; Enid is jullie God nooit vergeten, en zij zal in mijn plaats heersen.“
Enid voelde alle blikken op haar gericht, en de glimlach op haar gezicht werd een brede grijns toen ze terugkeek. Ze stond op het punt om te lachen, om te vragen waarom ze er allemaal zo ontzet en bleek uitzagen, maar toen voelde ze een plotselinge pijn, een stroom van vuur die omhoog schoot vanuit haar maag en in haar keel bleef steken.
Ze legde haar hand op haar heup en probeerde de pijn te verbergen door in haar maag te knijpen en het gal in haar keel weg te slikken.
Erik stond toen razendsnel en behendig op, lachte zachtjes terwijl hij haar naar de stoel begeleidde en ging achter haar staan om haar schouders te masseren. Enid haalde diep adem, hield de glimlach op haar lippen en probeerde het trillen van haar handen te stoppen.
„Je wilt dat we land aan jouw vrouw geven?“ vroeg Koning Alwyn, zijn stem zo zacht dat het nauwelijks een fluistering was.
„Oh goden!“ hapte Erik naar adem. „Enid is niet mijn vrouw! Nee, nee—“ Hij schudde zijn hoofd en leunde voorover tot zijn kin rustte op de bos vlechten bovenop haar hoofd. „Nee, ik denk niet dat ik Enid ooit aan zou kunnen. Ze is te sterk, zie je? Te slim.“ Hij tikte zachtjes tegen haar slaap. „Nee, Enid blijft hier en zal York besturen met haar man, Ivar the Deathless.“
Vervolgens deed hij een stap naar achteren, legde een hand op Ivars schouder en glimlachte naar Koning Alwyn.
„Deathless?“ vroeg Koning Alwyn, terwijl zijn schouders omhoog gingen en zijn handen zich om de leuningen van zijn troon klemden. „Mijn land is een paar jaar geleden aangevallen door een man die Ivar the Deathless heet.“
„Echt waar?“ vroeg Erik. Hij keek naar Ivar. „Ben je hiernaartoe gegaan, Ivar?“
Ivar haalde zijn schouders op. „Ik weet het niet. Het is moeilijk om de weg te vragen. Iedereen gilt te hard als ze de boten zien.“
Enid kon er nu wel om lachen; het brandende gevoel nam iets af toen ze Ivar hoorde praten en zijn hand op haar schouder voelde. Zijn greep was zacht en warm, maar net sterk genoeg om haar te waarschuwen.
Ze moesten dit snel afronden, want nog heel even en Ivar zou knappen. Ze kon het voelen aan de manier waarop zijn hand trilde en de warmte achter haar bijna te heet was, alsof hij plotseling in brand was gevlogen.
„Dus.“ Erik glimlachte. „Je ziet het, er is geen probleem. Je kunt of het goud en zilver betalen of het land aan Enid geven, en waag het niet te denken dat je haar pijn kunt doen,“ zei hij, en opeens greep ieder van hun groep naar zijn bijl of zwaard.
„Zij is nu een van ons, een van mijn mensen. Als je besluit haar het land te geven, wat mijn voorstel is, zul je haar en haar familie eren en respecteren. Zij spreken allemaal namens mij,“ zei hij met een ijskoude en scherpe stem. „En ik kom erachter als je ook maar één van hen onrespectvol behandelt.“
„Dit accepteren we niet,“ zei Koning Alwyn, zijn gezicht in een strakke frons terwijl hij boos naar Erik keek. „Jullie kunnen niet zomaar—“
„Denk erover na,“ onderbrak Erik hem. „Ik wil je antwoord nu niet horen, Alwyn. Neem er de avond voor. We komen in de ochtend terug, en dan kun je ons je antwoord geven. Hmm?“
