Vleugels van glas: prequel: Splinter van dageraad
Auteur
J. E. Romm
Lezers
17.5K
Hoofdstukken
16
“Geef me je tuniek,” zegt hij, alsof hij niet degene is die zojuist een gevleugelde bruut tegen de grond heeft gewerkt. 😏
Lucien sleept een halfverdronken Fae-meisje uit de nesten en is vervolgens beledigd als ze niet direct dankbaar is. Wat… begrijpelijk is, maar zeg nou zelf, meneer, je bent drijfnat en bazig.
Voordat de romantiek haar leven nog ingewikkelder maakt, is Dawn de dochter van een generaal die naar de grensrivier glipt om simpelweg te kunnen ademen zonder dat iemand haar bruiloft plant. Dan vindt een wolf-shifter met zondige handen en nog slechtere manieren haar kleren die stroomafwaarts drijven, en sprint hij stroomopwaarts alsof het water van hem is. Hij transformeert midden in het gevecht tot een wolf, verscheurt drie griezels en overhandigt haar zijn tuniek met die ‘niet tegenspreken’-blik. Ze zou hem moeten haten — ze háát hem ook — totdat hij bij het vuur gaat zitten dat hij zelf heeft gemaakt, haar vis voert van een stokje en naar haar vleugels vraagt alsof hij sterft van nieuwsgierigheid. Je kent dat type man wel die bloedirritant is omdat hij er gewoon is, behulpzaam en woest aantrekkelijk? Ja. Dat. En het beste deel is dat ze gevangen zitten in een geheim, want Dawns toekomstige echtgenoot is letterlijk een koning.
Dan reikt Lucien naar haar vleugel — Dawn deinst achteruit — en er knakt een takje achter hen. 👀
Hoofdstuk 1
LUCIEN
Het water stroomde zachtjes tegen Luciens huid terwijl hij de rivier in liep. Zijn neusgaten sperden zich wijd open. Het water was ijskoud, maar voelde heerlijk en verfrissend aan. Onder zijn voeten lagen gladde stenen, koud en glibberig. Het was een fijne afwisseling van de droge, kruimelige aarde die de hele dag heet was geworden door de zon.
Toch moest hij voorzichtig zijn terwijl hij verder het glinsterende water in liep. De nog altijd snikhete zon brandde op de huid van zijn rug en prikte langs zijn schouders, alsof hij een varken was dat aan het spit werd geroosterd voor een avondmaal.
Een zacht gegrom klonk over zijn lippen, en Lucien boog zijn knieën en zakte verder naar beneden. Het water drukte tegen zijn borst en kriebelde langs de donkere, kleine haartjes op zijn huid. Levendig en vrij. Ze dreven traag in de stroming naarmate hij dieper ging, meedeinend als riet in de stroom.
Hij keek achterom naar de oever, waar hij zijn tuniek en broek had neergegooid. De rommelige stapel lag in het gras. Eén mouw was half binnenstebuiten gekeerd.
De stem van zijn moeder klonk in zijn hoofd. Ze zou direct op hem af zijn gelopen, zijn oor tussen haar vingers hebben vastgepakt en eraan hebben gedraaid totdat hij het uitschreeuwde. Kleding hoorde altijd netjes te worden opgevouwen en op een speciale plek te worden gelegd.
Gelukkig voor hem was ze nergens te bekennen.
Hij dook onder het wateroppervlak en glimlachte toen de hitte wegspoelde. De rivier sloot zich met een gedempt geruis boven zijn hoofd. De koele kus ervan gleed door zijn golvende bruine haar en streelde zijn hoofdhuid, doordringend in elke haarstreng. Een aangenaam gevoel, een dat slechts de eerste momenten aanhield nadat hij onder het oppervlak was gegleden.
Lucien zette zich af tegen de bodem van de rivier en kwam snel omhoog. Hij gooide zijn haar naar achteren toen hij boven water kwam. Het water stroomde over zijn gezicht. Hij wreef het met beide handen uit zijn ogen en grijnsde. Zijn borst kwam omhoog toen hij rustig ademhaalde. Eindelijk had hij even tijd voor zichzelf.
De afgelopen dagen waren erg zwaar geweest.
In opdracht van zijn vader moest hij deze week met Cael vechten om te oefenen. Zijn broer was de toekomstige alfa van hun roedel. Daarom trainde Cael van de vroege ochtend tot de late avond. Omdat Lucien de pech had de jongere broer te zijn, moest hij altijd meedoen aan die zware trainingen.
Het maakte niet uit dat hij maar liefst vier jaar jonger was dan zijn broer. Het maakte ook niet uit dat hij fysiek kleiner was en nog een man moest worden. Cael had een tegenstander nodig. Lucien was toevallig altijd in de buurt.
Zijn ribben deden nog steeds pijn van het gevecht van gisteren.
Alles werd gedaan voor het welzijn van de roedel. Toch vroeg Lucien zich vaak af of dat welzijn wel bij zijn eigen wensen paste.
Het enige wat hij wilde doen, was vissen in deze rivier en het gebied van Moglayre verkennen. Er waren zoveel plekken voorbij de bomen en heuvels die hij graag wilde ontdekken. Hij had er echter helemaal geen zin in om altijd maar de boksbal van Cael te zijn.
Hij kreunde en ging op zijn rug in het water liggen om te blijven drijven. De lucht boven hem was aan het einde van de middag helderblauw. De lucht was enorm groot en er was geen wolkje te zien. Hij wilde het liefst de hele dag luieren en zo ronddrijven. Hij wilde graag van het weer genieten en zoveel vissen als hij maar wilde.
Bij de gedachte aan vis begon zijn maag te knorren.
Hij kon er nu makkelijk een paar vangen, als hij dat wilde.
In een paar tellen veranderden zijn vingernagels in scherpe klauwen. De punten glinsterden in het zonlicht. Er groeide een beetje lichte vacht op zijn knokkels.
Lucien ging weer op zijn voeten staan en staarde de diepe rivier in.
Zijn ogen hadden niet meer de lichtbruine kleur van een jongen van vijftien jaar oud. Ze glinsterden nu met de felle energie van een wolf. Ze vingen het licht op een manier die de ogen van een mens nooit zouden kunnen.
Als een echte jager zwom hij naar een ondiep deel van de rivier en ademde rustiger. Hij stond tot zijn middel in het water. Hij wachtte geduldig en lette goed op.
Het water om hem heen werd rustig.
Lucien stond zo stil als een grote steen. Zijn spieren waren ontspannen, maar hij was wel klaar voor actie. Hij keek aandachtig toe hoe de stroming de vissen langzaam terugbracht. Er zwommen eerst een paar kleine vissen snel voorbij. Ze leken op zilveren flitsen. Ze waren niet groot genoeg om op te eten. Hij liet ze voorbijzwemmen.
Er bleven waterdruppels op zijn rug liggen. Daarna verdwenen ze langzaam door de warmte van de zon. Al snel warmden de hete zonnestralen zijn huid weer op. Hij schudde zijn haar uit. Daardoor spatte er koud water over zijn schouders en borst. De verkoeling was maar van korte duur.
Niet lang daarna zag hij een forel door het water zwemmen, niet ver bij hem vandaan.
Lucien leunde naar voren. Zijn klauwen hield hij net boven het water. De vis zwom dichterbij… steeds dichterbij…
Hij viel aan.
Zijn klauwen raakten de schubben van de vis, maar hij miste. De forel zwom heel snel weg. Zijn staart sloeg hard door het water. De vis vluchtte zo snel mogelijk voor de jager die hem bijna had gepakt.
Lucien likte zijn lippen af. Hij keek naar het lege water waar de vis net nog zwom.
Hij concentreerde zich opnieuw en maakte zich weer klaar.
Het duurde niet lang voordat er weer een onoplettende vis in de buurt kwam. Hij richtte zijn blik op het soepele lichaam. Hij keek hoe de vinnen zachtjes bewogen.
Het water liep hem in de mond bij het idee dat de vis op een stokje werd geroosterd. Hij stelde zich voor hoe het vet in het vuur druppelde. Hij rook in gedachten de geur van geroosterde vis in de avondlucht.
Hij schoot naar voren.
De forel sloeg wild heen en weer in zijn greep. Even had hij de vis te pakken. Het gladde lichaam kronkelde tussen zijn klauwen.
Maar op het allerlaatste moment glipte de vis los. De forel zwom snel naar het diepere water. Lucien stond weer met lege handen.
Lucien vloekte zachtjes in zichzelf.
Maar hij maakte zich klaar voor een derde poging. Het geknor van zijn maag klonk luid in de open lucht. Het was bijna hard genoeg om een vogel in de struiken te laten schrikken.
De volgende vis die dichtbij genoeg zwom, zou hij pakken.
De derde keer zou vast en zeker lukken.
Hij hield één arm omhoog, klaar om door het water te slaan. Zonder te knipperen staarde hij naar de stenen op de bodem.
Iets vreemds trok zijn aandacht.
Een voorwerp dreef langzaam met de stroming naar hem toe.
Lucien kneep zijn ogen tot spleetjes en stak zijn hand uit. Zijn klauwen raakten een zachte stof. Met een plons water pakte hij het uit de rivier. Daarna bekeek hij het goed.
In zijn hand hield hij een vrouwenhemd. Het was wit. En erg dun.
De natte stof plakte strak aan zijn vingers vast.
Hij keek verder stroomopwaarts, naar de plek waar het vandaan kwam. En ja hoor, er dreven nog meer kleren naar hem toe. Hij zag nog een stuk stof, en toen nog een.
Lucien liep snel verder de rivier in. Hij verzamelde de kledingstukken één voor één. Hij begon te fronsen toen hij alle kleren in zijn armen had.
Dit was niet zomaar de was.
Het was een complete vrouwenjurk. Een jurk van een Fae-vrouw.
Lucien drukte de kleren stevig tegen zijn borst aan en haastte zich naar de oever.
Deze rivier liep precies tussen het land van Moglayre en Ceteran in. Beide volken maakten er gebruik van. Maar ze hielden genoeg afstand zodat hun mensen niet met elkaar in contact kwamen.
Iedereen bleef in zijn eigen gebied.
Dat was ook veel beter zo.
Hun volk had door de jaren heen al genoeg oorlog meegemaakt. Een gevecht met het Unseelie hof konden ze beter voorkomen.
Lucien gooide de natte kleren op de grond en trok zijn tuniek en broek aan. De vochtige stof plakte vervelend vast toen hij het over zijn schouders trok.
Toch voelde hij dat er iets niet klopte.
Deze spullen waren van een Fae, en het was ook nog eens vrouwenkleding.
Als er een complete set kleding door het water dreef, was er iets mis.
Hij kon het maar beter even controleren.
