Mijn geile alien
Auteur
Laila Callaway
Lezers
15.4K
Hoofdstukken
29
Wanneer Lily's oom voor het leger werkt en haar een buitenaards wezen cadeau doet dat ze gevangen hebben genomen, weet ze dat ze niet lijdzaam kan toezien. Ze moet hem helpen ontsnappen.
Er is alleen één probleem.
De alien identificeert Lily als zijn partner en hij wil dat ze met hem mee teruggaat naar zijn planeet.
Met zijn volledig zwarte ogen, hoorns, hoektanden en klauwen verschillen hij en zijn soort enorm van mensen, maar hij wil Lily. Tijd om een heel nieuwe betekenis te geven aan het woord 'horny'...
Hoofdstuk 1: Het Beest Dat Ze Me Gaven
LILY
„Lily? Kom eens naar buiten.“
Ik hoor de stem van mijn oom door mijn open raam en ik frons. Ik zit midden in een schilderij. Ik draag een wit T-shirt met verfspetters en een pyjamabroekje.
Ik kan er niets aan doen wat ik draag als de inspiratie toeslaat—meestal pak ik gewoon mijn spullen en begin ik, zonder veel na te denken over mijn kleding.
„Ik ben er zo!“ roep ik terug.
Als mijn oom me roept, is dat ongetwijfeld omdat hij wil dat ik iemand ontmoet. Ik zet mijn kwasten in een beker water en was snel mijn handen. Ik verruil mijn T-shirt voor een schone crop top en trek in plaats van mijn pyjamabroekje een echte korte spijkerbroek aan.
Terwijl ik mijn slaapkamer uitloop, haal ik het haarelastiekje uit mijn knot en laat ik mijn lange, donkere lokken over mijn rug vallen. Ik ga met mijn vingers door mijn haar om er enigszins toonbaar uit te zien, schiet in mijn slippers en ga naar buiten.
Ik loop naar het grote huis, richting het terras, in de wetenschap dat mijn oom daar hoogstwaarschijnlijk is. Hij doet graag zaken aan de grote buitentafel—die staat direct naast het zwembad, en daar kan hij stiekem naar de vrouwen van zijn politieke vrienden staren.
Ik zet een neppe glimlach op als ik bij het terras kom, maar die verdwijnt zodra ik zie wie daar allemaal verzameld zijn. Mijn oom, de minister van Defensie, staat naast de secretaris-generaal van het ministerie van Defensie, de schaduwminister en twee andere mensen die ik herken als leden van het defensieteam.
Als ze hier allemaal zijn en willen dat ik erbij kom, is er iets groots aan de hand. Ik slik even en loop aarzelend op hen af.
„Hé... wat is er aan de hand?“
Oom Ron heeft een rood gezicht en is duidelijk ergens over opgewonden. „We hebben een verrassing voor je. Er is vanmorgen een inval gedaan toen we een portaal in het nationale park ontdekten.“
Mijn maag keert zich om. Een portaal. Dit is nu het nieuwe normaal voor onze wereld en je zou denken dat ik er na een jaar wel aan gewend zou zijn.
Iets meer dan een jaar geleden ging het eerste bij de mens bekende portaal open in Japan. Het leidde naar een andere wereld, een andere planeet, een ander zonnestelsel dat volledig los stond van het onze. Eén portaal en alles zoals wij het kenden ontplofte en stortte in elkaar.
Het blijkt dat de mens niet de enige hogere soort in het universum is. In een paar maanden tijd, toen er wereldwijd meer portalen opengingen, leerden we over de Jalix. Voor ons lijken ze het meest op vampiers, omdat ze bloed nodig hebben om te overleven, hoewel ze heel anders zijn dan de monsters waarover we schrijven in fantasieverhalen en sprookjes.
Jalexus, de naam van de planeet waar ze wonen, is alleen toegankelijk via portalen. Mensen hebben nog niet ontdekt hoe ze portalen moeten maken, maar sommige Jalix hebben die gave, en zo komen ze naar onze wereld.
Na een paar maanden werd duidelijk dat ze mensen meenamen. De overheid begon Jalix te vangen om meer over hun planeet te leren. Ze nemen mensen mee als hun levenspartners—hun mates—omdat onze vruchtbaarheid hoger is dan die van hen. Ze proberen onze soort te gebruiken om in aantal te groeien.
Voor de meeste mensen in het land zijn de Jalix iets waar je over hoort op het nieuws en die je nooit ontmoet. Maar voor mij, met mijn oom en voogd als minister van Defensie, hoor ik veel te vaak over hen.
„Wat voor verrassing?“ vraag ik voorzichtig.
„Breng hem naar buiten,“ beveelt oom Ron een paar legerbewakers.
Ik hap naar adem als een volgroeide Jalix uit een versterkte gevangenisbus wordt gehaald en voor ons op zijn knieën wordt geduwd. Ik heb er nog nooit een in het echt gezien—ik heb alleen foto's en video's online gezien. Het is angstaanjagend om er een in het echt te zien.
Jalix zijn gemiddeld zo'n twee meter lang. Deze man is enorm, ondanks dat hij op zijn knieën zit. Hun lichamen zijn veel forser gebouwd dan de onze en zitten vol met spieren—ze hebben heel weinig lichaamsvet, waarschijnlijk omdat hun enige voedselbron bloed is. Ze hebben twee scherpe hoektanden zoals vampiers, maar ze hebben geen afkeer van zonlicht.
Hun haar is meestal donker en lang. Deze Jalix heeft zijn haar in vlechten naar achteren gedragen, hoewel sommige lokken zijn losgeraakt in de strijd. Hun huid is diep goudkleurig, zoals tijdens het gouden uur bij een indrukwekkende zonsondergang. Ze hebben kleine, zwarte, puntige hoorns net achter hun voorhoofd, genesteld in hun haar. De toppen van hun oren zijn spits.
Ze hebben geen tepels, hun borstkas is glad en vrij van haar. De zwarte ontwerpen die over hun borstkas geweven zijn, duiden hun rang, familie en clan aan. Alle Jalix leven in clans over hun hele wereld, hoewel ik heb gehoord dat er kwaad bloed is tussen de clans en ze zelden met elkaar omgaan.
Vanwege de warme temperatuur op hun planeet dragen ze niets anders dan lendendoeken, en deze Jalix is geen uitzondering. Een simpele, leerachtige rok beschermt zijn bescheidenheid tussen zijn benen. Zijn lichaam is bedekt met opgedroogd bloed van het gevecht—hun bloed is donkerblauw van kleur, maar zijn wonden zijn al genezen.
Om zijn abnormaal dikke nek zit een brede zilveren band, als een halsband.
„Oom... wat is de betekenis hiervan?“ mompel ik, en ik klink ontzet in mijn eigen oren.
De Jalix tilt zijn hoofd op bij mijn stem, en zijn ogen ontmoeten de mijne. Ze hebben heel menselijke gezichten, met een neus, mond en wangstructuur die op de onze lijkt. Hun kaken zijn echter scherper, en hun ogen hebben geen irissen, alleen zwarte pupillen. Ik ben verrast door hoe knap deze Jalix is.
„Deze Jalix wordt de eerste beschermer van zijn soort,“ zegt Ron trots. „De halsband om zijn nek is speciaal voor dit doel ontworpen, en wij zijn gekozen om het te testen.“
„Ik begrijp het niet,“ mompel ik, zonder mijn ogen van de Jalix te halen, die nog steeds naar me staart.
„De halsband zal een elektrische stroom door de alien sturen en hem schokken als hij ook maar probeert om een haar op je hoofd, of een ander mens, kwaad te doen. We moeten hem twee weken in de gaten houden, en als we eenmaal hebben bevestigd dat ze goede beschermers zijn, kunnen we er meer van hun soort vangen, ze een halsband omdoen en ze gebruiken voor het leger. Ze zullen de nieuwste soldaten in ons arsenaal worden.“
Mijn mond valt open van afgrijzen. Ze willen deze aliens als slaven gebruiken en inzetten voor oorlogsvoering? „Dat is ziek,“ flap ik eruit. „Het is barbaars! Hoe kon je hiermee instemmen?“
Ik word begroet met afkeurend gemompel van de regeringsfunctionarissen, maar ik negeer ze. Mijn oom fronst naar me.
„Dit is waarom jij niet in de politiek zit, Lily. Je moet gewoon doorgaan met je normale dagelijkse routine, maar je moet verslag uitbrengen van alles wat je te weten komt over de Jalix. Hij is je nieuwe lijfwacht.“
Ik ruk mijn ogen weg van mijn zieke oom en draai me weer naar de alien, die geboeid en geketend aan onze voeten zit. Zijn ogen zijn tot spleetjes geknepen naar mijn oom, hoewel ze een fractie ontspannen als ze zich weer naar mij richten.
„En als ik weiger?“
„Je woont in mijn huis, onder mijn dak,“ snauwt Ron. „Je hebt hierin geen keuze.“
„Spreekt hij...“ Ik twijfel even. „Spreekt hij Engels?“
„Elke Jalix die ze hierheen hebben gestuurd, spreekt vloeiend Engels en Mandarijn,“ zegt Ron nuchter. „Ze hebben een eidetisch geheugen en leerden de meest gesproken talen toen ze voor het eerst infiltreerden op aarde.“
Dat wist ik niet. Deze informatie wordt duidelijk achtergehouden voor het grote publiek. Ik kijk neer op de alien die elk woord dat we zeggen kan begrijpen en neem me voor om mijn excuses aan te bieden zodra ik alleen met hem ben.
„Hij zal bij jou in het gastenverblijf blijven. Ze hebben maar een paar uur slaap nodig, dus hij zal een goede bewaker zijn. De eerste paar dagen laat ik patrouilles je huis bewaken om ervoor te zorgen dat je veilig bent. Je hebt het alarm op je telefoon om te gebruiken mocht je het nodig hebben.“ Mijn oom fronst naar me, met een serieuze blik. „Zij zijn de toekomst van Groot-Brittannië, Lily. Wij zijn het eerste land dat met succes een van deze beesten heeft getemd.“
Vanaf waar ik sta, lijkt het alsof wij de beesten zijn.
„Oom? Even een woordje apart,“ sis ik.
Hij fronst en volgt me naar de zijkant van het huis, uit het zicht van alle anderen.
„What the fuck? Dit is ziek, het is marteling,“ roep ik naar hem. „Hoe zit het met zijn rechten?“
„Welke rechten? Hij is een dier, Lily.“
„Nee, hij is een bewust wezen! Je kunt de Jalix niet zo behandelen, we hebben zoveel van ze te leren. Van wat ik hoor, zijn ze een vreedzame soort.“
„Wat jij hoort, komt van een verkeerd geïnformeerde pers, het zijn wilden. Ze gebruiken zwaarden om elkaar neer te halen tijdens clangevechten. Die Jalix daar? Hij is een krijger, hij is getraind om schade aan te richten. We moeten die vaardigheden benutten om ze tegen onze vijanden te gebruiken.“
„Je bent walgelijk. Hoe kun je het rechtvaardigen om iemands leven zo te gebruiken? Als mijn ouders nog leefden, zouden ze zich schamen om—“
„Ze zijn er niet meer, Lily,“ zegt hij kil. „Dit heeft niets met jou te maken. Doe wat ik zeg of ik laat je arresteren voor het direct negeren van een overheidsbevel.“
Dat zorgt ervoor dat ik direct mijn mond houd. Ik weet al jaren dat mijn oom een verschrikkelijk mens is. Hij zou me zonder blikken of blozen laten arresteren. Hij laat me hier alleen wonen om zijn geweten zuiver te houden. Hij denkt dat mijn ouders hem niet zullen achtervolgen als hij voor hun enige dochter „zorgt“.
