Middernacht Mistletoe Boek 2: Een Jaar Later
Auteur
Elfy G
Lezers
415K
Hoofdstukken
23
Het is een jaar geleden dat Katherine en Derek halsoverkop voor elkaar vielen, om vervolgens pijnlijk uit elkaar te gaan. Een hartverscheurende wending dreef hen in verschillende richtingen, en nu—verrassing—staan ze precies op tijd voor de feestdagen weer oog in oog. De vonk is er nog steeds, evenals een geheim dat Katherine verborgen heeft gehouden. Ze weet niet zeker hoe Derek het zal opvatten... of dat het alles tussen hen zal veranderen. Terwijl de sneeuw valt en herinneringen ontwaken, zal dit seizoen voor afsluiting zorgen—of voor iets veel onverwachters?
De Nasleep
Boek 2: Een Jaar Later
KATHERINE
Dit jaar was een wervelwind. Het eerste kwartaal met Derek was puur geluk, en ik kon me geen leven zonder hem voorstellen. Maar toen veranderde er iets, en liep onze relatie een deuk op.
Ik kwam erachter dat ik zwanger was, maar helaas kreeg ik een maand later een miskraam. Die dag brak er iets in me. Ik had alles in onze relatie gestopt, maar het verlies bleef aan me kleven als een ongewenste schaduw die ik niet van me af kon schudden.
Tot die tijd wist ik niet zeker of ik wel kinderen wilde. Het verlies liet me beseffen hoe graag ik ze wilde. Toen mijn moeder hoorde dat ik bij Derek was weggegaan, waarschuwde ze me dat ik er spijt van zou krijgen.
En natuurlijk had ze gelijk. Derek vocht zijn eigen strijd, maar ik was zo opgeslokt door mijn eigen emoties dat ik die van hem over het hoofd zag. Nu besef ik hoe oneerlijk ik was, en dat ik blind was voor de emotionele last die hij droeg.
Zelfs nadat we uit elkaar gingen, staat zijn naam nog steeds op mijn rechterbil getatoeëerd. Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om het te laten weghalen. Ongeveer een maand geleden stond ik ineens bij zijn appartement.
Die dag staat in mijn geheugen gegrift, en ik lijk hem maar niet te kunnen vergeten…
„Wat doe je hier, Katherine?“ vraagt Derek, verrast om me aan zijn deur te zien.
Ik schud mijn hoofd. „Ik weet het niet. Ik was aan het rijden en kwam hier op de een of andere manier terecht.“
Hij lijkt niet bepaald blij om me te zien, maar als hij merkt dat ik doorweekt ben van de regen, kijkt hij bezorgd. „Kom binnen,“ zegt hij.
Zonder verder iets te zeggen, loopt hij naar de badkamer.
Derek komt terug met een handdoek, en in plaats van hem aan mij te geven, begint hij me af te drogen.
„Wat dacht je wel niet? Je kunt wel een longontsteking oplopen,“ zegt hij.
„Het spijt me.“
Hij stopt waar hij mee bezig is en bestudeert me met zijn ogen. „Waar heb je spijt van?“ vraagt hij.
„Van alles!“ Ik wacht zijn antwoord niet af. Ik spring in zijn armen en kus hem, om hem te laten voelen hoeveel ik hem heb gemist.
Dit was niet mijn bedoeling. Maar nu ik hem weer zie, kan ik de behoefte om dicht bij hem te zijn niet weerstaan. Ik laat mijn emoties het overnemen.
Derek duwt me niet weg. Hij kust me net zo hartstochtelijk terug. Hij knijpt zelfs speels in mijn bil, precies op de plek waar zijn naam is getatoeëerd.
Hij duwt me tegen de muur en begint me uit te kleden, terwijl ik hetzelfde bij hem doe. We weten allebei dat we het praten kunnen overslaan. We willen dit, zo simpel is het.
Mijn naam staat nog steeds op zijn borst getatoeëerd. Dat geeft me hoop dat hij nog steeds van me houdt. Ik ga er met mijn vingers overheen en voel een golf van blijdschap.
Derek tilt me op en draagt me naar de bank. Hij buigt me eroverheen en zonder aarzelen glijdt hij bij me naar binnen.
Ik slaak een kreet—het is zo lang geleden dat ik zijn aanraking heb gevoeld.
De laatste keer dat we intiem waren, was voor de miskraam. Daarna kon ik het niet verdragen dat hij me aanraakte.
Derek geeft een tik op mijn rechterbil, wat me terugbrengt naar het heden. „Fuck, mijn naam op jouw kont maakt me nog steeds gek.“
Mijn vingers klauwen in het kussen van de bank terwijl hij in me blijft stoten. „Ja! Ja! Ja!“
Nog één stoot van Derek en ik kom klaar, waarbij ik zijn schacht omhul. Zoals ik al zei, het is heel lang geleden dat ik hem voor het laatst in me had.
Hij versnelt zijn tempo en de bank begint over de vloer te schrapen. Derek kreunt als ik voel dat hij in me klaarkomt.
Derek slaat zijn armen om me heen en houdt me stevig vast terwijl we allebei uithijgen.
Maar dan slaat de realiteit toe. We beseffen wat er net tussen ons is gebeurd. Terwijl ik blijdschap voel, voelt Derek het tegenovergestelde, en ik kan het hem niet kwalijk nemen.
Hij vertelt me dat dit de beste manier was om ons verhaal af te sluiten, zodat we allebei verder kunnen. Daarna verlaat ik zijn appartement…
Op dat moment besefte ik dat ik hem niet kwijt wilde. De schade was echter al aangericht, en ik wist dat het te laat was om om vergeving te vragen en hem terug te winnen.
Mijn telefoon gaat over, en ik rol met mijn ogen als ik de naam van mijn moeder op het scherm zie. Ik neem op: „Hoi, mam.“
„Gaat het, Katherine? Je klinkt een beetje vreemd.“
Echt waar, die vrouw kan me lezen als een open boek. Ik knijp in mijn neusbrug. „Nee hoor, mam. Ik ben oké,“ verzeker ik haar, ook al is het een leugen.
Maar het is niet de eerste keer dat ik tegen haar lieg, en wat ze niet weet, deert haar niet.
„Weet je het zeker?“ vraagt ze, met een zweem van twijfel in haar stem.
Ik wil wel naar haar schreeuwen: Nee, mam, ik ben niet oké! De man van wie ik hou wil me niet meer, en het is allemaal mijn schuld! Maar ik slik de woorden in.
„Ja, ik weet het zeker.“
„Prima. Ik belde eigenlijk om te vragen of je dit jaar met Kerstmis bij ons aansluit?“
„Nee, mam, dit jaar niet. Ik weet dat de Sawyers het organiseren, en ik ben er niet klaar voor om Derek onder ogen te komen.“
Ze weet niet dat Derek en ik elkaar vorige maand hebben gezien. Als ze dat wel wist, zou ze in de zevende hemel zijn.
„Oh, ik ben vergeten te vertellen dat de plannen zijn gewijzigd. We denken dat het beter is om Kerstmis dichter bij het verzorgingstehuis te vieren, gezien de leeftijd van oma.“
Slimme mam. Ze probeert me een schuldgevoel aan te praten zodat ik Nana bezoek met Kerstmis.
„Hij is er sowieso niet bij.“
„Wie?“ Ik doe alsof ik van niets weet, ook al weet ik precies over wie ze het heeft.
„Derek, natuurlijk. Jenna heeft het me zelf verteld. Hij viert Kerstmis met Nick, en niets kan hem op andere gedachten brengen.“
Dat verandert de zaak. Ik zou Nana dolgraag zien en mijn hart bij haar luchten. Zij is de enige die me begrijpt. Mam kan soms nogal vermoeiend zijn.
„Oké, mam, je wint. Als je belooft dat Derek er niet is, ben ik van de partij.“
„Weet je, je had hem nooit moeten laten gaan. Jij en Derek waren zo goed samen.“
Ik haal gefrustreerd mijn hand door mijn haar. „Mam, hou op!“
„Oké, oké! Ik hang al op. Tot over twee weken.“ En dat doet ze.
Over twee weken is het Kerstmis. Als Derek en ik nog samen waren, zouden we ons eenjarig jubileum vieren. En nu keer ik terug naar de plek waar het allemaal begon.
Fantastisch!
Ik kom overeind van de badkamervloer en reik naar de zwangerschapstest op de wastafel. Ik heb even een momentje nodig om mezelf voor te bereiden voordat ik kijk.
Ik haal diep adem. Mijn mond valt open van schrik als ik duidelijk het woord ZWANGER op de test zie staan.
Wat moet ik in vredesnaam nu doen?
