Doen Alsof
Auteur
Jane Anne
Lezers
282K
Hoofdstukken
52
Louise gelooft in plannen, wraak en de perfecte timing. Liefde staat niet op het lijstje. Wanneer een vergeten belofte weer opduikt in de gedaante van Adam, haar ex en filmster, besluit Louise dat het eindelijk tijd is om de rekening te vereffenen. Een neppe verloving voelt als de ideale opzet voor publieke vernedering en de broodnodige afsluiting.
Het probleem is dat Adam weigert de schurk te spelen. Hij is charmant, stabiel en veel te goed in het lezen tussen de regels door. Terwijl de gespeelde momenten echt beginnen te voelen, worden oude herinneringen zachter en vliegen er nieuwe vonken over. Louise moet beslissen of wraak nog wel passend is, of dat de liefde die al die tijd geduldig wachtte een herschreven einde verdient.
Pact
LOUISE
Ik heb ooit met mijn beste vriend de afspraak gemaakt om met hem te trouwen.
Voor alle duidelijkheid, we hadden geen romantische relatie. We hadden zelfs nog nooit gezoend. Maar beloven om me aan hem te binden, was net zo makkelijk als glimlachen en ja zeggen.
Dat is in ieder geval hoe Adam het vertelde. Tegen de tijd dat deze belofte zich tegen me keerde, gebeurde dit op de ergst mogelijke manier.
Ik was gewoon een boekenwurm die als redacteur werkte. Adam was een grote filmster die hard op weg was om wereldwijd beroemd te worden. Mensen geloven sneller zijn kant van het verhaal dan het mijne.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Om dit verhaal goed te vertellen, en dan mijn versie in plaats van die van Adam, moet ik bij het begin beginnen. Bij een avond waarvan ik nooit had verwacht dat de gevolgen me tien jaar later keihard zouden raken.
Ik dacht niet aan de toekomst op de avond dat ik die afspraak maakte. Ik dacht eigenlijk nergens aan.
Ik zat nog op de universiteit. Het was een zaterdagavond en zoals in de meeste weekenden, had ik waarschijnlijk te veel gedronken. Ik kon het me niet goed herinneren. De herinnering was nu vaag, weggesleten door de tijd en doordat ik er liever niet aan dacht.
Maar ik herinnerde me wel dat ik op een feestje was. Ik wilde graag naar huis. Ik was moe van het geklaag van mijn toenmalige vriendje, van vreemden die wilden dat ik danste en van de toetsen die ik de week daarop had.
Mijn allerbeste vriend, Adam, had al zijn toetsen al gehad. Hij studeerde acteren, terwijl ik een veel zwaardere studie taal- en mediawetenschappen deed.
Tegen het einde van de avond leunde ik in een donker hoekje tegen Adam aan. Ik viel bijna in slaap op zijn schouder.
Hij rook zoals altijd, een fijne en vertrouwde mix van groene appels, geraniums en frisse regen. Zijn overhemd, dat zacht was tegen mijn wang, nodigde me uit om nog dieper tegen zijn borst aan te kruipen.
Hij was destijds dun, met krullend roodbruin haar en warme bruine ogen. Hij was een flink stuk langer dan ik. Ik paste altijd precies tegen hem aan met mijn kleine en ronde lichaam. De hand waarmee hij door mijn lange, donkere haar aaide, voelde warm en stevig.
Ik hoorde zijn zachte woorden bijna niet. Hij zei iets over me terugbrengen naar mijn studentenkamer. Het ging langs me heen terwijl de harde muziek mijn aandacht opeiste.
„Straks. Laat me hier gewoon even liggen,“ mompelde ik, zwaar van vermoeidheid.
Hij grinnikte. „Slechts een minuut. Niet in slaap vallen, oké?“
„Dat zal ik niet doen.“
Destijds zou ik alles voor hem hebben gedaan. We waren al sinds de basisschool onafscheidelijk. Ik probeerde dus naar hem te luisteren. Ik probeerde mijn ogen open te houden en te voorkomen dat mijn hoofd verder op zijn schouder zakte.
„Wil je dat ik Martin ga halen?“ vroeg hij.
„Nee.“ Mijn antwoord was een gemompel tegen zijn schouder. „Hij heeft me de hele avond al geïrriteerd. Ik denk dat het uit is.“
„Ahh, ja. De driemaanden-vloek.“
„Het is geen vloek. Ik heb er gewoon drie maanden voor nodig om te beslissen of ik met iemand verder wil. En ik heb nog niemand gevonden die de moeite waard is.“
„Vriendjes zijn geen goudvissen, Lou.“
„Weet ik. Maar het is een grote beslissing om de rest van je leven met iemand te delen.“
„Je hoeft niet met ze te trouwen. Begin gewoon door meer dan twaalf weken met iemand samen te zijn.“
„Nee, dat is te veel moeite. Bovendien heb ik jou. Ik heb geen andere man nodig.“
„Ik ben je vriend. Dat is anders.“
„Alsof jij mag praten. Je hebt geen vriendin meer gehad sinds Amber vorig jaar vreemdging.“
„En wie zegt dat mijn volgende vriendin niet hetzelfde zal doen?“
Ik hoorde de spanning in zijn stem, die hij probeerde te verbergen. „Niet iedereen is zoals Amber. Ze loog en manipuleerde mensen.“ Adam viel stil en ik kromp ineen. „Sorry. Ik weet dat je van haar hield en het doet nog steeds pijn.“
„Niet meer zoveel als eerst.“
„Nou, dat is mooi. Dat is vooruitgang. Ik blijf mijn goudvis-vriendjes inruilen, en jij kunt verder met een ander meisje dat je niet ijskoud zal bedriegen.“
Ik werd stil. Ik was uitgeput van de moeite om woorden achter elkaar te zetten. Mijn hoofd zakte nog verder naar beneden en mijn ademhaling werd trager.
De avond werd toen een beetje vaag. De herinnering werd een mistige waas. De tijd voelde vreemd terwijl de hartslag van Adam onder mijn wang de seconden en minuten wegtikte in een rustig ritme.
„Lou? Je bent in slaap gevallen, of niet?“
Dat herinnerde ik me. Ik herinnerde me dat Adam me zachtjes schudde en nog eens vroeg of ik wakker was.
Ik geloof dat ik een geluid maakte, misschien een zacht gekreun. Ik probeerde me aan hem vast te houden terwijl hij me rechtop probeerde te zetten, weg van zijn lichaam.
Toen zuchtte hij en zei zachtjes, „Wij tweeën zijn een mooi stel. Jij bent doodsbang voor vastigheid en ik kan niemand vertrouwen. Als we over tien jaar allebei single zijn, laten we het dan gewoon opgeven en met elkaar trouwen, oké?“
De vraag had me moeten verrassen. Maar ik leunde toen heel erg op hem. Ik rekende zo erg op Adam, dat ik zelfs zou hebben ingestemd met zijn gekke idee, dat half als grap was bedoeld.
Ik lachte en probeerde, zonder succes, de naam te bedenken van de flauwe romantische film die we de avond ervoor samen hadden gekeken. Het was de film die hem dit spontane idee gaf.
Ik herinner me mijn antwoord niet meer. Maar in de jaren daarna besefte ik dat het niet uitmaakte wat ik als antwoord gaf.
Ik was er toen zo zeker van dat mijn antwoord geen verschil zou maken. Ik had op die manier geen interesse in Adam. En hij had nog nooit geprobeerd me te versieren.
We waren vrienden. En dat kleine moment op een studentenfeestje was gewoon een domme, dronken fout.
Het had niet moeten uitmaken wat ik zei. Geen enkel nuchter mens zou ons luie, dronken gesprek serieus nemen.
En om te bewijzen dat mijn versie van het verhaal klopte: nadat Adam me naar huis had gereden, hebben we er nooit meer over gesproken.
Dit was natuurlijk allemaal vroeger.
Voordat Adam na het afstuderen verhuisde.
Voordat hij ophield „mijn“ Adam te zijn en Adam Monroe werd. Hij werd de ster van een hippe nieuwe televisieserie, een reeks films en een idool voor tienermeisjes overal ter wereld. Kortom, voordat hij een klootzak werd.
Voordat hij niet meer mijn beste vriend was, en daarna helemaal geen vriend meer was.
En toen, tien jaar later, op een dag waarvan ik dacht dat hij volkomen normaal zou verlopen, kwam die afspraak terug om me te kwellen. Dat gebeurde op de meest openbare en vernederende manier die je kunt bedenken.
De kettingreactie die ik blijkbaar in gang had gezet op dat feest, bereikte me eindelijk met een enorme klap waarbij de brokstukken me om de oren vlogen.
Want ook al was Adam ooit mijn beschermer, mijn veilige plek en mijn rots in de branding... nu ging hij mijn leven volledig overhoop gooien, zonder ook maar een greintje spijt.
En zo, mijn vrienden, wordt een ware vijand geboren.
