Geclaimd door Callista
Auteur
C. Swallow
Lezers
869K
Hoofdstukken
42
Hoofdstuk 1
De vuren branden feller, een teken dat hij eraan komt.
We wachten tot hij een partner kiest.
De koning.
'De Zon van Sovrex, Callista!' roept onze hoofdheler.
We staan bij de vuurloop, een lang, gloeiend pad van kolen, waar Sovrex-krijgers dansen voor de Zon. Callista is nog nergens te zien.
De vuurloop vormt het enige licht in de donkere, uitgestrekte grasvlakte. Ik sta achteraan in de groep meisjes, terwijl ik naar beneden kijk en ze aan het zingen zijn.
In tegenstelling tot de meisjes die alleen kralenkettingen en hun lichaam met felle, kleurrijke patronen hebben beschilderd om Callista's aandacht te trekken, draag ik slechts een wolfsvel dat mijn hele lichaam bedekt.
Hij is hier om een meisje te kiezen – iemand die ik zie als een slavin – voor zijn mannelijkheid te kiezen.
De stam van Sovrex heerst over Dampwater - een plek met overvloed aan voedsel. Jarenlang heb ik stamleden horen opscheppen over hun leiders, die gedaantewisselaars met bovennatuurlijke krachten zouden zijn.
Hun grootste rivalen zijn de Adderclan en de Riverbloed-stam, terwijl de rest van ons in kleine familiestammen leeft wanneer we geen clan kiezen. Daarom moet ik sterk zijn - om mijn moeder te helpen.
We hebben geen stam. Alleen elkaar.
Vanavond kiest de Zon van alle stammen een Maan om een kind mee te verwekken. Zo zien de meeste stamkrijgers vrouwen, als middelen om kinderen te baren. Dit meisje, de Maan, zal zijn koningin worden en zijn kinderen dragen.
Maar ik wil niet gekozen worden. Ik schuif naar achteren, terwijl de trommels zachter dreunen.
Hoewel het voor vrouwen niet gebruikelijk of gerespecteerd is, heb ik altijd een krijger willen worden. Om echt een krijger te zijn, moet je bij een van de stammen het krijgersritueel ondergaan.
Maar wanneer je al een kind hebt gekregen, kun je dat niet meer doen. Daarom probeer ik vanavond zo onopvallend mogelijk te zijn.
Achter me hoor ik de oudere vrouwen stoppen met hun ratels. Er is maar één reden waarom de muziek stopt.
Callista komt eraan.
Er zijn minstens honderd van ons. De meisjes naast me achterin zijn opzij geduwd door de mooiere meisjes vooraan. Veel van de meisjes hebben prachtige, heldere stemmen; en ik hoop dat hij er een van kiest.
Niemand weet waarom de Zon nu een Maan kiest. Hij had elke vrouw zwanger kunnen maken, maar om de een of andere reden wil hij nu slechts één die hem dient.
Iedereen, zelfs de andere stammen, weet dat bij Sovrex uiterlijk alles is. Je lichaam niet beschilderen wordt als oneerbiedig gezien, maar het kan me niets schelen of ze boos worden - ik wil gewoon onopgemerkt door de menigte glippen.
Wellicht is dat de reden dat mijn moeder, die achter de bomen staat, zo overstuur is. Ik voel haar blik in mijn rug. Ze bleef me vanochtend maar instructies geven.
'Yehseeka, doe je schoenen aan.'
'Yehseeka, vlecht je haar.'
'Yehseeka, beschilder je lichaam.'
Yehseeka, Yehseeka, Yehseeka.
Waarom moet ik hier in godsnaam aan meedoen? Alles is beter dan dit.
Het enige dat me nog een beetje geruststelt, is het wolfsvel dat ik om mijn schouders draag terwijl ik me achteraan verschuil. Ik doodde de wolf toen ik tien was.
Al van jongs af aan weet ik dat sterk zijn de enige manier is om te overleven.
Als de muziek helemaal stopt, staar ik naar mijn voeten en probeer zo min mogelijk aandacht te trekken. Dan verstijf ik zodra de meisjes voor me stoppen met zachtjes zingen.
Ik kijk over de schouders van de vele meisjes die voor me staan om Callista eindelijk te zien, terwijl hij langzaam over een bed van kolen loopt.
Hij is gigantisch, een complete reus in het donker, maar wat hem écht tot god maakt is, hoe hij over de vuurloop loopt, alsof de roodgloeiende kolen hem totaal niets doen.
Callista lijkt een jaar of dertig. Maar hij heeft toegang tot iets wat wij niet hebben. Hij opereert op een hoger vlak, een mystiek niveau.
Namelijk: het sjamanistische niveau.
Ik heb gehoord, dat hij de geesten van beren kan oproepen en ermee kan praten. En om precies te zijn met elk dier op aarde contact kan maken.
Fakkels branden naast hem. Hij is bedekt met tatoeages van giftige inkt. Ze vormen een netwerk van dynamische stamsymbolen en lijnen dat over zijn lichaam loopt.
Hij overtreft de verbeelding, een muur van spieren en kracht. Met een vierkante kaak en schouders als die van een beer. Zijn gestalte torent boven alle andere mannen uit.
Zijn glanzende zwarte ogen weerspiegelen de oranje gloed van de kolen, en ik de geharde krijger die erin schuilt. Ik vraag me af welke ontberingen Callista heeft doorstaan?
Ik haal diep adem. Hij is alles wat een koning zou moeten zijn en nog veel meer. Mijn huid tintelt, mijn haren rijzen overeind terwijl er een rilling door me heen gaat.
Een vreemd gevoel in mijn bloed geeft me een aangename roes die langs mijn rug glijdt.
Ik probeer die reactie meteen te onderdrukken. Dit maakt geen deel uit van het plan. Hoe knap hij ook is, ik laat me niet verleiden.
Zijn mond, hard als steen, blijft uitdrukkingsloos, terwijl hij blootsvoets op de vuurloop staat en de meisjes nauwlettend in zich opneemt.
Geen van hen durft hem nog aan te kijken. Ze staren naar de grond. Ik volg hun blik en probeer niet te lachen om hun angst. Velen van hen zijn Sleetr, net als ik.
De Sleetr vallen onder Callista, maar behoren niet tot zijn stam. Alle meisjes hier dromen ervan zijn nakomelingen te dragen, zodat ze zich bij de Sovrex kunnen aansluiten en nooit meer honger hoeven te lijden.
Nu willen ze liever niet gekozen worden. Wie zou dat wel willen? Alleen een ervaren vrouw zou hem aankunnen, niet meisjes die net volwassen worden. De meesten van ons zijn tussen de achttien en eenentwintig.
Het komt bijna nooit voor dat je na je tweeëntwintigste nog alleen bent. En ik ben drieëntwintig.
Iemand juicht vanuit het donker als Callista eindelijk beweegt. Ik kijk op, net als de rest, en zie hem van de gloeiende kolen stappen, richting de meisjes - richting mij.
Door zijn lengte kijkt hij over iedereen heen. En dan valt zijn blik precies op mij.
De Zon van Sovrex, Callista.
Ik kijk onverschrokken terug, licht grijnzend. Mijn respectloze houding zorgt er wel voor dat hij niks in me ziet.
Ik heb altijd de neiging mannen uit te dagen. Al jong leerde ik ze op hun nummer te zetten, voordat ze dat bij mij deden.
Ik leerde meteen agressief te reageren, of het risico te lopen verkracht en gedood te worden door eenzame, gestoorde krijgers die gek waren geworden door de waanzin van de Maan Daarboven.
Doe alsof je een wolf bent en andere wolven blijven op afstand. Zo zie ik het.
Zonder een woord wijken de meisjes voor me uiteen terwijl Callista's zwarte, hypnotiserende ogen de blijven aankijken.
Als er eindelijk voldoende doorgang is...
Verdwijnt mijn grijns.
O Zon Daarboven, ik ben de klos.
Dat gevoel in mijn maag – alsof ik langzaam doodga - terwijl de Zon van Sovrex op me afkomt, bijna twee keer zo groot is als ik.
Callista staat nu voor me, grijpt het wolfsvel en trekt het kapot om te zien wat eronder zit.
Geen beschilderingen.
Geen kralenkettingen.
Niets.
Alleen mezelf.
Ik hoor mijn moeder huilen achter ons bij de bomen terwijl Callista's ogen over mijn onbeschilderde, naakte lichaam glijden.
Heb ik al gezegd dat hij soms leden van de Sleetrs opeet die hij straft?
'Je naam?'
Callista's stem klinkt luid en onbevreesd terwijl hij zich naar beneden buigt en mijn blik probeert te vangen, maar ik kijk alle kanten op behalve naar hem.
Ik durf hem een seconde aan te kijken, maar mijn naam komt niet over mijn lippen – ik ben doodsbang.
'Yehseeka,' hijgt mijn moeder, die naar voren komt om voor mij te antwoorden.
Callista knikt naar mij en richt zich weer op, en wijst dan dreigend naar mijn moeder.
'Breng haar naar Dampwater om te verdrinken, beveelt hij omdat ze het in haar hoofd haalde mij te onderbreken,' beveelt Callista.
Nee! Niet mijn moeder!
De stamleden en Sleetrs worden muisstil en doen wat hij zegt. Ik hoor mijn moeder angstkreten slaken. Ik staar naar Callista, hopend dat hij zich bedenkt. Hij meent dit toch niet echt?
Maar als ik omkijk en zie hoe de krijgers mijn moeder hardhandig beetpakken, weet ik dat deze straf echt is. En meedogenloos.
Zijn spottende blik kruist de mijne, ik gil keihard en breng mijn handen omhoog om hem te lijf te gaan.
'Je kunt mijn moeder niet meenemen!'
Callista grijpt mijn polsen.
'Het is tijd, Yehseeka. Jij bent mijn Maan. Ik kies jou.'
Mijn hart gaat tekeer, overstemt alles terwijl er een harde dreun in mijn oren klinkt. Nog nooit heb ik zoveel woede en paniek tegelijk in mijn lijf voelen razen.
'WAAROM?' schreeuw ik, waardoor hij even stopt.
Het lijkt alsof Callista deze vraag nog nooit heeft gekregen, want hij zwijgt even en trekt zijn gepiercete wenkbrauw op. Zijn ijskoude blik is zijn enige reactie.
'Sovrex,' zegt hij langzaam tegen zijn mensen, die naar voren komen om me mee te nemen.
Ze grijpen me vast, en mijn verzet heeft geen zin als ze me compleet vastpinnen. Ze nemen mij én mijn moeder allebei mee naar Dampwater. Om te sterven.
Callista wil een uitdaging. Hij wil me kleinkrijgen.
Ik draai mijn hoofd en spuug de krijger die mijn handen achter mijn rug bindt in zijn gezicht. Hij knarsetandt en trekt het touw nog strakker aan.
'Dat onthoud ik wel voor de maanriten,' sist de krijger tegen me. 'Mijn zus doet mee. Kan niet wachten om haar jouw bloed te zien laten vloeien.'
Ik kijk hem met samengeknepen ogen aan en klem mijn kaken op elkaar.
Hij komt er nog wel achter. Ik ga liever dood dan dat ze me kleinkrijgen, en ik laat me niet afmaken door wie dan ook van Sovrex – niet door de zus van deze krijger en niet door de Zon van Sovrex zelf.
