Een schitterende ster
Auteur
Erin Swan
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
30
Voor Andra lijkt het verbinden met een draak een onmogelijke droom. Maar wanneer ze een knappe Sky Rider ontmoet, ervaart Andra een hele nieuwe wereld van mogelijkheden. Met een beetje magie zou ze zichzelf zelfs door de luchten kunnen zien zweven...
Leeftijdsclassificatie: 15+.
Eerste Vlam
ANDRA
Andra legde haar handen tegen het glas en zuchtte diep. Ze hoopte meer te kunnen zien.
De draak vloog langs het grote raam en spuwde vuur.
De zon liet zijn schubben oranje glinsteren terwijl het prachtige wezen door de lucht tolde.
Andra hield even haar adem in. Het leek alsof de draak alleen voor haar danste.
Die gedachte maakte haar opgewonden en plotseling voelde het glas heet aan onder haar hand.
Andra trok haar hand snel terug. Het was vreemd dat het vuur van de draak haar kon bereiken terwijl ze zo ver weg was...
Maar er was veel dat ze niet wist over deze prachtige wezens. Veel dat ze nooit zou kunnen weten.
Ze zou nooit een Ruiter kunnen worden. De Rechters hadden lang geleden besloten dat alleen jonge mannen uit rijke families gekozen konden worden.
Andra kon alleen maar dromen over vliegen door de lucht, jagen in de wildernis of een band vormen met haar eigen drakenpartner...
Het leven was niet zo goed voor haar geweest als het licht van de ondergaande zon. Ze was slechts een dienstmeisje.
De leren halsband om haar nek, vastgezet met een koud metalen slot, betekende dat ze nog tien jaar moest werken.
Ze was vijftien, dus ze zou vijfentwintig zijn voordat ze vrij kon zijn.
Andra kon uitkijken naar die dag, ver in de toekomst, en hoop voelen.
Maar ze kon nooit een drakenruiter worden. Dat was een droom die ver weg was. En het was gevaarlijk om erover na te denken.
„Ik daag je uit voor een race naar de bovenste balken!“ riep Talias, terwijl hij uit een nabijgelegen open haard viel en een stofwolk veroorzaakte.
Andra stopte met dagdromen en keek in zijn glinsterende bruine ogen.
Zijn gezicht zat onder het roet en zijn blonde haar was vies, maar onder al het vuil was hij nog steeds knap.
„O ja? Wedden dat ik je versla!“ riep Andra terug.
De twee vrienden renden snel door de grote, lege hal. Hun voetstappen echoden luid tegen de stenen muren.
„Ik hou niet van stof eten,“ riep Talias. „Ik hou van taartjes en zoetigheden.“
Ze renden naast elkaar.
„Als je van chique eten houdt, zou ik denken dat je de zoon van een Rechter was, niet een keukenjongen!“ plaagde Andra.
Talias greep de enige ladder, maar Andra was voorbereid. Ze klom al omhoog via de houten balk.
„Een Rechterszoon zou niet zo kunnen rennen als ik,“ riep Talias terug.
„Of klimmen zoals ik!“ schreeuwde Andra.
Ze klemde de balk stevig tussen haar benen en trok zichzelf omhoog met haar armen, keer op keer.
Uiteindelijk zat ze op de bovenste balk en glimlachte terwijl ze op adem kwam.
Ze keek tevreden toe hoe Talias de ladder opklom.
„Ik snap niet waarom ik ooit denk dat ik je kan verslaan met klimmen,“ zei hij buiten adem.
Andra lachte. Ze hoopte dat Talias het nooit zou opgeven. Dan konden ze voor altijd tegen elkaar racen - en zou zij altijd winnen.
„Nou, ik ben dan misschien geen Rechterszoon, maar ik ben wel de zoon van een keukenhulp,“ zei Talias. „Dus ik kan waarschijnlijk wel wat lekkers voor ons regelen.“
„Na dit?“ vroeg Andra.
„Reken maar. Laten we dit klusje snel afmaken,“ zei hij.
Andra's vriendschap met Talias was het beste aan werken in de Hal der Ruiters. Iemand hebben om mee te lachen maakte de tijd sneller voorbij gaan en het zware werk leuker.
Ze keek bewonderend toe hoe hij het houten oppervlak schoonmaakte met zijn doek. Zijn blonde haar viel voor zijn gezicht en zijn mouwen waren opgerold tot zijn ellebogen.
Hij werkte met soepele, gelijkmatige bewegingen van zijn hand. Talias haastte zich niet zoals Andra altijd deed.
Zelfs als hij klusjes deed, leek het alsof er nergens anders ter wereld was waar hij liever zou zijn.
De twee maakten hun werk af op de bovenste balken, bewegend door het kleurrijke middaglicht.
Toen de klus geklaard was, liepen ze zwijgend door de gangen. Het geluid van hun voetstappen ging verloren tussen het geroezemoes dat weerkaatste tegen de stenen muren en vloeren.
Ze bogen hun hoofden en keken weg van de goed geklede Ruiters die in de Hal waren.
Dit was Andra's favoriete tijd van het jaar, wanneer de Ruiters uit heel Paerolia naar de Hal kwamen om te zien welke jonge mannen zich bij hen zouden voegen...
Uiteindelijk kwam de gang uit op de grote entree. Feestelijke vlaggen hingen van de hoge plafonds en over de enorme dubbele deuren.
Andra en Talias liepen onder de witte zijden vlag met het symbool van de Rechters - een olijftak gekruist met een zwaard - en het symbool van de elfen - een enorme eik op een paarse achtergrond.
Toen waren ze buiten.
„Ah,“ zuchtte Talias, terwijl hij zich naar de zon keerde. Nu ze buiten de Hal waren, konden ze vrijuit praten. „Als ik kon, zou ik de hele dag buiten werken.“
De twee liepen over het gras naar de rand van het bos waar het brandhout was opgestapeld.
„Je zou ooit je eigen boerderij kunnen hebben, als je wilt,“ zei Andra. „Als je jezelf tenminste kunt onderscheiden van de boerderijdieren.“
„Ha ha.“ Talias duwde speels tegen haar arm. Hij glimlachte naar haar en de twee liepen even zwijgend verder.
„Zou je bij me komen wonen als ik dat deed?“ vroeg Talias terwijl hij een armvol hout oppakte. „Ik zou iemand nodig hebben om voor de varkens te zorgen.“
Hoewel ze wist dat hij een grapje maakte, sprong Andra's hart op in haar borst.
„Je hebt geluk dat ik van varkens hou. Maar ik kom alleen bij je wonen als we ook een koe hebben, zodat we altijd melk en room hebben.“
„Ik hou van je manier van denken,“ zei Talias.
De twee liepen terug over het grote grasveld naar de Hal der Ruiters met ladingen brandhout in hun armen. Het grote stenen kasteel torende boven hen uit, met wapperende vlaggen op de torens.
Andra's dunne juten jurk voelde koel aan op haar huid, maar onder haar leren halsband vormde zich zweet. Ze was gewend aan dit gevoel. Ze droeg de halsband al haar hele leven.
Niet alle werkers in de Hal droegen leren banden om hun nek, maar de bedienden die voor een bepaalde tijd moesten werken wel.
De halsband zelf stoorde Andra niet zo, maar ze haatte waar hij voor stond. Het toonde de misdaad van haar vader en de tien jaar werk die ze nog moest doen.
Maar ze wist dat het zinloos was om boos te zijn over dingen die ze niet kon veranderen.
„Ooit,“ dacht ze bij zichzelf, „zal mijn leven van mij zijn.“
Een kalm gevoel kwam over Andra en ze voelde een vriendelijke aanwezigheid haar geest aanraken - als de warmte van een vuur.
Even stonden zij en Talias in de schaduw. Andra keek omhoog en zag een enorm wezen onder de zon vliegen.
Zijn uitgespreide vleugels waren zo hoog als een eikenboom en de zon scheen erdoorheen als blauw glas.
Een lange, gestekelde staart volgde het wezen. Terwijl het boven haar vloog, vroeg Andra zich af hoe iets zo gevaarlijks zich zo sierlijk kon bewegen.
„Draak,“ fluisterde ze glimlachend.
„De Keuze begint zo,“ zei Talias.
De twee keken elkaar aan en Andra kon aan de vonk in zijn oog zien dat hij een idee had.
„Wat als...?“
„Het is niet toegestaan,“ zei Andra. „Vooral niet voor mij.“
Voor een bediende om de speciale Keuzeplechtigheid bij te wonen was één ding, maar voor een bediende die voor een bepaalde tijd moest werken... het was bijna ondenkbaar.
En toch was Andra geïnteresseerd in het idee.
Ze wist vanaf het moment dat Talias het had voorgesteld dat het gevaarlijk was.
Maar ze had altijd moeite gehad om nee te zeggen tegen de knappe keukenjongen sinds de dag dat ze in de Hal der Ruiters was aangekomen.
„We zouden in dezelfde ruimte zijn als die draak,“ zei Talias, terwijl hij een wenkbrauw optrok.
„Laten we het doen,“ stemde ze in, met ogen die glinsterden van opwinding.
„Ja!“ juichte Talias, terwijl hij vooruit rende om het brandhout af te leveren.
In de keuken waren veel mensen bezig met het avondeten. De lucht rook naar knoflook en rozemarijn.
Andra liet haar lading vallen bij de grote oven.
„Wat voor kattenkwaad zijn jullie twee nu weer aan het uithalen?“
Talias draaide zich om naar het ronde, vrolijke gezicht van Nelly, de hoofdkok van de Hal.
Ze greep Talias bij zijn oor en hij duwde haar hand weg.
„Geen kattenkwaad, moeder,“ zei hij onschuldig. „Andra en ik doen gewoon ons werk. Sterker nog, we zijn zo braaf geweest dat ik dacht dat we misschien een kleine traktatie verdienden.“
Nelly keek hem twijfelend aan, maar uiteindelijk haalde ze twee vreemd gevormde gebakjes uit haar schort.
Andra en Talias aten elk hun zoetigheid in één hap op.
Nelly deed Andra denken aan haar eigen moeder, die ze al jaren niet had gezien.
Haar moeder werkte onder haar eigen contract in het huis van een Rechter ver weg.
Talias ontsnapte, zich een weg banend tussen de koks door met Andra in zijn kielzog. Ze kwamen uit in de grote eetzaal, waar de feesttafels gedekt waren voor meer dan honderd gasten.
Andra rende voor hem uit, racend door de gang naar de ontvangsthal.
Ze aarzelde even voor de enorme deuropening. Applaus klonk op uit de ceremonie en zonder nog een moment te wachten, glipte Andra de grote zaal in.
Talias haastte zich naar haar zijde en de twee hurkten achter een groot standbeeld terwijl de zaal stil werd.
Andra gluurde over de marmeren sokkel van het beeld... en toen zag ze het weer.
De draak.
Andra's oog werd er als een mot naar een vlam naartoe getrokken. Zijn prachtige blauwe schubben glansden als kleine blauwe edelstenen.
De draak boog haar hoofd sierlijk naar Rechter Dusan, de Meester van de Hal der Ruiters. De Rechter boog terug en raakte toen zachtjes de neus van het grote beest aan.
Andra realiseerde zich dat ze haar adem inhield. Eindelijk keek ze van de draak naar het dozijn menselijke en elfenjongens die in speciale gewaden voor de Rechter stonden.
Dit waren de meest veelbelovende eerstejaars studenten van de Hal der Ruiters.
De jonge mannen die de beste kans in heel Paerolia kregen: de mogelijkheid om te matchen met een draak, als het lot besliste dat ze de band waardig waren.
De kans om Ruiters te worden.
De gedachte alleen al om op een draak te rijden deed Andra's hart opspringen van opwinding, ook al wist ze dat het onmogelijk was voor haar.
Ze was een meisje - en een slaaf.
Het publiek zat vol met oudere Ruiters die waren gekomen om de nieuwste lichting van hun eervolle soort te zien...
Andra keek op naar het standbeeld dat boven haar uittorende.
Eliana van de Twee Bloeden, de laatste vrouwelijke Ruiter en de krijger die een einde had gemaakt aan de Driehonderdjarige Oorlog tussen draken, mensen en elfen.
„Welkom Ruiters, potentiële Ruiters-in-spe, en onze gast, Ena,“ begroette Rechter Dusan.
De draak knikte naar de menigte en sloot haar heldere ogen.
Rechter Dusan droeg een sierlijk wit gewaad en zijn lange baard was gevlochten en vastgemaakt met een gouden clip.
Hij waakte over de Hal en het omliggende gebied, zoals zijn taak was. Toen de oude keizers werden vervangen door Rechters, kregen de Rechters de taak om hun volk te beschermen en hun Ruiters te leiden.
„Studenten, niemand kent de zorgen en opwinding die jullie nu voelen beter dan de gerespecteerde mannen achter jullie...“
Andra zag hoe de jongens nerveus op hun voeten bewogen.
„En nu,“ vervolgde de Rechter, „zullen we stil zijn terwijl Ena beslist hoeveel Ruiters er onder jullie zijn.“
De Hal werd zo stil als de dood zelf.
Niet veel later verwarmde een vuur Andra's geest, dat steeds dichterbij kwam, totdat...
Ze hapte naar adem.
Zonder na te denken begon Andra zich terug te trekken, muren op te werpen om haar gedachten te beschermen zoals haar van kinds af aan was geleerd.
Maar er was iets zo zachtaardigs aan de aanwezigheid dat ze stopte.
Het drukte tegen haar geest als een onzichtbare omhelzing en ze voelde vreugde in zich opwellen bij de aanraking, haar ogen sluitend terwijl ze genoot van dit vreemde en wonderbaarlijke contact.
„Hallo, jonge.“
Andra voelde Talias haar hand grijpen. De zijne was nat van het zweet.
„Wat ben je bijzonder...,“ vervolgde de zachte stem, „Ik voel dat je geest is als een heldere ster in de donkerste nacht.“
Toen, net zo snel als het was gekomen, was de aanraking weer weg.
Andra draaide zich om naar Talias, glimlachend van verwondering. Maar hij keek haar verward aan.
Ze realiseerde zich dat zij de enige was tegen wie de draak had gesproken.
Andra rekte haar nek, wanhopig verlangend naar nog een blik op het majestueuze wezen dat iets speciaals in haar had gezien.
Talias trok aan haar arm, maar ze negeerde hem.
„Ena heeft gesproken!“ kondigde Rechter Dusan aan.
De hele zaal pauzeerde in stille spanning terwijl de Rechter zijn armen boven zijn hoofd hief.
Iedereen in de Hal wachtte op zijn volgende woorden. Hoeveel Hemelruiter-banden zouden er dit jaar gevormd worden?
Rechter Dusan zuchtte.
„De eervolle draak voelt drie potentiële Ruiters onder ons. Daarom zal ze ons drie van haar eigen eieren geven voor de Koppelingsceremonie van morgen.“
Mensen begonnen te fluisteren.
„Ja, de aantallen worden kleiner, jaar na jaar,“ riep Rechter Dusan, zijn stem scherp. „Maar, zoals altijd, zijn we dankbaar voor wat we krijgen.“
Andra's trance werd verbroken door Talias' vingernagels die in haar handpalm drukten. Eén blik naar beneden op haar vriend vertelde haar dat het tijd was om te vertrekken. Nu.
De twee vrienden begonnen naar de enorme dubbele deuren te kruipen en renden toen, links afslaand de schaduwen van de gang in.
„De Keuze is bijna voorbij,“ fluisterde Talias dringend. „Je gaat ons nog vermoorden!“
Talias' bezorgdheid zorgde ervoor dat Andra nog sneller liep, maar het kon het wonderbaarlijke gevoel dat in haar geest bleef hangen niet bederven.
Ze kon nog steeds de vurige warmte van de draak voelen en Andra herhaalde haar vriendelijke woorden steeds opnieuw in haar eigen stem.
Je geest is als een heldere ster...
Maar op dat moment werden de gasten ontslagen en begonnen de Ruiters op te staan.
Andra begon te rennen, maar Talias greep haar hand net voordat die uit zijn bereik glipte. Hij trok haar scherp naar rechts, naar de gebeeldhouwde metalen deur die verborgen was in een nis.
De Hal der Herinneringen.
„Hier mogen we ook niet in!“ waarschuwde ze.
Maar de diepe stemmen van de Ruiters kwamen hun kant op en ze hadden geen keuze.
Ze sprongen de schemerige kamer in en Andra trok de deur achter hen dicht.
Ze draaide zich om naar Talias, die probeerde op adem te komen. Zijn ogen waren zo wijd van angst dat Andra zachtjes lachte.
Hoewel Talias probeerde niet te glimlachen, voegde hij zich uiteindelijk bij zijn vriendin. En toen Andra het kinlange bruine haar dat in haar gezicht was gevallen wegstreek, reikte Talias naar haar hand.
Ze voelde de vertrouwde duik in haar maag bij zijn aanraking. Ze keek in zijn warme ogen, die voor haar als thuis waren gaan voelen.
„Dat was eng,“ fluisterde hij. Maar zijn glimlach liet zien dat het ook leuk was geweest.
Andra wilde hem vertellen wat de draak tegen haar had gezegd, maar Talias keek al weg. Hij staarde omhoog naar het hoge plafond van de kleine kamer.
„Ers Fehnar.“
Andra's ogen volgden het gedetailleerde houtsnijwerk in de muur... en toen hield ze op met ademen.
Wervelend vuur in allerlei kleuren zat gevangen in grote, glasachtige bollen die bij het plafond hingen.
Dit waren de eerste vlammen van de draken van weleer - wier lichamen lang verdwenen waren, maar wier herinneringen voor altijd bewaard bleven.
De bollen bewogen zachtjes in het donker. Andra was gefascineerd door een diepe, gesmolten rode.
Voor haar ogen leek de glasachtige bol te groeien en toen te verdwijnen. Het enige wat ze kon zien was de rode vlam die al honderden jaren brandde: altijd bewegend, nooit dovend.
Ze wist aan de kleur dat deze eerste vlam toebehoorde aan de Wachter Oriens van de Rijzende Zon, de legendarische draak die had geholpen de kwaadaardige keizer van weleer te verslaan en een nieuwe orde in Paerolia te brengen.
Hij was Eliana's Partner geweest.
Andra was vol ontzag als ze dacht aan het Paar Hemelruiters... ze waren niet alleen dapper in de strijd, maar ook in hun idee van hoe de wereld kon zijn.
Oriens en Eliana wisten dat mensen, elfen en draken in vrede konden samenleven.
„Andra,“ fluisterde Talias.
Ze wist, ergens in haar achterhoofd, dat ze moesten vertrekken.
Maar toen het visioen voor haar verscheen, kon ze zich niet bewegen.
De rode vlammen begonnen te kronkelen. Ze vormden vormen die samenwerkten om een volledig beeld te creëren.
Het was een draak, vliegend op enorme, gesmolten vleugels. En op zijn rug zat een meisje wier haar in de wind wapperde.
Andra wist dat het Eliana van de Twee Bloeden moest zijn geweest.
Maar voor heel even leek de Ruiter op haar...
Een onbeschrijflijk verlangen vulde Andra. Het brandde in haar hart en wikkelde zich om haar keel.
Zonder na te denken bracht Andra haar hand naar het zilveren slot op haar halsband, het ding dat haar droom onmogelijk maakte.
Maar zodra ze het aanraakte, hapte ze naar adem en trok haar hand terug. Haar vinger was verbrand...
Alle rede vertelde Andra dat ze nooit magie zou kennen. Ze zou nooit de bovennatuurlijke hitte van een drakenvlam voelen...
En toch was het slot dat haar gevangen hield gloeiend heet.
