Liefhebbende Emma
Auteur
Jenny Asp
Lezers
19,5K
Hoofdstukken
35
Emma ontsnapt aan haar dagelijkse sleur en wordt meegesleept in een liefde die gedurfd, filmisch en onmogelijk te negeren voelt. Wanneer ze Can ontmoet, vliegen de vonken er direct vanaf en voelt de wereld plotseling helderder, luidruchtiger en vol belofte. Hun band is diep, duizelingwekkend en allesverterend, het soort dat de manier waarop je ademt verandert.
Dan grijpt het leven in en laat onbeantwoorde gevoelens achter en een liefde die nooit echt vervaagt. Wanneer hun paden elkaar opnieuw kruisen, komen emoties los, herinneringen naar boven en worden harten op de proef gesteld. Can gelooft dat sommige liefdesverhalen het waard zijn om voor te vechten, zelfs als het verleden nog steeds pijn doet. Maar is de liefde dapper genoeg om opnieuw te beginnen wanneer alles op het spel staat?
Hoofdstuk 1
Zij was het; hij wist het zeker. Hij keek naar Zeki, zijn nieuwe beveiliger, en zei: „Dat meisje daar, met het rode haar. Volg haar, en wat the fuck je ook doet, raak haar niet kwijt. En laat me weten waar ze heen gaat.“
„Meneer Can, ik hoor bij u te blijven. Er is hier niet alleen pers, maar buiten staan ook zo'n zeventig tot honderd mensen die u willen zien.“
Can dacht dat hij gek zou worden. Was het Emma die hij gisteren in de club had gezien? Hij had gedacht dat zijn brein hem weer voor de gek hield. Maar misschien was zij het echt geweest. Zijn maag voelde koud en tegelijkertijd heel erg onrustig aan.
„Jouw taak is om te doen wat the fuck ik je vraag. En als je dat meisje kwijtraakt, heb je geen baan meer.“
Dat werkte. Hij keek toe hoe Zeki wegrende om Veronica in te halen.
Zij moest het zijn. Hij was er zeker van. En dit was zijn eerste spoor van Emma in meer dan een jaar.
Emma.
Zijn hart kromp ineen bij de gedachte aan haar. Hij stond zichzelf nooit toe om overdag aan haar te denken. De gedachten en herinneringen aan haar kropen 's nachts naar boven. Wanneer het donker en stil was. Na meer dan een jaar kon hij haar geur nog steeds ruiken, haar kussen nog steeds proeven en haar aanraking nog steeds voelen.
Jezus Christus, hij zou helemaal gek worden. Ruim een jaar zonder enig bericht. Hij wist niet of ze dood of levend was. Ze was gewoon in het niets verdwenen.
Hij kon zich hun laatste gesprek voor hun afscheid nog goed herinneren. Ze had hem niet eens toegestaan om haar naar het vliegveld te rijden. Dat trok te veel aandacht. Ze had hem stevig vastgehouden, hem gekust en gefluisterd: „Maak je geen zorgen, geef me een paar weken de tijd, en dan kom ik terug. En dan beginnen we aan ons leven samen.“
Het was niet het begin van iets geweest. Het was het einde. En het had hem kapotgemaakt.
Helemaal.
Het niet weten was bijna moeilijker te verdragen dan haar niet bij zich te hebben. God, wat miste hij haar. Hij zou alles hebben gegeven, zijn ziel hebben opgeofferd voor nog één dag met haar.
Voor het eerst in ruim een jaar voelde hij hoop. En hoop was iets gevaarlijks.
Hoop was de vijand van iedereen met een gebroken hart. Want hoewel het wel zou moeten, liet de hoop je zelden of nooit los. Het bleef in dat kleine deel van je ziel dat je aan niemand liet zien. Die kleine sprankeling hoop in je was het enige wat je in leven hield. Maar tegelijkertijd deed het je keer op keer pijn.
Zonder genade.
Als de hoop eenmaal weg was — als het je al lukte om er vanaf te komen — dan had je tenminste kunnen beginnen met het opruimen van de restanten van je verbrande dromen. Dat zou een begin zijn geweest. Maar zover was hij nooit gekomen. Hij had het nooit helemaal kunnen loslaten. En nu voelde hij dat kleine lichtje in hem weer aanwakkeren.
Dat lichtje vertelde hem dat alles goed zou komen. Dat er toch een lang en gelukkig leven zou zijn. Er was geen andere mogelijke uitkomst. Het kon niet zo eindigen. Het had helemaal niet zo mogen eindigen.
Er gingen twintig minuten voorbij voordat hij werd gebeld.
„Zeki? Waar is ze heen gegaan?“
„Pera Palace, meneer Can.“
„Was ze met iemand? Een kleine, blonde vrouw?“
„Nee, ze was alleen.“
„Weet je het zeker?“
„Helemaal. Ze liep er vijf minuten geleden in haar eentje naar binnen en is niet meer naar buiten gekomen.“
„Blijf dan daar. Ik kom er zo aan. Als ze weer weggaat, volg je haar en laat je het me weten.“
„Ik zou bij u moeten zijn.“
„Ik kan de pers en een paar fans wel aan. Het duurt misschien even, maar ik red me wel alleen. Blijf jij maar waar je bent en doe wat ik vraag. Ik zie je zo.“
Met die woorden hing hij op.
Pera Palace. Ze waren terug op de plek waar ze iets meer dan een jaar geleden hadden verbleven, toen hij haar voor het eerst had ontmoet. Hij zou erheen gaan en weigeren te vertrekken totdat hij haar had gezien. Hij zou een verklaring eisen.
Iets.
En dan zou hij haar terughalen. Het kon hem niet schelen hoe hij het deed of wat hij ervoor moest doen.
Hij voelde de opwinding snel door zijn lichaam stromen. Hij was fucking woedend, diep gekwetst en had een gebroken hart. Maar als je al het andere wegliet, was de conclusie simpel: hij wilde haar gewoon terug.
VEERTIEN MAANDEN GELEDEN
Emma raakte met de minuut meer gefrustreerd. Ze stonden al meer dan twintig minuten bij de bagageband en tot nu toe was de koffer van Veronica nergens te bekennen. „Waarom moest je per se een grote koffer inchecken voor een reisje van vijf nachten? Waarom kon je niet gewoon naar me luisteren en een kleine tas meenemen?“
„Omdat ik meer stijl heb dan jij, en ik onmogelijk tien outfits met de bijpassende accessoires en make-up in een kleine tas kan proppen. Daarom.“
„Waarom heb je eigenlijk tien outfits nodig? Waarom kon je er niet een paar opnieuw dragen? Of beter nog, je houdt van shoppen. Je had er vier kunnen meenemen en er hier nog een paar kunnen kopen.“
„We zijn in Istanbul, Emma. Hoe weet ik wat voor winkels ze hier hebben? Misschien vind ik heel veel, of misschien vind ik helemaal niets. Het is beter om op alles voorbereid te zijn.“
„Nou, ik snap sowieso niet waarom je in godsnaam per se naar Istanbul wilde. Wat is er mis met Parijs? Of Rome? Daar wisten we tenminste wat we konden verwachten en hadden we goed kunnen plannen.“
„Precies. Dat is saai. Iedereen uit Londen gaat daarheen voor een lang weekend. Ik wilde iets anders, iets spannenders. En het was goedkoop.“
„Dat is waar.“
„Ik bedoel, we hadden niet voor vijf nachten naar Parijs kunnen gaan en negentig pond per persoon per nacht kunnen betalen om in een luxe hotel te slapen. Dat zou heel erg veel geld hebben gekost.“
„Ik weet het.“
„En het is goedkoop en snel om hierheen te vliegen. Ik bedoel, vier uurtjes is niets, Emma.“
„Ik weet het. Je hoeft me niet te overtuigen. We zijn er al. Ik ben alleen moe, dat is alles. En ik zou willen dat je verdomde tas eindelijk aankwam, zodat we hier weg kunnen.“
Plotseling zagen ze een roze tas met panterprint de band afrollen. Veronica begon te springen van blijdschap. „Oh, kijk, Emma. Je wens is in vervulling gegaan. Dit wordt een geweldige vakantie; dat weet ik gewoon.“
Emma wenste dat ze het enthousiasme van Veronica kon delen. Maar ze had er een slecht gevoel over. Misschien kwam het doordat ze überhaupt op vakantie was. Op het werk was het heel druk en ze had nog een hoop te doen. Nou ja, ze moest nog een hoop beslissingen nemen, dat zou een betere omschrijving zijn.
Ze probeerde het koffiehuis te runnen dat zij en Brad waren begonnen en samen hadden gehad sinds zijn dood twee jaar geleden. Maar het werd steeds moeilijker. De lange dagen alleen begonnen zwaar te worden. Ze had meer personeel nodig. Ze moest het assortiment uitbreiden, en dat zou bijna al haar spaargeld kosten. En om de een of andere reden twijfelde ze.
Ze had een eerlijk aanbod gekregen van meneer Langham. Hij wilde het koffiehuis al hebben sinds ze het vijf jaar geleden openden. Nou ja, hij wilde het gebouw dat Brad van zijn opa had geërfd. Ze wist dat als ze zou toegeven en hem het pand zou verkopen, wat ze waarschijnlijk nooit zou doen, of besloot het voor een lange tijd aan hem te verhuren, meneer Langham het niet open zou houden. Hij zou het veranderen. Hij zou er een van zijn eigen winkels openen. En hoeveel accessoire-winkels had een stad nodig?
Als ze eerlijk was tegen zichzelf, was het probleem niet wat meneer Langham zou openen. Het was de plek die hij zou sluiten.
Hometown Café was de droom van haar en Brad geweest. Ze hadden dag en nacht gewerkt om het te realiseren, en het was ze gelukt. Het was geen enorme winkelketen. Ze waren er niet rijk van geworden. Maar ze hadden samen een mooi leventje opgebouwd en een veilige toekomst voor zichzelf gecreëerd. En als ze ermee instemde om het op te geven, als ze stopte met werken aan die droom, voelde dat als verraad.
Of misschien was ze gewoon bang om die laatste band tussen hen los te laten. Brad was er niet meer, maar zijn herinnering leefde voort in dat koffietentje. Daar voelde ze zich dicht bij hem, en ze wist niet of ze er klaar voor was om dat op te geven.
„Emma? Kom je?“
Ze moest stoppen met nadenken over al deze dingen. Ze had vakantie nodig. Veronica had gelijk. Het was tijd om te ontspannen en plezier te maken. Ze was in een nieuwe stad met haar nichtje, die ook haar beste vriendin was. Het was tijd voor een pauze van de werkelijkheid en een beetje plezier.
„Ja. Laten we gaan.“
***
Aankomen bij Pera Palace was op zich al een magisch moment. Het zag er prachtig uit, om het zacht uit te drukken. Maar het gebouw binnenstappen was werkelijk adembenemend. De luxe, de warme kleuren en de grootsheid ervan waren heel erg mooi. Maar tegelijkertijd waren ze erin geslaagd om het heel gezellig te maken.
De service was uitstekend, en ze werden snel ingecheckt en naar hun kamer gebracht. De kamer was ruim door de hoge plafonds en heel knus dankzij de warme kleuren rood en goud. De zachte verlichting gaf een gevoel van klasse, zeker in combinatie met de oude sierlijsten die het plafond, de ramen en de muren versierden.
Tegen de tijd dat ze hadden uitgepakt, gedoucht en zich hadden aangekleed, was het half acht en gingen ze op weg naar het diner. Wat tot een volgende discussie leidde.
„Waarom kunnen we niet gewoon hier in het hotel eten?“
Veronica keek haar aan alsof ze gek was. „Omdat ze hier geen goede nachtclub hebben.“
Emma raakte meer geërgerd dan normaal. „Waarom heb je een nachtclub nodig om te dineren?“
„Voor daarna.“
„Maar het is onze eerste dag. Waarom kunnen we het niet rustig aan doen? In het hotel eten, dan een goede nachtrust pakken en uitgerust wakker worden, klaar om Istanbul vol energie te ontdekken?“
„Kom op, Emma. Alsjeblieft, deze plek schijnt heerlijk eten en een geweldige nachtclub te hebben. Ik heb gereserveerd toen we de reis boekten, en dit was de enige dag die nog vrij was. Mensen die daar eten, mogen ook de nachtclub in. Anders komen we er nooit binnen. Ik wil er heel graag heen.“
Emma vroeg zich soms af hoe ze zulke goede vriendinnen waren geworden. Ze waren familie, ja. Maar daarnaast hadden ze een heel speciale vriendschap en hechte band. En ze verschilden als dag en nacht. Ze hadden niet veel gemeen, waren als personen totaal verschillend, en toch werkte het.
„Prima. Jouw zin, maar morgen doen we het op mijn manier.“ Emma kon het niet helpen om zich een beetje trots te voelen bij de 'ik durf het bijna niet te vragen'-blik die Veronica haar wierp.
„En wat houdt dat in?“
Emma had er geen moeite mee om haar zelfvoldaanheid te laten blijken. „Ontbijten en de stad bekijken, daarna thee drinken hier in het hotel, gevolgd door een rustig middagje winkelen. Daarna eten we in het hotel en gaan we vroeg naar bed.“
Veronica keek alsof ze pijn had, en Emma vond het prachtig. „Ik haat thee drinken in de middag. Het is zo ontzettend saai, en van de pianomuziek word ik altijd heel erg slaperig.“
„En ik haat nachtclubs. Van echt harde muziek krijg ik hoofdpijn.“
Ze staarden elkaar even aan totdat Veronica begon te lachen. „Deal. Maar als dit mijn avond is, wil ik geen geklaag horen. Je blijft vandaag zo lang als ik wil. En morgen ben jij de baas.“
„Deal.“
***
Can Kaplan stond in de behoorlijk drukke VIP-ruimte. Hij nam een slokje van zijn whisky en keek naar twee van zijn goede vrienden die hun vijfde shotje Fireball dronken. Hij vroeg zich af: Wat the hell doe je hier eigenlijk?
Hij verveelde zich. Dat voelde hij al een tijdje zo. Het was grappig hoe je veranderde. Hij was drieëndertig en werd te oud voor deze shit. Tussen de klussen door was het altijd hetzelfde. Drinken en feesten. Dan slapen tot vroeg in de middag en meestal wakker worden naast iemand van wie hij niet eens meer wist dat hij haar had ontmoet.
En het dan allemaal weer opnieuw doen. Hij had de opnames van zijn laatste tv-serie twee maanden geleden afgerond, en het duurde nog twee maanden voordat hij aan zijn nieuwe werk begon.
Hij kon niet wachten.
Werken op de set was erg vermoeiend. Hij werkte meestal vijftien tot zestien uur per dag, zes dagen per week. En dat deed hij negen tot twaalf maanden lang totdat het klaar was. Maar de vaste tijden werkten goed voor hem. Er was geen vrije tijd. Het maakte hem gelukkig.
Hij hield van zijn werk. Wat maar goed was ook, want het was eigenlijk het enige dat hij in zijn leven had. En dat begon hem dwars te zitten.
Hij was een veelgevraagde acteur. Hij trok altijd groepen gillende fans aan, waar hij ook kwam. Hij verdiende heel veel geld. Hij zou gelukkig moeten zijn. Maar de waarheid was dat hij dat niet was. Niet meer. Er ontbrak iets. Hij was tien jaar ouder dan toen hij in dit werk begon, en hij leefde zijn leven nog steeds op dezelfde manier.
Er veranderde niets en hij leerde niets nieuws. En daardoor begon hij zich een beetje onrustig te voelen. En dat beviel hem niet. Het was beter om weer aan het werk te gaan en jezelf daar een jaar lang in te verliezen, dan te blijven zitten en na te denken over het feit dat hij zich eenzaam voelde.
Eenzaam? Waar in godsnaam kwam dat vandaan? Hij had veel vrienden. Veel vrouwen. Heel veel mensen om zich heen. Maar ja. Te midden van dat alles voelde hij zich eenzaam.
Jezus. Hij werd een beetje zielig. Hij had te veel vrije tijd. Godzijdank konden mensen geen gedachten lezen.
Hij wist wat zijn vrienden zouden zeggen als hij die gevoelens ooit zou uitspreken. Stel je niet zo fucking aan, Can. Je bent knap, beroemd en rijk. Waar the fuck heb je over te klagen? En ergens was hij het met ze eens, en daarom zei hij deze dingen nooit hardop.
Hij nam nog een slok en keek uit over de drukke ruimte beneden. Het leek leuker om daar beneden te zijn, maar dat zou een fucking gekkenhuis veroorzaken. En dat zou slecht aflopen.
Hij keek opnieuw de ruimte rond, en zijn ogen vielen op een vrouw die net zo verveeld leek als hij zich voelde. En dat maakte hem aan het lachen. De eerste glimlach van vandaag. Ze was klein, blond en ze was heel erg geïrriteerd, maar ze deed enorm haar best om dat niet te laten merken.
Ze was ook alleen. Iets in hem voelde zich tot haar aangetrokken. En hij besloot, fuck it. Hij wilde haar ontmoeten. Terwijl hij naar de trap liep, hoorde hij zijn vrienden vragen: „Waar ga je heen?“
Hij stopte niet eens; hij riep gewoon over zijn schouder: „Ik ben zo terug.“
