De Koningin der Lycantropen Boek 2
Auteur
L. S. Patel
Lezers
223K
Hoofdstukken
28
In een wereld waar Lycan-adel en eeuwenoude tradities met elkaar botsen, moeten Aarya en Adonis hun weg zien te vinden in de verraderlijke wateren van macht, liefde en verraad. Terwijl ze zich voorbereiden op hun overhaaste paringsceremonie, stuiten ze op tegenstand van de raad en bedreigingen vanuit hun eigen gelederen. Nu hun band op de proef wordt gesteld door samenzweringen en gevaar, moeten Aarya en Adonis vertrouwen op hun liefde en kracht om hun koninkrijk en elkaar te beschermen. Zal hun verbintenis vrede brengen of hun wereld in chaos storten?
Jacht in het Maanlicht
Boek Twee: Een Onbreekbare Band
AARYA
Mijn hart klopte hard in mijn borst.
Ik hapte gulzig naar adem…
De poten van mijn lycan stampten hard op het gras. Ik brak takjes terwijl ik over omgevallen boomstammen sprong.
Hij zal me niet vangen.
Ik laat het niet toe.
Ik hoorde zijn zware gehijg vlak achter me. Mijn spieren brandden bij elke stap. Toch dwong ik mezelf om steeds sneller te gaan. Ik had hard getraind. Maar ik wist dat zijn kracht veel groter was dan de mijne.
Mijn voorpoten deden pijn.
Zet door.
Kom op, Lycan! Waarom kun je niet sneller?
Ik mag niet verslappen. Hij komt dichterbij, en snel ook.
Hij is zo ontzettend groot en sterk. Maar ik wil er een goede jacht van maken.
En dit was geen training.
Dit was echt.
Shit! Hij haalt me in! Hij vreet me levend op als hij me pakt!
De bomen die langs me heen flitsten, verdwenen.
Ik rende een open veld in.
De zachte bries door mijn vacht voelde heerlijk.
Ja!
Ren!
Het veld stond vol met eindeloze bloemen. Ze gloeiden blauw op in het maanlicht. Het veld strekte zich kilometers ver uit in elke richting.
Dit was een gevaarlijke zet. Hij kan je pakken. Je bent kwetsbaar.
Mijn hart zwol op. Het was hier prachtig, maar er was ook nergens een plek om te schuilen.
De spanning zorgde voor een stoot adrenaline door de aderen van mijn wolf.
Ik hield van een uitdaging en van de kans om mijn grenzen te testen.
Ik was nu te ver weg van het paleis om terug te keren.
Het is tijd.
Tijd om mijn achtervolger onder ogen te komen.
Ik gleed tot stilstand. Ik draaide me om naar het donkere bos en veranderde terug in mijn naakte, menselijke vorm.
Ik spande mijn spieren aan en luisterde. Het denderende geluid van zijn poten kwam dichterbij als een tornado over een vlakte.
Mijn gedachten sloegen op hol terwijl ik me afvroeg…
Wat zal hij doen als hij me pakt?
Maar voordat mijn fantasie op hol kon slaan, sprong er een enorme lycan uit de schaduwen naar voren. Recht op me af.
Hij was reusachtig en angstaanjagend. Als ik een zwakkere vrouw was, zou ik het uitgeschreeuwd hebben. Dan was ik voor mijn leven gaan rennen.
Maar ik bleef staan en glimlachte.
De wolf veranderde in zijn menselijke vorm. Zijn gouden vacht glinsterde in het heldere maanlicht. Hij nam me in zijn gespierde armen.
En ik liet het toe.
Ik staarde omhoog in de ogen van Adonis. We stonden allebei naakt en hijgend in het maanlicht.
Zijn lichaam was prachtig. Er lag een dun laagje zweet op zijn huid.
Ik keek naar beneden.
Mijn God. Wat een indrukwekkende pik.
Zijn ogen gloeiden als bollen in de weerspiegeling van de maan. Dat wond me nog meer op.
Het gebonk in mijn borst werd bijna ondraaglijk toen ik hem zo zag.
De machtige lycan had me nu precies waar hij me hebben wilde.
Een koude bries streek over het veld.
Hij trok me stevig tegen zijn harde, gespierde lichaam aan.
Zijn huid was gloeiend heet, als een kachel.
De enige bron van warmte die ik wilde en waarnaar ik verlangde.
„Heb je het koud?“ vroeg hij buiten adem.
Ik grijnsde. Mijn vingers gleden over zijn harde buikspieren naar de diepe V-vorm daaronder. „Niet voor lang,“ plaagde ik zachtjes.
Hij spande zijn buikspieren aan toen ik mijn vingers over zijn V liet dansen.
Ik liet een zachte kreun ontsnappen. Ik kon het niet laten en pakte de onderkant van zijn stijve vast.
Hij werd direct keihard in mijn hand. Hij reageerde sterk op mijn aanraking.
Zijn lul glinsterde van het vocht, waardoor mijn hart sneller ging kloppen. Mijn lycan stootte krachtig in mijn hand, terwijl hij zijn ogen sloot in een heerlijke marteling.
Sinds al die gekke dingen met Bradley en Hunter waren gebeurd, was het rustig in het paleis…
Tot mijn grote vreugde was de passie tussen Adonis en mij juist opgelaaid.
We hadden elk vrij moment als gekken seks.
Ik kon hem niet stoppen. Het was moeilijk om kleren aan te houden als hij in de buurt was.
Kleren leken wel van mijn lichaam te smelten als ik ze aanhad.
En op een gegeven moment was seks in de slaapkamer gewoon niet meer genoeg.
We waren tenslotte wild en dierlijk.
Ik had me nog nooit zo vrij gevoeld bij hem.
We hadden een kleine jacht nodig.
Hij kreunde. Zijn gezicht vertrok van genot toen ik zijn mannelijkheid nog sneller aftrok. Ik had hem op dat moment kunnen laten klaarkomen als ik dat wilde.
Ik vond het geweldig om zoveel macht over hem te hebben.
Maar nee. Ik wilde dat dit wat langer duurde. Ik glimlachte in het donker terwijl een uil riep in de bomen.
Ik zakte op mijn knieën. Ik speelde met hem met mijn handen en plaagde hem.
„Alsjeblieft…,“ fluisterde hij. „Alsjeblieft, je martelt me.“
Ik grijnsde. „Zeg het.“
Hij gromde. „Alsjeblieft, mijn koningin.“
Ik nam zijn lid in de hete nattigheid van mijn mond en bewoog mijn hoofd op en neer. Ik liet mijn tong eromheen glijden alsof het een lolly was. Ik zoog en nam hem helemaal in me op. Ik keek toe hoe ik hem in mijn mond nam.
Erin en eruit. Erin en eruit.
Ik had dit de afgelopen weken goed onder de knie gekregen. De tips van Lexi hadden geholpen.
Het was enorm opwindend om zijn gezicht van onderaf te zien. Vooral toen hij met zijn handen door mijn zijdezachte haar streek.
Hij fluisterde lieve, opgewonden woordjes tegen me.
„Zo mooi. Je ziet er daar beneden perfect uit,“ gromde hij. „Je mond. Het is heerlijk. Zo heet om mijn lul heen. Precies waar hij hoort.“
Hij trok aan mijn haar. Hij liet me sneller en dieper bewegen, en ik liet het toe.
Ik nam hem gulzig in me op. Ik liet hem zwellen in mijn mond.
Zijn stoten vulden nu de achterkant van mijn keel. Het maakte me bijna bang. Maar ik deed mijn mond verder open toen zijn gezicht vertrok van genot.
Op de een of andere manier werd zijn pik nog groter, totdat hij amper nog paste.
Ik trok me terug om diep adem te halen, maar hij verspilde geen moment. Hij gromde en duwde me tegen de grond. Mijn rug lag plat op het zachte gras.
Hij drong mijn kletsnatte kern binnen. Dat bracht een heerlijke verlichting.
Ik kon onmogelijk nog diep ademhalen. Hij vulde me helemaal op, en meer dan dat.
Zijn gewicht bovenop me voelde verrukkelijk. Ik genoot ervan hoe hij in me stootte.
Mijn gekreun mengde zich met het geluid van de uilen. Het haalde precies de juiste oerdrift in me naar boven.
„Adonis!“ riep ik uit van genot. Zo hard als ik maar wilde. Er was hier niemand om het te horen. Als ik had willen gillen, had dat gekund.
„Adonis, wát?“ Hij pakte mijn nek beet en kneep er zachtjes in. Hij neukte me nog harder. Zijn agressie wond me enorm op, waardoor ik nog natter werd.
„Adonis, mijn koning.“ flapte ik eruit.
Hij grijnsde. Hij legde mijn benen op zijn schouders zodat hij nog dieper in me kon stoten.
Ik zette mijn nagels in de huid van zijn gespierde rug en klampte me stevig vast. Hij stootte hard in me en veranderde steeds van tempo. Elk ritme was anders, maar even wild.
Meestal probeerden we de seks zo lang mogelijk te rekken. Maar in deze houding was ik kansloos.
Hij stootte diep in me. Hij raakte keer op keer precies het goede plekje. Ik kreunde luid. De explosie van zenuwuiteinden in mijn kern kon het niet langer aan.
Golven van intens genot spoelden door mijn kern en barstten uit door mijn lichaam. Ik schreeuwde het uit. Tegelijkertijd voelde ik hoe hij in me klaarkwam.
We bewogen samen en vertraagden in hetzelfde ritme. Elke kleine beweging voelde ongelofelijk goed.
Hij hijgde terwijl ik zwaar ademde.
Hij lag op me, waardoor ik me veilig voelde onder zijn gewicht.
Zijn doordringende blauwe ogen keken me strak aan terwijl hij me keer op keer kuste.
Het besef raakte me opnieuw. Ik kon niet geloven dat ik echt de partner was van deze man.
Hoe had ik in vredesnaam zoveel geluk?
Hij snoof mijn geur op en kuste zachtjes in mijn nek.
„Ik zou hier bijna in slaap kunnen vallen,“ zei ik. Ik keek langs hem heen omhoog naar de miljoenen heldere sterren boven ons.
Hij had zijn handen ontspannen achter zijn hoofd gevouwen. Ik lag veilig onder zijn arm.
Zijn hartslag was het enige dat ik wilde horen. Het rustige ritme kalmeerde me.
Zalig. Ik keek samen met mijn partner naar de dieppaarse lucht. Het voelde alsof we hier altijd hadden gelegen.
„Dat is niet heel passend voor een koningin,“ zei hij. Hij keek naar me neer met een scheve grijns.
Een slaperig gevoel overviel me na de seks. Het laatste wat ik nu wilde, was bewegen.
Hij merkte dit op en tilde me zachtjes in zijn armen. „Ik zal veranderen,“ ademde hij. „Je kunt op mijn rug rijden. Ontspan je maar.“
Ik glimlachte slaperig en voelde hoe zijn gladde huid in een vacht veranderde. Ik gleed op zijn rug. Half slapend hield ik me vast aan zijn vacht terwijl we langzaam teruggingen door het bos.
***
Toen ik mijn ogen opendeed, was ik terug in de koninklijke slaapkamer. Ik lag op ons zachte bed, terwijl de zonnestralen door de jaloezieën schenen.
De ochtend was blijkbaar aangebroken om me uit mijn slaperige roes te halen.
De arm van Adonis lag bezitterig om mijn middel. Hij trok me stevig tegen zich aan.
Ik hoorde hem ademen en genoot ervan om zijn borstkas te voelen bewegen.
Ik glimlachte naar hem. Het was altijd zo vredig om naast hem wakker te worden.
Het was alsof ik niet meer wist hoe mijn leven voor hem was.
Ik wilde net weer wegzinken in een fijne slaap. Maar plotseling werd er op de deur geklopt, waardoor ik rechtop schoot.
Adonis bewoog een beetje. Hij klemde me vast met zijn been om me dichterbij te trekken.
„Wie is dat?“ fluisterde ik zachtjes.
„Negeer het, kleintje,“ mompelde hij. „Ga weer slapen. Het kan nog geen tijd zijn om op te staan.“
„Misschien is het belangrijk. We moeten kijken wie het is.“
„Niets is belangrijker dan dit…,“ zei hij. Zijn hand gleed langs mijn middel naar beneden, in de richting van—
BONK BONK BONK!
Er werd weer geklopt. Dit keer was het nog harder en dwingender. Adonis gromde en ging rechtop zitten. Hij zag er extra knap uit met zijn warrige slaaphaar.
Hij trok snel een spijkerbroek aan en stormde op de deur af. Hij was geïrriteerd dat we werden gestoord in ons knusse nestje.
„Wat wil je in vredesnaam?“ brulde hij. Hij trok de deur open zonder na te denken over wie er kon staan.
Ik keek over de rand van het bed en trok de dekens strak om mijn nek.
Wie bonsde er zo vroeg in de ochtend met zoveel kracht op de deur?
Ik zag raadslid Harrison in de deuropening staan. Hij zag er nog ouder en onverzorgder uit dan ik me herinnerde.
Adonis stapte naar voren. Harrison zette een nep-glimlach op en bekeek hem met minachting.
„Ik zei... wat wil je, Harrison?“
„Nou…,“ zei hij terwijl hij door zijn neus praatte. „De Raad en ik vragen nu al weken om een gesprek met u.“
„Ik was druk,“ gromde Adonis. Hij stak zijn handen in zijn zakken.
Het raadslid keek naar mij in bed. Ik trok de dekens zo hoog mogelijk op. Ik wilde niet dat die oude viespeuk mijn borsten zou zien. Het was al erg genoeg dat hij voor de deur stond. „Dat kan ik zien,“ zei hij.
„Ik zal meteen met de deur in huis vallen. U heeft uw partner gevonden. Ik ben blij om te zien dat u gelukkig bent. Maar... het koninkrijk verwacht bepaalde dingen, Uwe Majesteit. U heeft koninklijke plichten. Ik neem aan dat u zich daarvan bewust bent.“
„Zoals wat?“ zei Adonis. Hij verwoordde mijn gedachten en hield zijn handen in zijn zakken.
„Nou, zoals een Partnerceremonie. Als u niet binnen één week verbonden bent, moeten wij u wel als ongeschikt beschouwen om te regeren. U bent toch op de hoogte van deze regel?“
Mijn ogen werden groot.
Meent hij dit serieus?
Eén week?
„Waar heb je het in vredesnaam over?“ brulde Adonis. „Ik ben de verdomde koning. Ik beslis wanneer ik mijn partnerceremonie houd! Hoe durf je hierheen te komen en eisen te stellen? Jullie zijn alleen maar mijn adviseurs, niet andersom!“
„U hoeft niet zo overstuur te doen, Uwe Majesteit,“ sneerde Harrison. Hij gaf hem een oud stuk papier en wees ernaar.
„Het staat er allemaal, geschreven in Artikel 35 van het Koninklijk Besluit. Tot ziens, Uwe Majesteit. Ik zie u over een week.“
Adonis smeet de deur recht in zijn gezicht dicht. Hij draaide zich naar me om, met een bezorgde blik op zijn gezicht.
Eén week?
Eén week om de partnerceremonie van onze dromen te plannen? Eén week om al mijn vrienden en familie bij elkaar te krijgen?
Onmogelijk. En pure waanzin.
Op dat moment wist ik dat we zwaar de pineut waren.
