Onnatuurlijk instinct boek 2: Alleen
Auteur
G. M. Marks
Lezers
134K
Hoofdstukken
31
Haar hele leven lang heeft ze geleerd het ergste van mannen te verwachten. Harde woorden voelen normaal aan, angst is haar vertrouwd en tederheid lijkt een sprookje. Wanneer een wrede nacht haar dwingt te vluchten voor haar leven, wordt het bos zowel een toevluchtsoord als een gevaar. Koud, verdwaald en alleen wordt ze wakker en ontmoet ze de onverwachte vriendelijkheid van een stille houthakker die zich verschuilt achter littekens en geheimen. Hij is zachtaardig waar ze wreedheid verwacht, geduldig wanneer ze zich schrap zet voor pijn. Naarmate de dagen verstrijken, begint veiligheid mogelijk te lijken en ontstaat er vertrouwen waar dat nooit eerder was. Maar rust is kwetsbaar en het verleden heeft scherpe kantjes. Kan tederheid overleven in een wereld die wreedheid beloont?
Corruptie
Boek 2: Alleen
JIJ
'Ze is nutteloos! Ze is te oud, en ze is nutteloos!'
Je luistert met bonzend hart naar je vader die door de slaapkamerdeur heen tegen je schreeuwt. Je staat met je rug tegen de muur en zou willen dat je er dwars doorheen kon duwen om weg te komen.
Wegrennen.
Naar vrijheid.
Je moeder zegt iets. Je doet je best om het te horen, maar haar stem is heel zacht. Zoals altijd kan ze niet op tegen je vader.
'Het maakt niet uit of ze hem leuk vindt of niet,' schreeuwt hij terug. 'Hij is de enige man die haar wil. Ze heeft niet het recht om te weigeren.'
Je houdt je adem in terwijl de voetstappen van je vader zwaar door de gang lopen. Het hele huis lijkt te schudden, zo boos is hij.
Hij stopt voor je deur en roept je naam.
Je geeft geen antwoord.
Hij draait aan de deurknop. 'Open de deur. Open die verdomde deur meid, of ik trap hem in!'
Beverig haal je adem en gehoorzaamt. Je zweet en trilt zo erg dat je beide handen nodig hebt om de deurknop om te draaien.
Je vader is een grote man en hij is veel langer dan jij.
'Wat heeft dit te betekenen?' fluistert hij boos, met ogen vol woede.
Je deinst achteruit terwijl hij naar binnen loopt. Achter hem staat je moeder in de deuropening, voorovergebogen, haar haren bedekken haar tranen en de blauwe plek op haar gezicht.
Met haar lange, dunne vingers houdt ze de deurpost vast.
Je krijgt geen woord over je lippen terwijl je benen tegen de rand van je bed stoten en je gaat zitten.
'Je mag van geluk spreken dat hij je überhaupt wil, kleine slet.'
De woorden komen eruit voordat je er erg in hebt. 'Ik ben geen slet!'
Dan sla je achterover van zijn klap. Het bloed stijgt naar je wang en je oren bonzen met het geluid van je razende hart.
Even wordt je zicht zwart. Wanneer het terugkomt, lig je bevend op het bed en staat hij over je heen gebogen.
Hij kijkt naar je met walging. 'En een leugenaar. Je mag van geluk spreken dat hij je wil. Je bent een kleine leugenachtige slet.'
De tranen stromen dik en snel. Ze prikken op je wang en je krijgt geen lucht meer door het snikken
Je vader is nooit een prettige man geweest, maar sinds je 'zuiverheids' test van twee jaar geleden is hij een compleet monster geworden.
Je hebt geen idee waarom je gezakt bent. De dominee had niet in staat moeten zijn om zijn vingers op die manier in je te krijgen. Je herinnert je de blik op zijn gezicht.
Die geschokte blik van walging. Het is dezelfde blik die je vader nu heeft.
Sinds dat moment is je hele wereld op zijn kop gezet. Wat is het nut van jou? Het hele dorp weet het, en geen enkele man zal een verdorven vrouw als zijn vrouw nemen.
Niemand – behalve Tate Rankin.
En dat is echt geen optie. Je zou nog liever dood zijn dan iemand zoals hem als echtgenoot hebben.
Het wordt je dood. Zijn twee overleden vrouwen zijn daar het bewijs van.
'Je moet zijn aanbod accepteren,' vervolgt je vader met lage stem, 'of ik laat je achter in het bos waar de beren je te pakken krijgen. Begrepen?'
Je staart naar hem, met brandende ogen en een borst die pijn doet van het woedende bonzen van je hart. Je kunt niet antwoorden.
Je krijgt dat ene kleine, veelbetekenende woord niet over je lippen. Dat zou het einde van je leven betekenen. Hij fronst en heft zijn hand weer op.
'Ja,' geef je eindelijk toe.
Hij laat zijn hand langzaam zakken.
'Goed,' zegt hij. 'Ik zal hem vertellen dat ik het goedkeur. Je kunt maar beter een goede vrouw zijn. Hij is de enige kans die je hebt.'
Mijn draait zich om en loopt weg, pakt de arm van je moeder terwijl hij je kamer verlaat en gooit de deur achter hen dicht.
Je staart lang naar de deur terwijl de tranen over je gezicht rollen.
Later die avond help je je moeder met het maken van het avondeten voor de familie. Je moeder is stil, een tweede blauwe plek markeert de linkerkant van haar kaak terwijl ze bedreven door de keuken beweegt.
Ze is verdrietig. Ze is altijd verdrietig. Ze raakt je elleboog en hand en onderrug aan om steun te tonen.
Er wordt niks gezegd. Dat kan ze niet. Er is niet genoeg ruimte meer op haar gezicht.
Terwijl je aan tafel gaat voor het avondeten, is het gezin stil. Een klok tikt aan de muur.
Een uil roept buiten het raam. Er zijn de zachte geluiden van je moeder, vader en jongere broer die hun soep eten.
De spanning is makkelijk te voelen. Dat is het altijd.
Je broer weet niets van wat er gaande is, maar hij voelt genoeg aan om stil te blijven en zich erbuiten te houden. Je vader kijkt trots naar hem terwijl ze een gesprek voeren.
Een trots die hij nooit aan jou heeft getoond.
'Waarom eet je niet?' snauwt hij plotseling.
Je schudt jezelf wakker uit je droevige gedachten en brengt snel een lepel naar je mond. Met een frons kijkt hij toe.
'Het laatste wat ik nodig heb is dat Tate me ervan beschuldigt dat ik mijn eigen dochter laat verhongeren.'
Je houdt je hoofd naar beneden en eet de kom leeg terwijl hij toekijkt.
Je verlaat de tafel niet voordat iedereen klaar is. Zowel jij als je moeder werken in stilte terwijl jullie de vaat doen, het vuur opstoken en ervoor zorgen dat de kippen veilig binnen zijn voor de nacht.
Als dat allemaal gedaan is, draait je moeder zich naar de stapel kleren die gewassen en gerepareerd moeten worden, terwijl je vader en broer bij het vuur zitten te lezen.
'Ik ga meer brandhout halen,' zeg je, terwijl je door de voordeur naar buiten gaat.
Niemand reageert op je. Niemand bedankt je.
Je geniet van een rustig moment terwijl je buiten het kleine huis van je familie staat. Het is stil in het dorp.
Een grote volle maan straalt aan de donkere lucht. Het voelt alsof de andere huizen naar je staren, je veroordelen met hun donkere ramen terwijl je een sjaal dichter om je schouders trekt.
De winter komt eraan. Je adem vormt een lichte nevel terwijl je de straat op stapt en in de verte staart de bewegende bomen van het omliggende bos ziet.
Soms denk je dat een beer beter zou zijn. Die zou je tenminste alleen opeten, in plaats van je langzaam kapot te martelen.
Je schudt je hoofd en draait je terug naar huis.
Je loopt om het huis heen en verzamelt het brandhout. Tegen de tijd dat je terugkomt, zijn je vader en broer al naar bed gegaan en zijn de vlammen laag.
Moeder is nog steeds bezig met het repareren van de stapel kleren in de schemerige duisternis.
De vlammen knisperen en bewegen terwijl je het vuur opstookt en meer brandhout toevoegt.
Je moeder is stil. Je kijkt over je schouder en kijkt een paar lange momenten naar haar voordat ze je in de ogen kijkt.
Ze pauzeert in haar werk. Je opent je mond om iets te zeggen, je wilt zoveel dingen zeggen, maar je gedachten zijn niet helder.
In plaats daarvan draai je je terug naar het vuur en bouwen de tranen zich op in je keel totdat ze over je wangen stromen.
***
Vader werkt snel – en Tate Rankin ook.
Je toekomstige echtgenoot lacht zijn gebruikelijke glimlach met zijn dunne lippen terwijl hij de deur openhoudt voor jou en je vader. Zijn grijzende, ongekamde haar is vastgebonden in een losse paardenstaart over zijn linkerschouder.
De schoudervullingen in zijn shirt zijn verschoven, waardoor hij er onverzorgd uitziet. Er zitten zweetvlekken onder zijn oksels.
'Welkom,' zegt hij, terwijl hij de deur opendoet. 'Kom binnen.'
Je vader pakt je pols en brengt je naar binnen. Je kijkt naar Tate terwijl je langs hem loopt.
Zijn donkere ogen glijden over je lichaam en je kijkt snel weg met een gevoel van walging. Hij wijst naar de bank en je gaat zitten.
Je vader schudt glimlachend zijn hand en is duidelijk tevreden. Je duwt je handen tussen je knieën terwijl je probeert het trillen onder controle te krijgen.
Het huis is een puinhoop, overal liggen spullen. De vensterbanken zijn bedekt met stof.
Op de vloer liggen etensresten. Een kakkerlak rent over een stuk hard brood. Geen vrouw betekent niemand om voor zijn huis te zorgen.
Er zijn ook kapotte ramen en het is kouder dan het zou moeten zijn. De twee mannen praten met elkaar in de naastliggende kamer zodat je het niet kunt horen.
Eerlijk gezegd wil je het niet horen. Ze glimlachen allebei wanneer ze terugkomen. Een slecht teken, maar wel verwacht.
Je staat beleefd op en kijkt naar beneden, houdt je handen achter je rug zoals elke goede vrouw betaamt.
'Ze is een beetje oud,' zegt Tate terwijl hij om je heen loopt. 'Maar ze is mooi en ziet er sterk uit.'
Hij pakt je arm vast en het kost je alle moeite om die niet weg te trekken.
'Ze is een goede kokkin, schoonmaakster en wasvrouw, en ik weet dat ze een zorgzame moeder en een plichtgetrouwe vrouw zal zijn,' zegt je vader, hoewel zijn ogen de jouwe twijfelachtig aankijken.
Tate pakt je heup. 'Lekker stevig. Goed. Zou niet al te moeilijk moeten zijn om een zoon in haar te stoppen.' Hij lacht, dan stopt hij voor je met zijn armen over elkaar. 'En, wat zeg je ervan? Ben je er klaar voor om van mij te zijn?'
Het kost je elk beetje kracht dat je hebt om je gezicht op te heffen en in zijn vuile ogen te kijken. Je doet je best om niet te staren.
De drang om nee tegen hem te zeggen komt naar boven. Maar er is slechts één waarschuwende blik van je vader voor nodig om die drang naar de achtergrond te laten verdwijnen.
Ik gooi je het bos in waar de beren je te pakken kunnen krijgen.
Je kijkt naar je schoenen en knikt.
'Uitstekend,' zegt Tate. 'Dan is het geregeld. Voor het einde van de week kunnen we trouwen.'
***
Het voelt als de kortste week van je leven. Natuurlijk. Is dat niet altijd zo?
Een grapje van God, misschien. Hoe verder de week vordert, hoe bezorgder en emotioneler je wordt.
Op de dag voor de bruiloft staar je in je spiegel en vecht tegen de drang om je nagels over je gezicht te halen. Tate is wel de laatste persoon op aarde voor wie je er mooi uit wilt zien.
Waarom haat God je zo erg? Waarom heeft Hij je maagdelijkheid afgenomen? Is het een soort test?
Een soort grap? Hij heeft je voor de wolven gegooid en het kan hem niet schelen. Als dat niet de reden was, had je een goed leven kunnen leiden met een van de betere mannen.
Je had kunnen flirten met een van de aardigere mannen, misschien Tristan of Alex.
Maar zijn ze echt aardig? Voor zover je hebt gezien, is geen enkele man aardig. Geen enkele man deugt, ooit.
De blauwe plekken van je moeder zijn niet ongewoon. En de haat van een vader voor zijn dochter is dat nog minder.
Je likt de tranen van je lippen.
***
De ochtend van je bruiloft is helder en zonnig, alsof het universum je uitlacht. Vogels zingen, koeien loeien, de kippen pikken vrolijk aan hun voer terwijl moeder je helpt met de sluier.
Ze heeft de week besteed aan het naaien ervan. Hij spreidt zich over je schouders: hij is zo fijn en zijdeachtig dat het zonlicht erdoorheen komt.
Je probeert niet verdrietig te klinken terwijl je hem tussen je vingers gladstrijkt. 'Dank je, mama.'
Moeder glimlacht geforceerd terwijl ze haar vingers door je haar wikkelt om je pony rond je gezicht te laten springen. Je bent mooi, op een manier die je nooit eerder hebt gekend.
Opgepoetst en opgemaakt. Je ogen zien er zo groot en helder uit in je gezicht.
Je lippen zijn vol en glanzend van de gloss. Je jurk is eenvoudig en gebroken wit, passend bij je 'conditie'. Hij omvat je lichaam op een mooie manier.
Je moeder buigt zich voorover om je op de wang te kussen. 'Ik hou van je.'
'Ik hou ook van jou.'
Je pakt haar hand en knijpt erin. Met bevende vingers knijpt ze terug.
Er zijn zoveel dingen die je tegen haar wilt zeggen, en je weet dat er zoveel dingen zijn die zij terug wil zeggen. Maar er is niets wat je kunt zeggen en niets dat dit kan oplossen.
Je moeder is van binnen dood en jij bent aan het sterven.
De dag gaat voorbij in een waas van mensen, lawaai en drukte. Je brein lijkt er nauwelijks iets van te merken.
Je hebt niet echt vrienden. Niet meer. Niet sinds het schandaal.
Zelfs nu zie je mensen naar elkaar fluisteren. De mannen glimlachen naar Tate, die dat beantwoord met een grijns, en je weet dat ze vuile geheimen delen.
De vrouwen geven je koude, beleefde kussen op je wangen.
Hij staat aan het einde van het gangpad. Zijn haar is gekamd, hij is in pak gestoken en vouwt glimlachend zijn grote handen voor zich. Hij ziet er eigenlijk redelijk aantrekkelijk uit.
Kuiltjes vormen zich in zijn wangen en hij lijkt oprecht wanneer hij je bevende hand pakt met een paar bemoedigende woorden.
Je voelt je verdoofd. Je huid voelt koud. Vanbinnen voel je alleen shock en verwarring.
De dominee spreekt maar je hoort nauwelijks wat hij zegt, je mond is zo droog dat je niet kunt stoppen met het likken van je lippen. Jij en Tate houden nog steeds elkaars handen vast en het voelt verschrikkelijk ongemakkelijk.
Hij kijkt in je ogen en je worstelt om terug te kijken, je ogen zakken steeds naar je schoenen.
Eindelijk is het over.
Tate buigt zich voorover voor de kus en je hebt geen andere keuze dan die te beantwoorden.
En zo begint het einde van je leven.
