De vereerde boek 3: Baby, ik zal je verdrinken
Auteur
Isabell R
Lezers
18.8K
Hoofdstukken
45
Wanneer Bella een geheim ontdekt dat haar beste vriend in groot gevaar brengt, aarzelt ze geen moment. Ze stapt rechtstreeks in een zoektocht vol schaduwen, gefluister en risico's die ze nooit had voorzien. Een verloren beschermer moet worden gevonden, en om redenen die ze niet kan negeren, is Bella de enige die hem kan opsporen.
Ze is niet alleen. Een scherpgebekte reaper en een onverwachte bondgenoot sluiten zich bij haar aan, waardoor de reis verandert in iets dat veel gecompliceerder is dan een reddingsmissie alleen. Terwijl oude herinneringen bovenkomen en een ooit gelukkig verleden aan haar hart trekt, voelt Bella hoe de muren die ze om zich heen bouwde beginnen te barsten.
Met elke mijl groeit het gevaar, maar ook iets warmers dat steeds moeilijker te ontkennen valt. Op een pad dat bedoeld was om een vriend te redden, zou Bella zomaar eens zichzelf kunnen herontdekken.
Hoofdstuk 1: Francesca
FRANCESCA
Ik zat op mijn knieën voor het kruis. Mijn straftijd was bijna voorbij. Soms wilde ik dat ik had geleerd om me met mijn eigen zaken te bemoeien. Ik kon het echter niet verdragen om te zien hoe andere luci zich zo superieur gedroegen.
„Heb je nagedacht over onze waarden voor de Heer?“ vroeg mijn Chant Master me toen hij terugkwam. Hij zag er puur en knap uit in zijn sneeuwwitte pak. Alle hooggeplaatste luci waren gemoderniseerd. Ze hadden hun gewaden omgeruild voor chique pakken.
„Ja, maar Chant Master, het is niet aan ons om te oordelen,“ zei ik, terwijl ik naar de vloer keek. Hij had me vandaag heel licht gestraft. Niet één enkele zweepslag.
„Wij zuiveren de wereld van corruptie, mijn lieverd. Het soort corruptie dat Diana in onze gelederen bracht, kan gewoon niet worden toegestaan,“ antwoordde mijn Chant Master. Hij aaide over mijn haar. Ik walgde van zijn aanraking, maar ik hield me stil.
„Als je het begrijpt, mag je opstaan, mijn lieverd,“ zei hij toen ik geen antwoord gaf.
Ik zuchtte terwijl ik opstond. Ik begreep het niet. Ik dacht dat alleen God mocht oordelen.
„Brave meid, ik heb een taak voor je. Er spookt een bedorven geest in een restaurant bij het Colosseum. Ga het oplossen,“ beval hij. Zijn stem klonk koud.
„Ja, Chant Master,“ antwoordde ik zonder enthousiasme. Ik draaide me om om weg te gaan.
„Francesca, heb geen medelijden met de gevallenen. Het is hun eigen schuld. Ze verdienen jouw medeleven niet.“
Bij de deur draaide ik me met een koude glimlach naar hem om. „Voor wie ik bid, zijn jouw zaken niet.“
Ik voelde me al gevoelloos sinds ik afstudeerde en begon met werken. Dat begon toen ik besefte hoe ziek onze organisatie eigenlijk is. De obsessie om puur te blijven en de plannen die ze voor mij hadden. Ik ging naar mijn appartement in ons hoofdkwartier. Daar ruilde ik mijn simpele zwarte jurk in voor een wit broekpak.
Ik vlocht mijn dikke roze haar. Daarna stopte ik mijn kleine wit-gouden psalmenboekje in mijn zak. Ik hield mijn rozenkrans stevig vast om me sterk te voelen terwijl ik mijn kamer verliet.
Onderweg naar buiten liep ik langs het portret van Diana de Corrupte. Ik stopte even om naar haar te kijken. Het gaf me altijd troost voor een missie. Het voelde alsof zij alles wat mis was kon repareren. Ik klemde mijn rozenkrans nog steviger vast voordat ik bad.
„Diana, moge je geest de weg terugvinden. Verspreid je helende corruptie binnen onze gelederen. Ze moeten allemaal leren liefhebben,“ fluisterde ik tegen het portret.
„Zie jij Diana als een heilige?“ vroeg een man.
Mijn hart maakte een sprongetje bij het horen van zijn stem. Ik schrok en draaide me snel om. Ik wilde de man zien die me had gehoord. Hij was erg knap, met zwart krullend haar en felrode ogen. Zijn huid was veel te bleek voor een levend persoon. Hij was helemaal in het zwart gekleed.
„Wat doet een reaper in onze gangen?“ vroeg ik. Ik herkende zijn soort, hoewel ik gek genoeg zijn geest niet kon voelen. Toch zorgde iets aan hem ervoor dat ik me weer levend voelde.
„Oh, ik? Ik zoek gewoon een luci die me wil helpen om de beschermer te vinden. Heb je interesse?“ vroeg hij met een jongensachtige, ondeugende grijns.
„Lucius heeft ons in de steek gelaten, reaper,“ zei ik. Ik negeerde de warmte die zich over mijn wangen verspreidde. Ik liep verder door de gang. Deze reaper had niet het recht om de spot te drijven met mijn geloof.
„Dus je wilt hem niet terughalen? Hem de leiding laten nemen over jullie raden?“ vroeg de reaper, terwijl hij me volgde.
„Wat? Alsof de kleine ik hem aan zijn oor mee terug kan slepen?“ grapte ik. Ik liep naar buiten, de binnenplaats op. Ik wist niet goed waarom ik met hem bleef praten. Ik pakte mijn psalmenboekje en begon te zingen, waardoor ik snel mijn vleugels opriep.
„Oh wauw, dat zijn de schattigste gevederde vleugels die ik ooit heb gezien,“ zei de reaper. Hij keek naar mijn lichtroze vleugels.
Mijn gezicht werd warm en ik fronste. Ik haatte mijn vleugels. Ik werd al door de andere meisjes gepest omdat ik op een pop leek. Ze bleven maar zeggen dat niemand me serieus zou nemen. Ook zeiden ze dat onze Chant Master alleen aardig tegen me was omdat ik schattig was.
Ik negeerde hem en zette me af van de grond.
„Wil je de geest van Diana ontmoeten? De moeder van Lucius? Zij zou hem wel aan zijn oor mee terug kunnen slepen.“ De reaper lachte en zweefde in de lucht naast me.
„Ja hoor, alsof jij zoveel macht hebt. Ze is waarschijnlijk bij de Heer,“ antwoordde ik. Ik vloog door de lucht naar mijn bestemming.
„Die heb ik wel, maar ze is niet bij de Heer. Ze is opnieuw geboren.“
„Alleen de beschermer van jouw soort zou dat zeker kunnen weten,“ snoof ik. Ik geloofde er helemaal niets van.
„Ik ben vergeten me netjes voor te stellen. Wat onbeleefd. Ik ben Ari, de beschermer van de reapers.“ Hij grijnsde ondeugend.
Hij maakte me aan het lachen. Hij was knap, maar dat soort gedachten mocht ik niet hebben.
„Geloof je me niet?“ vroeg hij. Hij deed een ring van zijn vinger.
De energie die door hem heen stroomde, liet me van schrik naar adem happen. Per ongeluk trok ik mijn vleugels in en begon te vallen. Voor ik het wist, lag ik in de armen van Ari.
„Het spijt me. Ik wilde je niet laten schrikken. Waar was je naar op weg?“ vroeg hij. Zijn energie was weer verdwenen.
„Het Colosseum,“ mompelde ik verbijsterd.
Ik kon er niets aan doen dat mijn wangen warm werden. Ik werd zo stevig tegen de borst van deze mooie man aangedrukt. Ik zou weer voor het kruis moeten knielen als mijn Chant Master me zag, of nog erger. Maar hij leek echt de beschermer te zijn. Dat betekende dat hij misschien wel de waarheid sprak. Ik wist niet of ik durfde te hopen.
„Wees niet zo zenuwachtig. Ik bijt niet en ik zal je goede reputatie zeker niet verpesten.“ Hij grinnikte. Hij merkte vast op dat mijn hart heel snel klopte.
Daarna zette hij me op de grond, precies op de plek waar ik wilde zijn. Dat was vreemd, want ik had hem niet verteld waar we precies moesten zijn.
„Je bent gestuurd om met de klopgeest af te rekenen, toch? Ik kan hem ook voelen,“ zei hij. Hij raadde opnieuw mijn gedachten.
Ik knikte en keek naar het pas verlaten restaurant. De ingang stond wijd open. Er aten echter geen gasten en er leek geen personeel te zijn. Ik slikte diep voordat ik mijn boek tevoorschijn haalde. Ik riep een streng van licht op en ging naar binnen. Ik was opgelucht dat Ari met me meeliep.
„Ik haat het om alleen te werken. Mijn Chant Master dwingt me om dit te doen als straf,“ bekende ik. Gebroken glas kraakte onder mijn voeten.
„Waarom zou hij jou straffen?“ vroeg Ari. Alle vrolijkheid was uit zijn stem verdwenen.
Maar ik luisterde niet. Mijn ogen waren gericht op het lange zwarte haar. Het hing naar beneden uit het ventilatierooster. Ik begon te beven toen het bewoog. Het maakte vreemde, onnatuurlijke kronkels. Toen staarden twee grote zwarte ogen me aan vanuit een krankzinnig en vervormd gezicht.
De klopgeest kroop razendsnel uit het rooster. Ik draaide de streng van licht rond. Ik liet het zich strak om de geest wikkelen.
Zonder aarzelen opende ik mijn boek met trillende handen. Ik probeerde de juiste bladzijde te vinden. De geest schreeuwde en lachte me uit. Ik probeerde het zo goed mogelijk te negeren. Ik begon te zingen om hem te zuiveren van alle corruptie.
„Dank je wel,“ zei de stem van een oude man toen ik klaar was. Ik keek op van mijn boek naar de geest. „Ze hebben mijn menu veranderd. Ze hadden beloofd dat niet te doen, maar ze deden het toch. Ik kon mezelf niet stoppen, maar ik wilde nooit iemand pijn doen,“ zei hij.
„Het is goed zo. De dood is hier om je naar huis te brengen,“ zei ik. Ik keek naar Ari.
Hij bewoog niet. Hij grijnsde alleen maar naar me. „Het is goed zo. Breng de geest maar naar huis, mijn vriend,“ zei hij. Hij knikte naar de geest.
„Ja, mijn heer,“ zei een onbekende stem. Daarna verdween de geest in een flits van blauw licht.
„Ik kan hem niet begeleiden als ik nog zaken met jou te bespreken heb,“ legde hij uit. Hij keek heel vastberaden.
Hierdoor kreeg ik mijn hartslag niet rustig. „Welke zaken? Meende je het echt toen je zei dat je Lucius wilde vinden?“ vroeg ik. Ik was in de war en een beetje bang. Wat als dit een soort truc was om me in de problemen te brengen?
„Heel erg, en ik weet zeker dat jij precies de luci bent die we nodig hebben.“
„Hoe weet ik of je me de waarheid vertelt?“ vroeg ik. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken.
„Ik neem je direct mee naar Diana. Dat zou bewijs genoeg moeten zijn,“ zei Ari.
„Dat zal dan wel,“ zei ik voorzichtig. Ik zou weer in de problemen komen als ik te laat thuis was. Ik had echter geen andere keuzes meer. Ook had ik dringend een wonder nodig.
„Zullen we dan maar gaan? Ze is niet ver weg,“ zei Ari vrolijk. Hij bewoog zijn hoofd om me te laten weten dat ik moest volgen. Het was vreemd dat iemand met zulke rode ogen helemaal niet eng aanvoelde.
Ik ging met hem mee alsof hij me bestuurde. Hoop gaf me een zetje. En ik volgde hem.
