Levend begraven
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
17.1K
Hoofdstukken
15
Nia ziet een onzekere toekomst tegemoet nadat een tragedie de fundamenten van haar wereld heeft doen wankelen. Ze voelt zich verloren en besluit te verhuizen, om zichzelf een kans op een frisse start te geven.
Lincoln is een norse, kille man. Hoewel hij er tot nu toe vrede mee had om alleen door zijn zus, Lynn, verzorgd te worden, is hij niet voorbereid op zijn nieuwe buurvrouw Nia – een zwangere vrouw die alles lijkt te belichamen wat hij niet in zijn leven wil toelaten.
Kunnen ze een manier vinden om elkaar te helpen met het verwerken van het verleden, of zijn sommige wonden simpelweg te diep om te genezen?
Hoofdstuk 1: Felicitaties en condoleances
NIALLEE
VIER MAANDEN GELEDEN
„Oh mijn God, Nia! Dat is fantastisch nieuws! Ik kan je niet vertellen hoe blij we zijn en hoezeer we waarderen wat je voor ons doet.“ Mijn broer, Max, brengt de woorden snikkend van vreugde uit, en mijn hart loopt meteen over van geluk.
„Jij en Janey zullen geweldige ouders zijn, Max. Ik vind het een enorme eer dat ik jullie daarbij mag helpen.“
God, het is ook nog eens verdomd waar. Mijn broer is acht jaar ouder dan ik, en hij en zijn vrouw proberen al zwanger te worden sinds ze direct na de middelbare school trouwden.
Pas dertien maanden geleden gingen ze naar een vruchtbaarheidsarts waar ze erachter kwamen dat Jane geen kinderen kan krijgen. Ze kreeg officieel de diagnose syndroom van Asherman, wat volgens hen het gevolg is van verschillende infecties die ze als tiener had, waardoor haar baarmoeder met littekenweefsel is bedekt.
Het was een enorme klap, en ik was absoluut niet van plan om toe te kijken hoe hun droom in duigen viel terwijl ik iets kon doen om te helpen. Na gesprekken met verschillende artsen, die het erover eens waren dat ik een geschikte draagmoeder zou zijn, begon ik met de onderzoeken en injecties om me voor te bereiden op de IVF-behandeling.
Het duurde even voordat we een bureau vonden dat het wilde doen, en we moesten bergen papierwerk en afstandsverklaringen ondertekenen, maar het is ons eindelijk gelukt. Vandaag was mijn eerste afspraak na de ingreep, en ik was dolblij om de dokter te horen vertellen dat de eerste cyclus was geslaagd.
Ze konden haar eicel en zijn sperma gebruiken. Mijn lichaam is niet meer dan de broedmachine die hun kindje voor ze laat groeien.
„Je bent het meest geweldige zusje, Nia. Ik hou fucking veel van je!“
Oh geweldig, nu huil ik ook, en het is nog te vroeg om de verdomde zwangerschapshormonen de schuld te geven! „Ik hou ook van jou, Max. Ik ga nu naar huis, maar ik laat het je weten wanneer de eerste echo is, zodat jullie er allebei bij kunnen zijn.“
We nemen afscheid na nog een paar welgemeende bedankjes, waarna ik eindelijk naar huis rijd.
***
Vandaag is de dag van mijn eerste echo, en ook de dag dat ik acht weken zwanger ben. Ik zou willen zeggen dat het allemaal makkelijk ging, maar die shit met ochtendmisselijkheid is geen grapje, en het maakt zeker geen uitzonderingen!
Ik heb geen last van 'ochtendmisselijkheid'—oh nee, ik ben de hele verdomde dag en de meeste verdomde nachten misselijk. Eén ding is zeker: Max en Jane hebben verdomd veel geluk dat ik van ze hou.
Ik kwam dertig minuten voor mijn afspraak aan bij de verloskundige en kreeg een appje van Max zodra ik parkeerde, met de mededeling dat ze onderweg waren. Dat was twintig minuten geleden, maar ze zijn er nog steeds niet.
De rit van het huis van Max en Jane naar de kliniek duurt maar vijftien minuten, dus logischerwijs ga ik er van uit dat ze in de file staan. De verpleegkundige is geduldig geweest, en hoewel de dokter klaar voor me is, zijn ze allebei goed op de hoogte van mijn situatie en laten ze me wachten.
Vijftien minuten na mijn afspraaktijd is blijkbaar het langste dat ze kunnen wachten in verband met andere afspraken, en Max noch Jane neemt mijn telefoontjes op.
Uiteindelijk laat ik ze me meenemen naar de onderzoekskamer om met de controle te beginnen en de echo te maken, waarvan ze me een dvd geven zodat Max en Jane de kleine baby kunnen zien en voor het eerst de hartslag kunnen horen.
Niet helemaal hetzelfde als er in levenden lijve bij zijn, maar het moet voor nu maar. Ik loop naar mijn auto en doe mijn gordel om, maar voordat ik de sleutel in het contact kan steken, gaat mijn telefoon over met een onbekend nummer op het scherm.
„Hallo?“
„Hallo, spreek ik met Niallee Winters?“
„Ja, en u bent?“
„Ik ben agent Brett Davis van de politie van Fulkerton County. U staat op de lijst met contactpersonen voor noodgevallen van meneer Maxwell Winters.“
„Ja, hij is mijn broer. Mag ik vragen wat er aan de hand is?“
„Mevrouw, uw broer en zijn vrouw zijn betrokken geweest bij een ongeluk. Kunt u naar het St. Luke’s Memorial Hospital komen?“
„Zijn ze in orde?!“
„Mevrouw, als u naar het ziekenhuis komt, kan de dokter al uw vragen beantwoorden.“
„Ja, ja. Ik ben er al.“
„Ik wacht op u in de wachtkamer van de spoedeisende hulp.“
Ik hang op zonder echt afscheid te nemen en ren als een gek terug het ziekenhuis in, zonder te stoppen of vaart te minderen tot ik de wachtkamer van de spoedeisende hulp bereik, waar twee agenten en een man in een witte jas, van wie ik aanneem dat hij de dokter is, bij de balie staan te praten.
Heb je ooit zo'n moment gehad waarop er iets gebeurt en je de afloop al weet voordat iemand het je vertelt? Dat is dit moment, hier en nu.
Ik zie de sombere blik op hun gezichten, en hoewel ik het wil ontkennen, weet ik gewoon dat ze er niet meer zijn.
Ik weet niet hoe lang ik in die verdomde wachtkamer zit met de dokter en de agenten die me het ongeluk uitleggen en vertellen hoe ze alles hebben gedaan om ze te redden, maar uiteindelijk blijft er maar één ding hangen: ze zijn echt weg.
HEDEN
Ik stap uit mijn SUV en haal diep adem, genietend van de frisse ochtendlucht die niet bedorven is door de stank van de stad. Ik heb geprobeerd om mijn leven daar te leven, door te gaan zoals de dingen waren, maar dat was een onmogelijke taak.
Alles herinnerde me aan hen, en omdat ik ook nog een groeiende herinnering bij me droeg die me elke dag zwaarder viel, kon ik het gewoon niet meer aan—ik had constant het gevoel dat ik levend werd begraven.
Ik heb de uitvaarten geregeld, me door hun begrafenissen heen gesleept, en was daarna bij het voorlezen van het testament waar ik er tot mijn grote verbazing achter kwam dat ze alles aan mij hadden nagelaten, inclusief hun huis, een levensverzekering en de voogdij over hun ongeboren kind.
Ik weet dat ze zich gewoon wilden voorbereiden, maar het voelt bijna alsof ze dit zagen aankomen—ik weet het, ik weet het, ik klink gek. Door naar dit kleine stadje Barington te verhuizen, hoop ik op een frisse start.
Ik heb hun huis aan de rand van de stad verkocht, en daarna een deel van het geld dat ze me nalieten gebruikt om een klushuis met drie slaapkamers en twee badkamers vlakbij een mooi parkje te kopen, terwijl al mijn spullen, behalve de eerste levensbehoeften, naar de door mij gehuurde opslagruimte werden gebracht.
Het stadje is prachtig, en het deel van de stad waar de meeste winkels zitten heeft een ouderwetse, landelijke sfeer met zijn rode bakstenen gebouwen en de houten borden die boven de deuren hangen.
Nadat ik de paar koffers en dozen met breekbare spullen die in mijn SUV stonden naar binnen heb gedragen, besluit ik naar de supermarkt te gaan en genoeg levensmiddelen in te slaan om de rest van de week door te komen.
Met het geld dat Max en Jane hebben nagelaten, het geld van de verkoop van hun huis en auto's, plus wat ik nog gespaard heb van mijn werk en het geld dat ik kreeg toen onze ouders vier jaar geleden overleden, hoef ik me geen zorgen te maken over werk.
Ik heb besloten om de rest van mijn zwangerschap te besteden aan het opknappen van het huis en het werken aan mijn genezing, hoewel dat echt een enorme klus lijkt.
Een uur en tweehonderd dollar later keer ik terug naar het huis en begin meteen met het naar binnen dragen van de tassen.
Ik loop net terug naar de SUV om voor de tweede keer spullen te pakken als ik geschreeuw hoor vanuit het huis hiernaast, gevolgd door het geluid van een deur die zo hard opengaat dat hij tegen de muur knalt.
Ik doe mijn best om de herrie te negeren, wanhopig proberend op mezelf te blijven, wanneer een lieve, zachte stem me in mijn sporen doet stoppen. „Jij bent vast de nieuwe buurvrouw! Mijn naam is Lynn.“
Ik zet de tas in mijn hand neer en draai me om, waar ik een lange, slanke vrouw met bruin haar en bruine ogen naar me zie glimlachen. „Ja, ik ben hier vandaag net aangekomen. Mijn naam is Niallee, maar iedereen noemt me gewoon Nia.“
Ze steekt haar hand naar me uit, en ik schud hem snel voordat ik me omdraai om de tas op te pakken die ik net had neergezet.
„Het is heel leuk om je te ontmoeten. Hier, laat me helpen!“ Voordat ik haar aanbod kan afslaan, heeft ze haar armen al volgeladen met boodschappentassen om mee naar binnen te nemen.
„Oh, ehm, bedankt.“ Ik geef haar een geforceerde glimlach en loop dan voorop het huis in, rechtstreeks naar de keuken. We zetten alles neer, en met haar hulp lopen we nog één keer naar buiten om de laatste tassen naar binnen te halen.
„Ik woon hier niet, maar ik bezoek mijn broer hiernaast een paar dagen per week. Als je ooit ergens hulp bij nodig hebt, laat het een van ons dan gewoon weten. Lincoln komt misschien over als een eikel, maar hij is echt een goede kerel. Hij werkt in de bouw, dus misschien kan hij helpen met wat opknapwerk hier in huis.“ Lynn lijkt me een heel aardige vrouw, en het doet ontzettend veel pijn om te beseffen dat ze me echt heel erg aan Jane doet denken.
„Dat waardeer ik. Ik heb ongeveer vijf maanden om dit huis op orde te krijgen.“ Ik weet dat mijn wijde shirt mijn kleine zwangere buik verbergt, maar toch vinden mijn handen, zoals ze zo vaak doen, hun weg ernaartoe om te rusten op het kleine wonder dat daarbinnen groeit.
„Oh! Oh mijn God! Je bent zwanger! Gefeliciteerd! Hoe ver ben je al?“ Haar oprechte enthousiasme helpt de pijn een beetje te verzachten, en ik ben er dankbaar voor.
„Bijna zeventien weken.“
Haar glimlach laat haar gezicht stralen, waardoor ik voor dit ene kleine moment besef hoe blij ik ben dat ik nog steeds een stukje van Max bij me draag.
„Dat is zo geweldig! Als je ooit hulp nodig hebt, of wat dan ook, laat het me dan gewoon weten. Hier, zet je nummer in mijn telefoon, dan stuur ik je een appje zodat jij mijn nummer hebt. Je kunt me altijd bereiken, dag of nacht.“
Ik pak de telefoon die ze me aanbiedt en typ mijn nummer in. Een paar seconden nadat ik de telefoon teruggeef, trilt mijn eigen telefoon met een nieuw berichtje.
„Ik waardeer het echt. Het zal fijn zijn om hier iemand te hebben bij wie ik terecht kan.“ Ik kan de droefheid in mijn stem niet verbergen, maar verdorie, dat kan ik tegenwoordig sowieso zelden.
„Is de vader niet in beeld dan? En hoe zit het met je familie?“
Hoe leg ik in vredesnaam mijn situatie uit? „Ehm, nee… op allebei de vragen.“
Haar wenkbrauwen fronsen als ze begrijpend knikt. „Het spijt me om dat te horen, maar je gaat het geweldig doen, en ik zal in de buurt zijn om je te helpen met alles wat je nodig hebt. Ik werk vanuit huis, dus ik kan er altijd zijn als je me nodig hebt.“
Ik ben zo dankbaar dat ze niet om meer informatie vraagt, al zou het misschien makkelijker zijn als ze de waarheid kende. Ik heb het gevoel dat ze een verdomd goede vriendin gaat worden, wat zeker betekent dat ik me uiteindelijk voor haar zal moeten openstellen.
„Ik ben daar dankbaar voor, meer dan je weet.“
Ze verrast me door me in een knuffel te trekken, zo'n knuffel waardoor je je veilig en warm voelt, dingen die ik niet meer heb gevoeld sinds ik de spoedeisende hulp binnenliep op de dag dat Max en Jane van me werden afgenomen.
