F**k It, Je Bent Van Mij
Auteur
Sarie Writes
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
29
Amara is nooit van plan verstrikt te raken met Jace, het soort jongen waar iedereen je voor waarschuwt met een veelzeggende blik en een schudden van het hoofd. Hij is intens, onvoorspelbaar en veel te gewend om precies te krijgen wat hij wil. In het begin biedt ze weerstand, houdt ze stevig vast aan haar onafhankelijkheid en weigert ze het volgende verhaal te worden waar mensen over fluisteren. Maar Jace houdt zich niet aan de regels, zeker niet als het om haar gaat.
De aantrekkingskracht tussen hen is vurig, verslavend en onmogelijk te negeren. Elke blik duurt langer, elke aanraking voelt geladen en elke stap weg wordt moeilijker dan de vorige. Terwijl de spanning oploopt en ze de controle verliest, moet Amara uitzoeken waar ze staat in een band die even opwindend als overweldigend voelt.
De Toeschouwer
Amara Blake was altijd al een waarnemer geweest. Niet het type dat aan de zijlijn stond te wachten om gezien te worden, maar het type dat aandachtig toekeek. Ze prentte elk detail, elke kleine gezichtsuitdrukking en elk onuitgesproken woord in haar geheugen.
Ze was er goed in. Ze had het geleerd doordat ze zich jarenlang een buitenstaander voelde. Ze was als een puzzelstukje dat net niet paste. Het soort meisje dat niet gemaakt was voor luidruchtige kamers, felle lichten of drukke gangen.
Ze was gemaakt voor rustige bibliotheken, late studiesessies en het geruststellende geritsel van omslaande bladzijden. Het studentenleven was van alles: chaotisch, overweldigend en spannend. Maar feestjes? Nee, bedankt.
Amara's wereld draaide om colleges psychologie, essays over de menselijke geest en dromen die groter waren dan het kleine dorpje dat ze had achtergelaten. Ze was niet naïef.
Ze wist precies wie Jace Knight was, nog voordat ze zijn naam in de gangen van de studentenflat hoorde fluisteren. Hij was het type 'bad boy' dat elk meisje kende. Gevaarlijk op een manier die hun maag deed omdraaien en hun hart sneller deed kloppen. Leren jassen, een brutale grijns en een reputatie die zich als een lopend vuurtje verspreidde.
Het soort jongen dat regels brak, harten brak en nooit lang genoeg bleef om de schade te herstellen. Amara maakte zich geen illusies over hem.
Hij was een en al problemen, en problemen waren het laatste wat ze wilde. Maar toch viel hij haar op.
Hoe kon het ook anders? Jace had iets magnetisch. Zelfs aan de andere kant van een drukke collegezaal, of wanneer zijn lach net iets te hard weerklonk in het café op de campus. Hij liep niet zomaar een kamer binnen, hij eiste alle aandacht op.
En ondanks al zijn stoerdoenerij en arrogante charme, lag er een schaduw in zijn ogen. Een vleugje van iets afgeschermds, alsof hij een last droeg die niemand anders kon zien.
Amara betrapte zichzelf er vaak op dat ze zich afvroeg welke verhalen er schuilgingen achter dat harde uiterlijk. Speelde hij gewoon de rol van de bad boy?
Of was hij echt zo gebroken als de geruchten beweerden? Ze zei tegen zichzelf dat ze hiermee moest stoppen.
Hij was haar probleem niet. Ze had haar eigen problemen om op te lossen en haar eigen dromen om na te jagen. Psychologie was voor haar niet zomaar een studie. Het was een manier om mensen zoals Jace te begrijpen. Mensen die aan de buitenkant wild en roekeloos leken, maar van binnen pijn hadden.
Het was een fascinatie die ze diep verborgen hield. Want ze was voorzichtig. Voorzichtig met haar hart. Voorzichtig met wie ze vertrouwde. Voorzichtig met het soort problemen dat Jace Knight met zich meebracht.
Amara's dagen waren een zoektocht naar balans. Ze had de colleges, haar bijbaan in de bibliotheek van de campus en de avonden die ze met haar neus in de boeken doorbracht. Ze had geen tijd voor afleiding.
En al helemaal niet voor afleiding in een leren jasje, vol gevaar. Maar het lot wist, zoals wel vaker, haar zorgvuldig opgebouwde wereldje volledig op z'n kop te zetten.
Het begon klein. Een toevallige ontmoeting in de bibliotheek.
Jace leunde tegen de boekenkasten. Hij draaide een boek rond in zijn handen alsof het een rekwisiet was in een voorstelling waarvoor hij nooit auditie had gedaan. Ze was geschrokken toen ze hem daar zag. Niet dat hij daar echt thuishoorde, maar op de een of andere manier was hij als een schaduw naar binnen geglipt.
Hun blikken kruisten elkaar een fractie van een seconde. Hij grijnsde.
Ze keek weg. Toch bleef het moment hangen, als een stille belofte.
De campus was een podium waarop geruchten en geheimen de ronde deden. Jace's naam viel vaak, met een mix van ontzag en voorzichtigheid. De meiden die achter hem aan zaten, fluisterden over zijn charme en zijn littekens. De jongens waren jaloers op zijn moeiteloze zelfvertrouwen.
En Amara? Zij vond het wel best om hem op afstand te houden.
Totdat dat niet meer lukte. Op een frisse herfstmiddag zat Amara in de ontspanningsruimte voor studenten. Ze had haar oordopjes in en was gefocust op een opname van een college. Ze hoorde hem niet aankomen.
„Blake.“ Zijn stem klonk ruw maar zacht, als grind en zijde.
Ze verstijfde en haar hart sloeg een slag over. Ze deed haar oordopjes uit en keek op.
Daar stond hij. Dichtbij genoeg om het lichte litteken boven zijn wenkbrauw te zien. Er was een vleugje kwetsbaarheid in zijn ogen, die hij probeerde te verbergen met een arrogante grijns.
„Hé, Knight,“ zei ze, terwijl ze haar stem vlak hield. „Wat wil je?“
„Niets.“ Hij hief zijn handen op alsof hij zich overgaf. „Ik dacht, ik zeg even hallo.“
Amara knipperde met haar ogen, verrast door het beklemmende gevoel in haar borst. „Hallo.“ Het woord voelde ongemakkelijk, alsof ze op breekbaar glas stapte.
Hij lachte. Het was een diep, oprecht geluid dat niet helemaal paste bij het bad boy-imago dat ze van hem had gemaakt. „Studie psychologie, toch?“
Ze knikte. Ze was onbewust toch nieuwsgierig geworden.
„Denk je weleens na over wat mensen drijft?“
„Dat is een beetje de bedoeling ervan.“
Hij haalde zijn schouders op. „Ik ben daar geloof ik ook wel een beetje benieuwd naar.“
Amara staarde hem aan. Ze wilde graag geloven dat er meer achter zijn uiterlijk schuilging, maar ze wist dondersgoed dat ze zich er beter niet mee kon bemoeien.
De dagen gingen voorbij. De twee bleven elkaar tegenkomen in de gangen en de cafés. Ze wisselden korte gesprekjes, ongemakkelijke glimlachjes en plagerige opmerkingen uit.
Jace was als een puzzel die Amara maar niet kon loslaten. En net als bij elke puzzel waren sommige stukjes hoekig en scherp. Hij was frustrerend en gekmakend, maar toch op een vreemde manier boeiend. Hij tartte alles wat ze dacht te weten over hem en over zichzelf.
Ze vertelde zichzelf dat het maar een spelletje was. Een tijdelijke afleiding. Maar spelletjes konden nog weleens gevaarlijk worden.
Op een avond zat Amara op het balkon van haar studentenkamer, gewikkeld in een deken tegen de kou. Haar telefoon trilde. Een berichtje van Jace.
CHAT:Amara
Jace
Zie je morgen.
Haar hart sloeg een slag over. Ze wist niet zeker of het hoop of angst was. Of misschien wel allebei.
Want hoezeer ze hem ook op afstand wilde houden, en hoezeer ze de felle waarschuwingssignalen ook zag knipperen, de afstand tussen hen werd steeds kleiner. Dat viel niet te ontkennen. En soms, als je op het randje staat, is de val onvermijdelijk.
De bad boy. Het brave meisje. De grens tussen hen was dunner dan wie dan ook durfde toe te geven.
En de nacht was pas net begonnen.
***
De muziek stond te hard. De lucht was te benauwd. En er had alweer iemand bier op haar laarzen gemorst.
Ze hield haar telefoon krampachtig vast als een reddingslijn. Haar duimen vlogen over het scherm.
CHAT:Amara
Amara
Ben je klaar om te gaan? Deze plek ruikt naar spijt en tequila.
Ze keek op en fronste toen een dronken student langs haar strompelde en haar lallend een knipoog gaf.
Gadver.
„Ik zei toch dat dit een slecht idee was.“ Ze trok haar imitatieleren jasje recht. „Maar nee. Laten we voor één keer normaal doen, Amara. Laten we lol maken.“
Ja hoor. Lol.
Ze draaide zich om om weg te gaan.
En bleef stokstijf staan.
Want Jace Knight was net binnengekomen.
Donkere spijkerbroek. Zwarte trui met capuchon. Een piercing in zijn lip. Hij had die grijns alsof hij iedereen in de kamer al twee stappen voor was en gewoon wachtte tot de rest hem zou inhalen. Hij was pure zonde, verpakt in ruim een meter tachtig aan chaos en arrogante zelfverzekerdheid.
En helaas was hij ook de allerergste fout die ze op het punt stond te maken.
Zijn blik viel op haar en voelde als vuur.
Natuurlijk.
Hij liep recht op haar af.
„Ik had je niet ingeschat als een feestbeest, Blake,“ zei hij langzaam. Zijn stem klonk laag en loom, alsof elk woord doordrenkt was van honing en vuur. „Wat is er gebeurd? Heb je geen boeken meer om te lezen en geen mensen meer om te veroordelen?“
Ze rolde met haar ogen. „Ik had jou niet ingeschat als iemand die ademt. Ik denk dat we vanavond allebei verrast zijn.“
Er verscheen een trage grijns op zijn lippen. Gevaarlijk. Gekmakend. Verslavend.
„Je hebt me gemist,“ zei hij, terwijl de nepoprechtheid van zijn stem droop.
„In welke absurde droomwereld?“
Jace stapte dichterbij. De ruimte tussen hen kromp in elkaar als een brandend lontje. De menigte bewoog druk om hen heen, op de maat van de bas en de drank. Maar ze voelde alleen hem. Zijn blik. Zijn warmte. Zijn nabijheid.
„Blijf je zo naar me kijken,“ fluisterde hij, „of ga je eindelijk toegeven dat je me wilt?“
Amara lachte. „Ach kom op. Ik kus nog liever een cactus.“
„Bijt me.“
„Graag. Ik hoop dat je al je prikken hebt gehad.“
Jace grinnikte, een diep en donker geluid.
Iemand botste tegen hem aan, waardoor hij precies dichtbij genoeg werd geduwd dat hun borsten elkaar bijna raakten.
Hij deinsde niet achteruit.
Zij ook niet.
Een stem sneed door het lawaai heen. Een gemeenschappelijke vriend. Half dronken en roekeloos. „Tientje dat Blake nog geen één nacht met jou overleeft, Jace!“
De groep begon te joelen.
Jace's ogen lichtten op. „Verdubbel het,“ zei hij, terwijl hij zijn blik niet van haar afhield, „en ik zal vannacht het tegendeel bewijzen.“
Iemand juichte. Iemand riep: „Lekker bezig, King!“
Amara's kaken spanden zich aan. „Ik ben geen spelletje.“
„Jij bent het enige waar ik bloedserieus voor speel,“ zei Jace. Zijn stem klonk lager. Scherper. „Tenzij je bang bent.“
Haar wenkbrauwen schoten omhoog. „Bang? Voor jou?“
Hij boog zich voorover, dichtbij genoeg voor haar om de geur van munt, rook en problemen te ruiken. „Schatje,“ fluisterde hij, „als je me één nacht geeft, zul je me smeken om niet te stoppen.“
Ze had hem moeten slaan. Ze wilde hem slaan.
In plaats daarvan stokte haar adem. „Je bent walgelijk,“ beet ze hem toe, terwijl ze zich omdraaide.
Zijn vingers sloten zich om haar pols. Niet hard. Precies stevig genoeg. „Zeg het maar en ik laat los,“ zei hij zacht.
Dat deed ze niet. Ze draaide zich langzaam weer om en staarde omhoog in die scherpe, donkere ogen die haar altijd ongevraagd leken uit te kleden. „Eén nacht,“ zei ze zacht. „Geen verplichtingen. Geen gevoelens. Alleen lichamelijk.“
Jace glimlachte als een man die net een oorlog had gewonnen. „Deal.“ Toen daalde zijn stem en klonk nog donkerder dan daarvoor. „Weet wel, zodra ik je aanraak, raak jij niemand anders meer aan.“
Ze haalden amper de bovenverdieping.
De deur van de logeerkamer viel achter hen in het slot. Hun monden vonden elkaar wild en hun handen dwaalden over elkaars lichamen. Ze haatte het hoe snel ze wegsmolt. Ze haatte het dat zijn kus smaakte naar zonde en verlossing. Ze haatte het dat zijn vingers precies wisten waar ze moesten drukken.
Het was roekeloos. Dom. Verslavend.
Toen het voorbij was, lagen ze ademloos en in stilte naast elkaar. Jace draaide zich naar haar toe. „Je bent nu van mij.“
Haar hart bonkte in haar borstkas. „Ik zei: geen verplichtingen,“ fluisterde ze.
Zijn duim streek over haar onderlip. „Jij zei dat je geen gevoelens had,“ antwoordde hij. „Ik ben daar nooit mee akkoord gegaan.“
