Verliefdheidstheorie
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
16.6K
Hoofdstukken
52
Op Ashcroft Academy heeft elke student een nummer, en dat nummer bepaalt je leven. Macht, privileges en populariteit zwaaien de scepter, terwijl buitenstaanders proberen onopgemerkt te overleven. Claire is vastbesloten om onder de radar te blijven, hard te studeren en een weg naar buiten te verdienen. Maar door één ongeluk wordt Bryce, de onaantastbare erfgenaam aan de top, vernederd. Plotseling is de Rank niet langer een spel, maar een schijnwerper die haar ondergang kan betekenen.
Terwijl het systeem wankelt en de gevaren toenemen, worden Claire en Bryce gedwongen om samen te werken. Hierbij worden grenzen, vertrouwen en een vonk die niet zou mogen bestaan, op de proef gesteld. Kan liefde overleven op een school die gebouwd is om dromen te verpletteren?
Hoofdstuk 1
CLAIRE
Ik ben doodsbang.
Terwijl ik voor de met klimop bedekte gebouwen stond, draaide mijn maag zich om. Alles aan deze plek ademde geld: de groene grasvelden vol met groepjes pratende en lachende studenten, de torenhoge stenen bogen die rechtstreeks uit een fantasiefilm leken te komen, en de rij dure auto's die daar stonden alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Maybachs, Bugatti's, Lamborghini's, Rolls-Royces. Het leek minder op een school en meer op een plek waar een vampier zijn autocollectie zou bewaren.
Er waren overal studenten. Ze begroetten elkaar met knuffels en zelfverzekerde glimlachen. Ze droegen dure merkkleding die mijn eigen versleten spijkerbroek en vale jasje alleen maar benadrukte. De hele scène leek opzettelijk gemaakt om iemand zoals ik eraan te herinneren dat ik hier absoluut niet thuishoorde.
En dat was ook zo.
Ik haalde diep adem, pakte mijn koffer steviger vast en liep naar het administratiegebouw. Het voelde roekeloos om in mijn laatste jaar nog van school te wisselen. Zelfs als dit zogenaamd de kans van mijn leven was.
Ashcroft Academy was bijna twee eeuwen geleden in Engeland opgericht door een paar van de rijkste families van het land. In artikelen op internet werd opgeschept over oud-leerlingen die senatoren, CEO's en zelfs presidenten waren geworden. Het was eigenlijk de Oxford of Harvard van de middelbare scholen.
Dat maakte de angst in mijn borst alleen maar erger. Het herinnerde me er ook aan waarom ik hier eigenlijk was: een studiebeurs. Mijn enige kans om iets beters van mijn leven te maken.
Binnen glansden de gepolijste vloeren onder enorme kroonluchters. Ze weerspiegelden de intimiderende grootsheid van de school. Een vrouw achter de balie bekeek me twijfelend. Ze overhandigde me een stapel papieren, een netjes opgevouwen uniform en een sleutel aan een koperen label.
„Je zit in Blair Hall,“ zei ze vlot. Ze legde de nadruk op de naam van het gebouw alsof dat iets voor mij zou moeten betekenen. „Kamer 212. Een andere beursstudent, Mia Laurent, wordt je kamergenoot.“
Beursstudent. De woorden bleven in mijn hoofd hangen en bezorgden me de kriebels. Ze zei het alsof het iets vies was. Terwijl de school op haar website juist zo opschepte over het creëren van „vijfduizend succesverhalen van beursstudenten“. Ja, dat had ik ook opgezocht.
Voor een school die zo belangrijk en oud was, zou je denken dat het er meer zouden zijn. Het gaf me een dubbel gevoel: ik voelde me gelukkig, maar ook enorm kwetsbaar.
Ik knikte stijfjes, mompelde een snel bedankje en haastte me naar buiten. Ik was blij dat ik aan haar oordelende blik kon ontsnappen.
Blair Hall zat vol met aankomende studenten. De gang gonsde van opgewonden gelach, rollende koffers en af en toe een roep als mensen elkaar weer zagen. Ik liep door de menigte en klemde mijn koffer steviger vast. Ik voelde me onzichtbaar, maar was me toch pijnlijk bewust van alles om me heen.
Na een paar zenuwachtige minuten zoeken, vond ik eindelijk kamer 212. Ik duwde de deur open en zag een tenger meisje met levendige krullen. Ze was al aan het uitpakken en haar spullen lagen netjes op haar bed. Ze draaide zich om. Haar warme glimlach nam meteen een deel van de spanning in mijn borst weg.
„Hé, jij moet de nieuwe kamergenoot zijn!“ zei ze vrolijk. Ze liep door de kleine kamer om mijn hand te schudden. „Ik ben Mia.“ Haar accent was licht, maar erg charmant.
„Hoi, Claire.“
„Het lijkt erop dat wij beurskinderen bij elkaar worden gezet, hè?“
„Daar lijkt het wel op.“ Ik wist er een glimlach uit te persen. Ik was meteen blij dat ik zo makkelijk met haar kon praten. Ik had me de hele vlucht zorgen gemaakt dat ik een kamergenoot zou krijgen die me meteen zou haten.
De kamer zelf was bescheiden maar gezellig: twee eenpersoonsbedden met zachte pastelkleurige spreien, een paar kleine houten bureaus en bijpassende kledingkasten. Mia had haar kant al versierd met vrolijke lampjes en foto's die netjes op een klein prikbord waren gespeld.
„Waar kom je vandaan? Ik kom uit Frankrijk,“ zei ze, terwijl ze zich weer naar haar koffer draaide.
„Florida,“ antwoordde ik, terwijl ik de kamer verder in me opnam. „Begin jij hier ook net?“
„Nee, ik ben vorig jaar begonnen.“ Ze zette een ingelijste foto op haar bureau recht.
„Dus je had de kamer het hele jaar voor jezelf?“
Haar glimlach vervaagde even voordat ze haar hoofd schudde. „Nee, er was iemand, maar zij is van school gegaan. Het is fijn om weer iemand te hebben. Dat maakt de kamer minder eenzaam.“
„Hmm,“ mompelde ik. Ik wist niet goed wat ik daarop moest zeggen.
„Dus, wat vind je tot nu toe van de school?“ vroeg ze, terwijl ze snel van onderwerp veranderde.
Ik lachte zachtjes. „Ik heb alleen de administratie en deze kamer nog maar gezien. Ik weet niet of dat telt als 'de school zien'.“
„Oh, maak je geen zorgen, ik zal je rondleiden,“ bood ze vrolijk aan. „Er zijn zo veel dingen die je geweldig zult vinden aan deze plek.“
Ik trok een wenkbrauw op. „En de dingen die ik niet leuk ga vinden?“
Ze haalde lichtjes haar schouders op. Haar gezichtsuitdrukking werd ineens een stuk voorzichtiger.
Ik draaide me weer om naar mijn koffer en mijn maag kromp ineen. Mijn canvas tas, met de helft van mijn spullen erin, was verdwenen.
„Heb jij mijn andere tas verplaatst?“ vroeg ik.
Mia schudde haar hoofd. „Nee. Misschien heeft een van de kruiers hem gepakt. Ze droegen net nog spullen naar kamer 210.“
Natuurlijk. De eerste dag op Ashcroft, en mijn tas was er al zonder mij vandoor gegaan.
Ik haastte me de gang in en volgde het geluid van pratende mensen. Mijn canvas tas stond net binnen in de open deuropening van kamer 210. Hij leunde tegen een dure designerkoffer alsof hij daar helemaal niet thuishoorde. Opgelucht stapte ik naar binnen om hem te pakken. Ik bevroor echter toen ik het eenpersoonsbed en de dure spullen zag die netjes waren uitgestald.
„Pardon?“ Een stem sneed scherp door mijn verwarring heen.
Ik ging rechtop staan, met mijn hand nog op mijn tas.
„Als je daarvoor komt,“ zei ze met een blik op mijn tas, „ik nam aan dat het afval was. Ik zou er nog niet dood mee gevonden willen worden.“
Er stond een meisje in de deuropening. Ze was lang en slank. Haar lange, donkere haar viel in gladde golven over haar schouders. Haar gezicht was opvallend mooi. Haar blauwe ogen werden omlijst door perfect geëpileerde wenkbrauwen.
Ze had een houding die zonder woorden duidelijk maakte dat zij hier de baas was. Haar armen waren over elkaar geslagen. Haar irritatie was duidelijk zichtbaar op haar perfect opgemaakte gezicht.
Ze stapte dichterbij. Haar ogen vernauwden zich vol minachting terwijl ze me van top tot teen opnam. Een gemene grijns verscheen op haar glanzende lippen.
„Jij bent een van de beurskinderen, toch?“ Haar stem klonk zo gemeen en hard dat verschillende studenten die langsliepen, hun pas inhielden. Ze keken nieuwsgierig van haar naar mij.
Wist ze het nu al? Stond het soms op mijn voorhoofd geschreven?
Mijn wangen werden warm. „Het was niet mijn bedoeling om je kamer in te komen. Ik wilde alleen mijn tas pakken,“ bracht ik uit, terwijl ik de canvas tas een beetje optilde.
Haar blik gleed ernaartoe en toen weer naar mijn gezicht. Haar bovenlip krulde omhoog. „Dat ding?“ zei ze. „Ik dacht dat hij van de schoonmakers was. Ik zou nog niet dood gevonden willen worden met een tas die geen merk heeft. Ik had ze bijna verteld om hem weg te gooien.“
Er klonk gelach vanuit de gang.
Ze ging nog rechter opstaan en keek nadrukkelijk naar de studenten die stonden toe te kijken. „Zorg er maar voor dat dit je laatste fout was.“
Doodbeschaamd boog ik mijn hoofd en haastte me naar buiten. Ik voelde tientallen ogen in mijn rug branden. Ik rende bijna terug naar mijn kamer. Mijn hart bonsde in mijn keel. Vernedering en woede mengden zich in mij tot een naar gevoel.
Mia keek op toen ik naar binnen stormde. „Gaat het?“
Ik liet mijn tas op mijn bed vallen en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. „Wie in vredesnaam is dat meisje hiernaast?“
Mia's bezorgde blik veranderde direct in begrip. „Dat is Charlotte Kensington. Geloof me, je wilt haar niet als vijand hebben.“
„Waarom?“ vroeg ik, terwijl ik op mijn bed zakte.
Ze aarzelde en draaide een plukje van haar krullen om haar vinger. „Charlotte's familie heeft deze school zo ongeveer gebouwd. Ze is onschendbaar. Iedereen wil haar vriendin zijn, of is te bang om dat niet te zijn. Laten we zeggen dat als je haar dwarsboomt, ze je leven hier behoorlijk zuur kan maken.“
Ik kreunde zachtjes en wreef over mijn hoofd. „Geweldig. Dag één en ik ben nu al een doelwit.“
„Hé, maak je niet te veel zorgen,“ zei Mia, om me gerust te stellen. „Blijf gewoon uit haar buurt. Misschien is ze het zo weer vergeten.“
„Ik maak me geen zorgen,“ loog ik. „Ik ben hier niet gekomen om op mijn tenen te lopen voor iemand, alleen maar omdat haar familie toevallig wat gebouwen heeft betaald.“
„Je bent wel dapper, Claire, dat moet ik je nageven.“ Haar mondhoeken trokken op. „Wees wel voorzichtig. Charlotte is gewend om altijd haar zin te krijgen.“
„Ik zal het onthouden.“
Ze stond op van het bed en haar eerdere enthousiasme was weer terug. „Kom op. Ik ga je rondleiden. Het is morgen veel makkelijker als je al weet waar alles is.“
Blij met de afleiding volgde ik haar terug de gang in. Terwijl we liepen, wees Mia klaslokalen, pauzeruimtes en de indrukwekkende bibliotheek aan. Tussendoor vertelde ze snelle verhaaltjes en fluisterde ze opmerkingen over leraren en studenten.
Uiteindelijk stopten we voor een grote muur. Die hing vol met mooie naambordjes en ingelijste portretten. Het was allemaal zo gemaakt dat je er wel van onder de indruk moest zijn.
„Dit is de oud-leerlingenmuur,“ legde ze uit. Haar stem klonk opeens vol bewondering. „De grote trots van Ashcroft.“
Ze stapte dichter bij een deel van de muur met extra grote portretten in gouden lijsten. „Dit zijn de vijf oprichtersfamilies. De Ellingtons, de Kensingtons, de Van Alens, de Ashcrofts en de Fairfaxes. Ze zijn hier praktisch van koninklijken bloede.“
Ik bekeek de schilderijen en zag de strenge gezichten en de duidelijke macht die ze uitstraalden. Mijn blik bleef hangen bij één man in het bijzonder. Zijn ogen waren zo scherp dat het leek alsof hij dwars door het glas heen naar mij staarde. Er liep een rilling over mijn rug.
„Wie is dat?“
„Jeremiah Ellington,“ antwoordde Mia zachtjes. „Zijn familie is het meest belangrijk en machtig van alle oprichters.“
„Hoezo?“
„Zijn nichtje is met iemand uit de familie Campbell getrouwd. Haar zoon is behoorlijk bekend. Je hebt vast wel eens van Mason Campbell gehoord.“
Ik aarzelde. „Misschien? De naam klinkt wel bekend.“ Ik fronste. „Dus alle kinderen van die families komen hier op school? Denkt er nooit iemand aan om ergens anders heen te gaan?“
Ze lachte. „Eén ding dat je over Ashcroft moet weten, is dat bijna alle kinderen hier ouders hebben die ook op deze school zaten. Er zijn maar weinig uitzonderingen.“
„Jeetje. Ik zal nooit begrijpen waarom je vrijwillig naar dezelfde school als je ouders wilt.“
Mia glimlachte. „Iedereen die hier op school zit, wil uiteindelijk op deze muur komen te hangen. Het maakt niet uit wie je bent.“
Ik bekeek de muur nog eens. Ik was er een beetje bang voor, maar tegelijkertijd gaf het me ook een soort van ambitie. „Helemaal geen druk dus, hè?“
Ze duwde zachtjes tegen mijn schouder. „Nee, totaal niet.“
We liepen verder en kwamen bij een breed prikbord vol met kleurrijke posters. Een wiskundeclub, een schermteam, een debatteam en iets dat de Ashcroft Legacy Council heette. Het klonk als een soort chique sekte. Toen we verder liepen, keek Mia met een kleine frons op haar telefoon.
„Hé, Claire, ik moet heel snel even iets ophalen bij een vriendin. Blijf je even hier wachten?“
Terwijl ze wegholde, bleef ik voor het prikbord staan. Ik deed alsof ik de posters aandachtig bestudeerde, zelfs nadat ik ze al twee keer had gelezen. Mijn oog viel op een poster voor de fotografieclub. Er hingen mooie zwart-witfoto's naast.
Op mijn oude school had ik fotografie als keuzevak. Het leek me eigenlijk wel fijn om me achter een camera te kunnen verstoppen en naar de rest te kijken.
Ik was diep in gedachten toen een stem naast me plotseling begon te praten.
„Zit je eraan te denken om bij de dramaclub te gaan, of ben je meer het type voor een schaaktoernooi?“
Ik schrok en draaide me om.
Er stond een jongen die eruitzag alsof hij rechtstreeks van de cover van een chique schoolfolder was gestapt. Zijn donkere haar zat warrig op zo'n manier dat het er tegelijkertijd rommelig en perfect uitzag. Zijn ogen waren warm en lichtbruin. Ze werden omlijst door wimpers die in elk meidentoilet een rel zouden veroorzaken.
Zijn kaaklijn was strak, zijn huid glad en lichtgebruind. Hij bewoog met een ontspannen zelfvertrouwen. Ineens realiseerde ik me dat ik mijn papieren met het lesrooster wel erg krampachtig vasthield.
Hij droeg een nette broek, een donkerblauwe trui over een wit overhemd en hagelwitte sneakers. Die schoenen kostten waarschijnlijk meer dan de hele inhoud van mijn koffer.
„Ik heb nog niet besloten,“ zei ik. Ik was verbaasd over hoe makkelijk ik met hem praatte, ondanks dat hij er zo perfect uitzag. „Heb je nog tips?“
„De dramaclub is zeker leuk om naar te kijken, vooral hier,“ zei hij met een snelle blik op het bord. „Maar fotografie is een heel slimme keuze. Het is een geweldige manier om achter de lens te verdwijnen en alles in de gaten te houden zonder iets te zeggen. Dat is een typische Ashcroft-keuze van je.“
Ik glimlachte. „Is dat een compliment of een waarschuwing?“
Hij haalde zijn schouders op en zijn mondhoeken krulden omhoog. „Dat ligt eraan wie je van plan bent te fotograferen.“
„Zit je me nu echt een club aan te raden, of ben je gewoon een professionele recensent van prikborden?“
Hij lachte zachtjes. „Schuldig. Ik hang hier graag rond als ik me verveel. De posters blijven hetzelfde, maar de mensen die ernaar kijken veranderen elke dag.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Dus je probeert me niet echt zover te krijgen dat ik bij de dramaclub ga?“
„Nee, zeg.“ Hij grijnsde. „Ik doe nog liever alsof ik buikgriep heb dan dat ik auditie moet doen.“
Ik lachte en stak mijn hand uit. „Claire Whitmore.“
Zijn handdruk was warm en zacht. Het leek alsof hij in zijn hele leven nog nooit echt zwaar werk had gedaan. Toen hij me losliet, viel het me op dat veel studenten die langsliepen naar hem zwaaiden of hoi zeiden. Hij was blijkbaar populair.
„Leuk je te ontmoeten, Claire. Is het je eerste dag?“
„Ligt het er zo dik bovenop?“ vroeg ik lachend.
„Een klein beetje,“ plaagde hij. „Maar maak je geen zorgen, we zijn allemaal weleens nieuw geweest. Je vindt je draai wel. En als je iets nodig hebt, vraag het me dan gewoon. Ik ben eigenlijk een soort onofficieel welkomstcomité.“
„Bedankt,“ zei ik, en ik meende het. Een groot deel van mijn zenuwen verdween. Misschien werd het hier toch niet zo erg als ik vanochtend dacht.
„Jordan!“ De stem van Mia onderbrak ons gesprekje.
We draaiden ons allebei om. Ze kwam naar ons toe gerend en was een beetje buiten adem.
„Hé, Mia,“ zei hij ontspannen.
Haar ogen schoten van hem naar mij. Ze trok haar wenkbrauwen ver omhoog en keek me aan met een blik die duidelijk zei: wat gebeurt hier?
„Ik moet er weer vandoor,“ zei hij. Hij deed een stap achteruit en lachte nog een laatste keer naar mij. „Ik zie je nog wel, Claire. Succes met je eerste schooldag morgen.“
„Bedankt,“ antwoordde ik. Ik keek hem na. Hij begroette nog twee mensen voordat hij het einde van de gang had bereikt.
Ik keek weer naar Mia.
Haar mond hing een beetje open en haar ogen waren groot van verbazing. „Oh mijn god,“ fluisterde ze. „Weet je wel wie dat is?“
