Mijn geheime hockeyspeler
Auteur
Violet Crosby
Lezers
16.1K
Hoofdstukken
41
Ik ben het wonderkind en de nicht van een beroemde ijshockeyspeler. Toegelaten tot de medische faculteit van de University of Pittsburgh verlaat ik mijn geboorteplaats Quebec om bij mijn oom te gaan wonen. Maar ik ben niet alleen: een ander ijshockeytalent woont daar ook. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten, is de aantrekkingskracht onmiddellijk en intens. Uit respect voor mijn oom verberg ik mijn gevoelens, maar sommige verlangens kunnen niet worden genegeerd. Onze passie brengt twee kleine wonderkinderen voort, maar onze carrières zullen onze liefde op de proef stellen. Na jaren van scheiding brengt het lot ons weer bij elkaar door ijshockey, zij het getekend door een tragisch ongeval. Zullen we erin slagen deze uitdagingen te overwinnen of zal het lot genadeloos zijn?
Hoofdstuk 1: Mijn leven voor Pittsburgh
Quebec, Canada
ELIZABETH
Die ochtend vulde de zon mijn kamer en filterde door de jaloezieën alsof hij me een soort gedwongen lichttherapiesessie wilde geven. Ik rekte me uit en deed mijn best om een kat in de zon na te doen. De nacht was onrustig geweest—vol van die tienerdromen waarin je de heldin van je eigen verhaal bent, of op z'n minst de ster van een of andere soap uit Quebec.
Ik moest mezelf zelfs even knuffelen om weer in slaap te vallen.
Met mijn rode haar en ronde vormen was ik wat je het intellectueel-sportieve type zou noemen. Ja, dat bestond echt. Boeken waren mijn drug. Geneeskunde was mijn roeping. En ijshockey? IJshockey was alles. Het was niet zomaar een sport. Het was een familiereligie.
Mijn oom was een levende legende op het ijs, het soort man wiens foto in elke Tim Hortons in Quebec hing. Hij had die passie duizendmaal aan mij doorgegeven. Bij ons thuis was niet van ijshockey houden zoiets als niet van ahornstroop houden—volkomen ondenkbaar.
Ik was twee jaar eerder klaar met de middelbare school, alleen maar om mijn ouders te bewijzen dat mijn hoofd niet alleen vol zat met spelersstatistieken en play-offscenario's. Van daaruit was ik door mijn vooropleiding geneeskunde (CEGEP) in Quebec geraasd, en nu, op mijn achttiende, had ik aanmeldingen gestuurd naar alle uithoeken van Amerika en Europa, allemaal voor medische opleidingen.
Maar Pittsburgh stond bovenaan mijn lijstje—niet alleen omdat mijn oom daar woonde, maar ook omdat hij de eigenaar was van het lokale team. En de kers op de taart? Hij zou dit jaar zijn schaatsen weer onderbinden.
Mijn oom maakte op zijn leeftijd een comeback. Het was inspirerend en een beetje angstaanjagend voor zijn tegenstanders. Voor mij was het de jackpot—gegarandeerd gratis wedstrijden en de kans om mijn nichtjes te zien.
Mijn oom Matthieu had een privévliegtuig—want de bus nemen was voor amateurs—en hij pikte ons altijd op, waardoor elke reis veranderde in pure familievreugde. Die momenten waarop we van skipistes suisden, authentieke poutines verslonden of urenlang debatteerden over de beste strategie om de Stanley Cup te winnen... Dat was pas leven.
Een klop op mijn deur haalde me uit mijn gedachten, die gevaarlijk afdwaalden naar het nieuwste shirt van mijn favoriete team.
„Ben je wakker, lieverd?“ fluisterde mijn moeder, wier stem al wees op ochtendlijke haast.
„Ja, ik kom eraan!“
„Het ontbijt is over vijf minuten klaar, en je hebt een envelop gekregen,“ voegde ze eraan toe. Haar toon verraadde een slecht verborgen opwinding. De envelop. Het magische woord.
Ik sprong uit bed, mijn hart bonsde en stond op het punt te ontploffen. Slechts één ding kon me in deze staat brengen—mijn toelating tot de Universiteit van Pittsburgh. Het was óf dat óf een verrassingsuitnodiging voor een modeshow in Parijs, maar mijn kansen waren groter voor de eerste optie.
Ik trok een korte broek en een hoodie aan—het gevechtstenue van een nerd die op goed nieuws wacht—en rende toen de trap af, mijn enthousiasme overstromend als een suikerhut rond lunchtijd.
„Dus, waar is die envelop?!“ Ik barstte de keuken binnen als een roodharige tornado.
„Ho, rustig aan, schat. Geen goedemorgen om de dag te beginnen?“ antwoordde mijn vader geamuseerd, nippend van zijn koffie. Hij wist me altijd weer met beide benen op de grond te zetten.
„Goedemorgen aan jullie, mijn lieve en dierbare ouders!“ zei ik met een ondeugende knipoog, en ik voegde er voor het effect een dramatische buiging aan toe.
„Dat is beter,“ gaf papa toe, terwijl hij een glimlach onderdrukte. „Jij ook goedemorgen, lieverd. Je lijkt in een heel goed humeur te zijn vanochtend.“
„Je weet vast wel waarom, toch?“
„Ik heb wel een klein vermoeden,“ zei hij met een ietwat geforceerde glimlach op zijn lippen. Papa was niet erg blij met het idee dat ik het familienest zou verlaten, vooral niet voor een ander land. Ik was zijn enige kind—de vertroetelde „kleine prinses“, overbeschermd door mijn ouders, ooms en neven.
Stel je het tafereel eens voor—het enige meisje te midden van een horde gespierde, beschermende neven die me nog steeds zagen als een kind dat verdedigd moest worden. Mijn enige nichtjes woonden in Pittsburgh. Ze waren jonger dan ik, maar het waren mijn vertrouwelingen, mijn favoriete proefkonijnen voor mijn gekke wetenschappelijke theorieën, en ik hielp ze met liefde met hun studie.
Omdat ze in Pittsburgh geboren waren, waren ze van nature tweetalig, de bofkonten. Ze schakelden zonder na te denken over tussen talen, alsof ze van tv-zender wisselden. Ik was geboren in Quebec, dus een moedertaalspreker Frans, met het bijbehorende accent, waardoor iedereen zei: „Oh, kom je uit Montreal?“ terwijl ik eigenlijk uit Quebec-stad kwam.
Mijn vele vakanties in Pittsburgh en mijn tweetalige nichtjes hadden me enorm geholpen om het Engels onder de knie te krijgen. Maar wat me het meest hielp, was dat ik een nerd was.
Ik haatte dat woord—het maakte me woedend. Het gaf me het gevoel alsof ik een met plakband gerepareerde bril had en een rekenmachine die aan mijn hand was vastgegroeid. Ik gaf de voorkeur aan de term „superieure intelligentie.“ Klonk chiquer, vond je niet? En het rechtvaardigde mijn lange nachten die ik doorbracht met neuzen in biochemieboeken in plaats van te feesten.
Ik liep op mijn vader af, gaf hem een kus op zijn wang en stak mijn hand uit naar de envelop, met een smekende blik.
„Lieve papa, je zult me zo vaak op de webcam zien dat je na vijf minuten zult smeken om het scherm uit te zetten, moe van mijn geklaag.“
„Je weet dat dat nooit zal gebeuren,“ wierp mijn moeder van achter me op, terwijl ze een bord met heerlijke crêpes op tafel zette.
Die crêpes... ik zou ze missen. Crêpes met pure ahornstroop, het echte werk, niet die bleke Amerikaanse imitatie. Mijn vraatzuchtige kant hielp niet echt met mijn ronde achterwerk, wat me vaak mateloos irriteerde. Het was een oorlog tussen mijn passie voor goed Quebecs eten en mijn verlangen naar een achterwerk dat fitness-influencers waardig was.
Ik ging zitten en pakte de dikke envelop aan die mijn vader me overhandigde. Ik haalde diep adem, sloot mijn ogen en telde tot drie. Koortsachtig opende ik vervolgens wat al mijn toekomstdromen bevatte, mijn blauwdruk voor onafhankelijkheid (en gratis ijshockeywedstrijden).
Mijn hart stond stil.
„OH MIJN GOD.“ Ik kon me niet inhouden.
Ik sprong op uit mijn stoel, stuiterde op en neer en gilde alsof ik zojuist de loterij had gewonnen. „Ik ben aangenomen! Ik ben aangenomen!“
Ik wierp mezelf in de armen van mijn moeder, een omhelzing vol pure vreugde die haar bijna omver wierp. Mijn droom was eindelijk werkelijkheid geworden—ik was aangenomen op de Universiteit van Pittsburgh, en nog wel met een beurs. Het was de Heilige Graal, de bekroning op al mijn slapeloze nachten die ik had doorgebracht met studeren in plaats van te kijken naar herhalingen van La Petite Vie (een zeer populaire komedieserie uit Quebec).
Mijn vader zuchtte—een mix van trots en berusting—en omhelsde me op zijn beurt.
„Ik ben trots op je, lieverd. Maar weet dat je hier altijd welkom bent als het je daar ooit niet bevalt. Leef deze ervaring ten volle.“
„Ik weet het, papa. Ik moet de hele familie bellen.“ Mijn gedachten stonden al in de „nieuwszender“-modus.
Mijn moeder wees met de spatel naar de tafel, een gebaar dat duidelijk betekende dat er niet te onderhandelen viel. „Nee, nee, nee. Eerst eten we zolang het warm is, en pas daarna gaan we bellen.“
Ik zuchtte, ging met een pruillip zitten en knikte. Verzet bieden tegen een met een spatel bewapende moeder was een onmogelijke missie. Ik dook in de crêpes en overgoot ze royaal met ahornstroop, die nectar van de goden. Mijn sap klokte ik bijna in één teug achterover.
Mijn moeder wierp me een afkeurende blik toe, en ik verlaagde mijn tempo, verontschuldigend glimlachend met mijn wangen vol als een eekhoorn die een voorraadje aanlegde voor de Quebecse winter. Mijn goede manieren—of wat daar na deze uitbarsting van vreugde nog van over was—riepen me tot de orde.
Ik wachtte respectvol tot mijn ouders klaar waren met eten voordat ik naar de telefoon rende, terwijl de opwinding aan mijn binnenste knaagde.
Ik besloot om eerst mijn oom in Pittsburgh te bellen. Hij moest als eerste op de hoogte zijn.
„Hallo?“ antwoordde een zacht stemmetje. Van mijn nichtje Cora.
„Hallo nichtje, kun je je vader even geven?“
„Hallo, Lizzie. Ik ben blij dat je belt,“ zei Cora, haar stem vol vrolijkheid.
„Ik moet absoluut met je vader praten. Ik heb fantastisch nieuws.“
„Oh echt? Wat is het?“
Ik hoorde de stem van mijn oom op de achtergrond luider worden. „Cora, zet de intercom aan. Dan kunnen we allemaal met haar praten.“ Hij liet nooit een kans onbenut voor een geïmproviseerd familieberaad.
„Goed idee,“ zei ik, terwijl mijn glimlach breder werd.
Een paar seconden later was iedereen aan de lijn. Ik kon de koffie van mijn tante bijna door de hoorn ruiken.
„Dus,“ zei mijn oom, terwijl zijn stem resoneerde als die van een sportcommentator, „wat is er aan de hand dat je ons zo vroeg belt, mijn kleine Lizzie? Heb je de loterij gewonnen?“
„Raad eens,“ flapte ik eruit, met een stem die trilde van opwinding.
„Mogen we een hint?“ vroeg mijn tante Anna, die altijd de meest pragmatische was.
„Ik heb vanochtend een envelop gekregen.“
„Dat is goed nieuws, te oordelen naar de klank van je stem,“ merkte mijn oom Matthieu op, de koning van de analyse, zelfs zonder schaatsen.
„Mega-uitstekend nieuws.“
„Ik denk dat het je toelatingsbrief voor de universiteit is,“ zei mijn tante met een kalme stem, maar ik wist dat ze net zo opgewonden was als ik.
„Jaaaaaaa!“
„Raad eens waar?“ Ik wist dat ze het al wisten, maar ik vond het heerlijk om de spanning te rekken. Het was mijn kleine theatraal trekje.
