Zijn zangvogel vangen
Auteur
Jane Anne
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
49
Wren wilde nooit een baby. Of een vriendje. Of haar beste vriend Morgan naakt zien. Oeps. Eén uit drie is zo slecht nog niet.
Wren Lancaster heeft haar leven perfect onder controle – geen ingewikkelde gevoelens, geen romantische verplichtingen en absoluut geen baby's. Dat wil zeggen, tot haar irritant charmante beste vriend Morgan het ondenkbare voorstelt: samen een kind krijgen.
Het is niet alsof ze nog geen grenzen hebben overschreden. Oké, meerdere grenzen. Maar wat begint als een volkomen logische, totaal niet-seksuele afspraak (met een paar stomende uitzonderingen, voor de wetenschap) ontaardt al snel in een chaotische wervelwind van nachtelijke bekentenissen, douche-escapades en onverwachte gevoelens.
Nu is er een baby. Mogelijk liefde. En sowieso een heleboel ongemakkelijke gesprekken in het vooruitzicht.
Als Wren haar verleden, Morgans ongevraagde lijst met babynamen in vogelthema en de meest hardnekkige ex-vriendin ter wereld weet te overleven, struikelt ze misschien wel over het enige waarvan ze zwoer dat ze het nooit wilde... geluk.
Spice Rating: 🔥🔥🔥🔥 Hittegraad: Van Slow Burn naar zinderend
Dit boek bouwt op van emotionele spanning en onopgeloste chemie naar expliciete scènes met stomende details en een intense connectie. Verwacht:
• - Slow-burn spanning • - Friends-to-lovers ontdekkingstocht • - Expliciete, intieme scènes • - Dirty talk en emotioneel geladen ontmoetingen • - Hoge hitte in balans met diepgang en gevoel
De natte droom van een therapeut
Wren: Dertig jaar oud.
Morgan: Vijfendertig jaar oud.
Relatiestatus: Ingewikkeld
WREN
De persoon die ooit bedacht heeft dat mensen in een gezellig kantoor moeten zitten met zachte kussens en kaneelkaarsen, was absoluut een genie. Het is de perfecte manier om je diepste problemen met een onbekende te bespreken.
Therapie was geweldig.
Therapie was fantastisch.
Vooral voor een meid als Wren Lancaster.
Zij was de natte droom van elke therapeut.
Controleproblemen? Check.
Bindingsangst? Check.
Workaholic? Check.
Niet in staat om een romantische relatie langer dan een paar maanden vol te houden? Check, check, driedubbel check.
En nu zat ze hier. Ze was negen maanden en duizend-en-één dagen zwanger. Ze was alleen en had geen flauw idee wat ze met een baby in haar leven aan moest.
Mara was al tien jaar Wrens therapeut. Ze moest in gedachten met grenzeloos plezier de dollartekens hebben geteld. Of dat zou ze tenminste hebben gedaan, als Wren er niet de gewoonte van had gemaakt om tussen de sessies door maandenlang te verdwijnen. Telkens als ze haar afspraken niet nakwam, kwam dat door haar koppige overtuiging. Ze bleef geloven dat ze eindelijk een normaal leven kon leiden zonder dat iemand anders zich ermee bemoeide.
Niet dat Mara zich ermee bemoeide. Het was simpelweg zo dat Wren eraan gewend was geraakt om op haar te bouwen. En Wren hield er niet van om op wie dan ook te bouwen. Het zat stevig in haar vastgeroest. Het was net als die irritante pop-upadvertenties op je tijdlijn. Die verdwijnen ook niet, hoe vaak je ook op het kruisje klikt.
In het echte leven bestond er geen kruisje om op te klikken. Dus rende Wren weg. Ze stortte zich volledig op haar werk en ging overdreven veel sporten, totdat een ingrijpende gebeurtenis in haar leven haar dwong om terug te keren.
Een ingrijpende gebeurtenis voldeed absoluut aan de eisen om weer in therapie te gaan. Vooral zwanger raken, terwijl ze allesbehalve zwanger wilde zijn, was zo'n gebeurtenis.
Dus nu was Wren terug. Ze had er inmiddels al spijt van dat ze haar therapiesessies de laatste tijd had vermeden. Het deed haar weer beseffen hoe erg ze normaal gesproken genoot van haar uurtje met Mara. Het was een uurtje pauze van de chaos die haar leven was geworden. De gesprekken kalmeerden haar en zetten alles wat verkeerd was weer recht. Wren ging altijd weg met een beter gevoel dan waarmee ze was binnengekomen.
Zelfs haar meest roekeloze beslissingen leken minder erg als Mara erover sprak. De meest zichtbare daarvan was nu haar steeds groter wordende zwangere buik. Mara besprak alles altijd op haar vertrouwde kalmerende, zachte toon.
Mara was tenslotte al Wrens therapeut sinds Wren twintig was. Nu was Wren niet langer die bange jongvolwassene. Ze waren inmiddels meer vriendinnen dan arts en patiënt. Mara had Wren door haar diepste dalen heen geholpen en zou dat hopelijk blijven doen.
Maar vandaag voelde Wren de bui al hangen. Hun afspraak was gisteren pas op het allerlaatste moment ingepland. Ze wist zeker dat dit niet ging eindigen met positieve woorden en een warme, troostende knuffel.
Wren ging ongemakkelijk verzitten op de bank. Ze probeerde langzaam uit te ademen terwijl een felle, knijpende pijn door haar buik trok. Ze legde een hand op haar ronde buik en vertrok haar gezicht. Eigenlijk hoorde ze hier helemaal niet te zijn. Ze zat hier maar met Mara te kletsen alsof het een gewone dag was, of zelfs een normale therapiesessie.
Ze was tenslotte aan het bevallen.
„Ik heb je al een tijdje niet gezien,“ merkte Mara op. Ze keek Wren aan met een blik die verdacht veel op teleurstelling leek.
Wren haalde haar hand van haar buik zodra de wee voorbij was. „Ik heb het nogal druk gehad.“
„Dat zie ik.“ Opnieuw streed teleurstelling met bezorgdheid op het gezicht van de andere vrouw. „Hoe gaat het daarmee?“
„Bedoel je met 'daarmee' de menselijke-foetus-slash-alien die in me groeit?“
Mara's mondhoeken trilden even. „Ja.“
„Wat denk je zelf? Ik heb de vader niet eens verteld dat ik zwanger ben. Ik ben als een lafaard weggelopen.“
„Ja, maar daar had je destijds goede redenen voor. Of in ieder geval dacht je dat.“
Wren schoof haar schuldgevoel en spijt over haar aanpak opzij. Ze dwong zichzelf om zich op het heden te focussen. „Ik ben hier niet gekomen om over de baby te praten. Ik moet het over dat andere hebben.“
„Nu?“ Mara wierp een blik op Wrens enorme buik. Ze zag hoe Wren nog steeds ongemakkelijk heen en weer schoof op de bank. „Denk je dat dit het beste moment is om dat te bespreken?“
„Jij bent de therapeut. We praten over wat ik wil. En ik wil het over Fred hebben.“
Mara reageerde niet op Wrens ongebruikelijk kattige toon. „Prima. Ga je gang.“
Wren viel stil en was plotseling haar woorden kwijt toen er onverwachts weer een wee opkwam.
Ze fronste. Ze zou de weeën eigenlijk moeten timen. Dat deed iemand die aan het bevallen was toch? De pijngolven volgden elkaar ongetwijfeld te snel op.
„Wren?“ spoorde Mara haar aan.
Wren dwong zichzelf om zich te concentreren. Haar blik viel op het ingelijste natuurtafereel achter Mara's hoofd. „Is dat schilderij nieuw? Ik vind het mooi. Het was vast moeilijk te vinden. Ik ken de kunstenaar en hij verkoopt niet veel—“
„Vergeet het schilderij,“ zei Mara streng. „Je leidt jezelf weer af met nutteloze details.“
„Details zijn niet nutteloos. Details zijn het enige wat ertoe doet.“
„Hoeveel tijd zit er dan tussen je weeën?“
Wren verstijfde van schrik. „Dat is niet—“
„Je bent overduidelijk aan het bevallen. Ik ben geen idioot, Wren. Ik heb drie kinderen gekregen en ik ken de signalen. Om de hoeveel minuten komen de weeën?“
Wren deinsde iets achteruit. „Ik weet het niet. Ik ben de tel kwijtgeraakt.“
„Jij bent altijd geobsedeerd door elk detail in je strak geplande leventje. En nu weet je niet hoever je bevalling is gevorderd?“
Wren rechtte haar rug en voelde meteen de behoefte om zichzelf te verdedigen. „Ja.“
Mara kneep haar ogen tot spleetjes. „Je weigert nog steeds om je aan deze baby te hechten. Je wil niet eens toegeven dat het misschien wel vandaag geboren wordt.“
„Alleen omdat ik de weeën niet heb getimed—“
„Heb je überhaupt al een wiegje klaarstaan? Een ziekenhuistas ingepakt? Is er ook maar iemand om je te steunen?“
„Nee,“ gaf Wren met een diepe zucht toe. „Ik dacht dat mijn ouders misschien konden helpen. Maar we zitten niet bepaald op één lijn wat betreft de baby...“ Ze viel stil bij dat ongemakkelijke onderwerp.
Mara zuchtte ook. „En in plaats van naar het ziekenhuis te gaan, zoals elke normale vrouw zou doen, zit je hier. Je probeert een verleden op te rakelen dat er helemaal niet meer toe doet.“
„Alsjeblieft, begin bij mij nooit over normaal zijn. En het verleden doet er wel toe. Voordat ik deze baby krijg, wil ik het onder ogen zien.“
„Je hebt negen maanden geleden al met Winifred gepraat.“
Wren glimlachte. „Ze haat het als ze zo genoemd wordt. Haar elitaire ouders hebben echt niet goed over die naam nagedacht. Natuurlijk wordt Winifred afgekort tot Fred.“
„Details, Wren.“
„Klopt.“ Ze ging weer verzitten. „Ik kan me focussen. Ik kan het echt. Maar ik heb niet de kans gekregen om de problemen tussen ons op te lossen. Het was allemaal te veel. Ik moet dit eindelijk voor eens en voor altijd achter me kunnen laten.“
„Dat is prijzenswaardig. Maar als je dat wil doen, dan kan dat niet hier, in de veiligheid van deze kamer. Je moet het in het echt doen. Je moet de confrontatie met Fred rechtstreeks aangaan.“
Wren huiverde. „Dat kan ik niet. Fred is met... hem.“
Mara trok één wenkbrauw op. „Hem?“
„De vader van de baby.“
„Ik begrijp het.“ Mara was even stil. „En dat beangstigt je? Als je Fred persoonlijk opzoekt, ben je dan bang dat hij ontdekt dat je zijn kind draagt?“
„Ik ga het hem wel vertellen. Ik heb beloofd dat ik dat zou doen. Maar het gebeurt op mijn voorwaarden, zodra de baby is geboren.“
„En hoe denk je dat dat gaat verlopen?“
Wren kon geen antwoord geven op die beladen vraag, want precies op dat moment ontstond er ophef op de gang. Het geluid van gehaaste voetstappen en luide stemmen in een felle discussie drong door de gesloten deur van Mara's kantoor heen.
Mara draaide zich een kwartslag om. Ze had alleen nog tijd voor een verbijsterd „Wat in vredesnaam?“ voordat de deur openvloog en er iemand naar binnen stormde.
