Windsor/Capulato Saga Boek 2: Praat met me
Auteur
Autumn Ferris
Lezers
15.9K
Hoofdstukken
77
Emily heeft haar hele leven geprobeerd te ontsnappen aan de druk van haar beroemde hockeyfamilie. Ooit was haar beste vriend Seth de enige die haar echt zag – tot de druk van de middelbare school hem van haar wegtrok en haar hart brak.
Jaren later keert ze terug naar huis om voor haar moeder te zorgen, in de hoop op rust. In plaats daarvan loopt ze op de campus Seth tegen het lijf, en alle oude gevoelens komen in alle hevigheid terug. Nu moeten ze de confrontatie aangaan met de stilte, de pijn en de vonken die nooit echt gedoofd zijn. Terwijl ze weer om elkaar heen draaien, vraagt Emily zich af of tweede kansen werkelijk de wonden kunnen helen die ze nooit durfde aan te raken.
Hoofdstuk 1: Terug thuis
EMILY
Zodra ik uit het vliegtuig stap, slaat de kou in mijn gezicht. Het is scherp, herkenbaar, en het maakt me kalm. Ik weet dat ik thuis ben. Uit gewoonte trek ik mijn mouwen over mijn polsen omlaag. Ik verberg mijn littekens, ook al kijkt er niemand. Mijn hart bonst in mijn keel terwijl ik naar de mensen kijk. Ik vind mijn vader direct.
Hij staat tegen zijn truck geleund. Zijn leren jas heeft kreukels bij de ellebogen en hij heeft een telefoon in zijn hand. Zijn haar is wat meer peper-en-zoutkleurig dan ik me herinner. Maar de grote glimlach op zijn gezicht als hij me ziet, is precies hetzelfde gebleven.
„Pap!“ roep ik, en ik begin naar hem toe te rennen.
Hij heeft niet eens de tijd om zijn telefoon in zijn zak te steken voordat ik tegen hem aan bots. Zijn armen slaan om me heen. Het voelt stevig en vertrouwd. Een zachte lach rolt uit zijn borst.
„Hé, lieverd. Ik heb je gemist.“ Hij tilt me van de grond, draait me één keer rond, en zet me weer neer. Hij kijkt me aan alsof hij elke kleine verandering in mijn gezicht wil opslaan. „Wat gaven ze je te eten op die school? Je ziet eruit alsof je daar alleen maar zonneschijn hebt gekregen.“
Ik rol met mijn ogen en sla zijn hand weg als hij door mijn haar wrijft. „Haha, heel grappig.“ Ik buk om zijn gevallen telefoon van de grond te pakken. „Serieus, pap, heb je nog steeds geen telefoonhoesje? Mam gaat je daar zo veel shit over geven.“
„Oh, stil maar,“ zegt hij, en hij krabt een beetje verlegen op zijn achterhoofd. „Hij was toch al kapot. Heb je dan niet geleerd om ouderen met rust te laten? Heeft die chique universiteit je dan helemaal niets geleerd?“
Ik lach en knuffel hem opnieuw. „Ik heb je gemist, pap. Hoe is het met mam?“
Zijn blik wordt zachter. „Het gaat een stuk beter met haar. Ze heeft geen terugvallen meer gehad sinds ze haar medicijnen hebben aangepast. En precies zoals je vroeg, weet niemand dat je thuis bent voor Kerstmis.“ Hij glimlacht breed en is trots op zichzelf.
„Dus waar denken ze dat je bent?“ plaag ik, terwijl ik mijn autogordel vastklik.
Hij grinnikt en schudt zijn hoofd. „Je moeder is waarschijnlijk een beetje boos op me,“ geeft hij toe. „Ik vertelde haar dat ik nog op het laatste moment iets moest regelen voor het jeugdteam.“
Ik lach terwijl ik op de bijrijdersstoel klim. „Denk je dat ze daar intrapte?“
„Geen seconde,“ geeft hij toe, en hij schuift achter het stuur. „Zij heeft die teams jarenlang geleid voordat ik met pensioen ging. Ze weet wel beter.“
Pap belde een paar weken geleden op. Zijn stem klonk gespannen van zorgen. Mama's MS speelde weer op, en hij dacht dat het erger werd. Ik twijfelde geen moment. Als ze me nodig heeft, ben ik er.
Amaya en Andrew zijn al thuis. Ze lossen de dingen op zoals ze dat altijd doen: rustig, betrouwbaar en beschermend. Ik heb ze meer gemist dan ik wil toegeven. Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat ik mijn familie voor het laatst zag. Te lang.
Alleen pap weet dat ik eraan kom. Hij wilde dat het een verrassing zou zijn voor mam, en daar was ik het mee eens. De gedachte aan haar gezicht als ze me ziet, maakt me aan het lachen.
Ik heb de meeste van mijn spullen alvast naar de campus gestuurd. Het is maar dertig minuten rijden van huis. Dat is dichtbij genoeg om te kunnen helpen, maar ver genoeg om nog te kunnen ademen. Ik glimlach en ga goed zitten terwijl hij de motor start. De truck begint te brommen. Voor heel even voelt alles weer goed: vertrouwd, veilig, en heel.
Hij kijkt naar de ene tas die ik op de achterbank heb gegooid. „Alleen deze?“
„Ja. Ik heb de rest naar mijn kamer gestuurd,“ zeg ik, in de hoop dat hij mijn twijfel niet merkt. „Ik wilde het thuis niet moeilijker maken terwijl mam rust nodig heeft.“
Hij knikt tevreden. „Nou, ik hoop dat je nu vaker op bezoek komt. Je moeder mist je, Em.“
„Dat zal ik doen,“ beloof ik hem. Maar de woorden voelen zwaarder dan zou moeten.
Hij kijkt even opzij. „Naar welke universiteit ben je ook alweer overgestapt?“
„Northern Central.“ Ik leun naar achteren en zet de vliegtuigstand op mijn telefoon uit.
Pap glimlacht en houdt zijn ogen op de weg. „Daar speelt Seth ook,“ zegt hij luchtig. „Ik neem aan dat je daar wel iemand kent.“
Die woorden komen aan als een klap in mijn gezicht. Ik kijk recht vooruit. Ik doe net alsof die naam me geen pijn doet. Buiten het raam verandert de sneeuw in witte strepen. Natuurlijk speelt hij daar. Natuurlijk gunde het universum me geen makkelijke ontsnapping.
En zomaar valt mijn hele plan om de ergste persoon in mijn leven te ontwijken in duigen.
Papa's stem verdwijnt in het gebrom van de truck als we de snelweg opdraaien. De sneeuw maakt zachte, wazige strepen over het raam. Voor heel even voelt alles té stil. Té rustig. De verwarming bromt zachtjes. De lucht ruikt een beetje naar leer en kou.
En de herinneringen die ik probeerde te begraven, vechten zich een weg naar boven.
Seth Capulato. Mijn beste vriend. Hij was bijna alles voor me. Totdat dat ineens voorbij was. Onze verjaardagen zaten maar vier dagen uit elkaar. We groeiden naast elkaar op. Onze ouders waren praktisch één grote familie. Ik viel voor hem voordat ik überhaupt wist wat verliefd zijn was.
En toen brak het eerste jaar van de middelbare school aan. Het was de avond van het schoolfeest. Het feestje. Het berichtje vanaf zijn telefoon. De handen van zijn vriendin in mijn haar, die me hard tegen een muur sloegen. Haar woorden waren scherp en gemeen. Ze waren bedoeld om me dieper te raken dan haar klap.
En toen kwam Seth... net op tijd binnenlopen om te zien hoe ik haar terugsloeg. Hij vroeg niet wat er was gebeurd. Hij zag het bloed op mijn lip niet. Hij zag alleen mij vechten en besloot dat ík het probleem was. Hij viel tegen me uit met woorden die scherper waren dan elke klap die ik ooit had gekregen op het ijs.
Ik liep weg voordat hij kon uitpraten. Hij probeerde later nog met me te praten. Hij was toen niet meer dronken. Hij had spijt en was misschien zelfs wel bang. Maar ik negeerde hem. Mij was geleerd dat wat een dronken man zegt, is wat hij nuchter denkt.
En het laatste wat hij die avond tegen me zei? Met een dubbele tong. Gebroken. Het is de echo van die avond die ik zo wanhopig probeer te vergeten.
„Ik wou dat we nooit vrienden waren geworden.“
Die herinnering snijdt als glas door me heen. Mijn adem stokt. Ik knijp mijn ogen stijf dicht en dwing de echo terug naar het donkere hoekje waar hij uitkroop. Mijn vingers knijpen hard in de autogordel.
Het geluid is niet echt, maar het voelt echt genoeg om mijn borst pijn te doen.
Die avond markeerde het begin van mijn dieptepunt. Seth stond erbij te kijken terwijl zijn vrienden me bespotten, me duwden en lachten. Ik vocht van me af, totdat vechten nog het enige was wat ik kon.
Ik werd geschorst van school, ik verborg blauwe plekken, ik verborg alles. Ik heb het nooit aan mijn ouders verteld. Ik kon het niet.
Ik weet nog steeds niet wat er meer pijn deed: hem verliezen, of het gevoel hebben dat hij me eigenlijk nooit echt had gezien. Daarna ging het een tijdje heel slecht met me. Ik liet de stilte tussen ons me helemaal opslokken. Op de een of andere manier hield ik toch mijn cijfers hoog en haalde ik de universiteit.
Misschien was dat wel mijn manier om te bewijzen dat ik ook zonder hem kon overleven. Om te laten zien dat ik op eigen benen kon staan, zelfs als dat betekende dat ik er helemaal alleen voor stond.
Nu zijn we eenentwintig. Ik slik, terwijl ik naar buiten staar naar de besneeuwde bomen die voorbijschieten.
„Em?“ Papa's stem breekt door de mist in mijn hoofd. „Gaat het?“
„Ja,“ lieg ik zachtjes. „Gewoon moe.“
Hij knikt, en trapt erin, of doet alsof. „Nou... ik moet je waarschijnlijk ergens voor waarschuwen.“
Mijn maag krimpt ineen.
„Seth logeert bij ons tijdens de feestdagen,“ zegt pap heel casual, alsof hij het over het weer heeft. „Keith en Sasha zijn de stad uit om familie te bezoeken, en we wilden niet dat hij alleen zou zijn.“
Mijn hart zakt in mijn schoenen. „Oh,“ zeg ik, en het woord is nauwelijks meer dan een zucht.
Pap blijft maar doorpraten. Iets over dat het fijn zal zijn om iedereen bij elkaar te hebben. Maar ik hoor hem niet meer. Het enige wat ik nog kan horen, is die dronken stem die echoënd door mijn hoofd gaat. De stem die me vertelde dat hij wilde dat we nooit vrienden waren geweest.
Ik blaas langzaam mijn adem uit. Ik kwam naar huis om dicht bij mijn moeder te zijn.
Maar sommige geesten wachten niet op toestemming. In plaats daarvan voelt het alsof ik rechtstreeks terug het vuur in loop.
