LILAC Zusterschap 5: Eigenaardig
Auteur
Lezers
120K
Hoofdstukken
49
Alle vier de gangen
ABBOT
Boek 5: Quirk
Vanaf het moment dat ik Sloan Kennedy en Carly Anderson eerder deze week ontmoette, kriebelde het om ze weer te zien. We werken samen om een groot evenement te plannen, een samenwerking tussen onze modebedrijven.
Iedereen moet eigenlijk wel naar dit evenement komen, gezien het aanzien van onze bedrijven in de modewereld. We moeten goed met elkaar overweg kunnen, maar gelukkig lijken Sloan en Carly echt heel aardig. Meestal vind ik het moeilijk om contact te maken met andere meiden, maar bij deze twee voel ik me op mijn gemak.
Het lijken me allebei meiden die geweldige vriendinnen zouden kunnen worden. Bovendien werken we in dezelfde branche, dus we hebben waarschijnlijk veel met elkaar gemeen. Sloan is prachtig, het type meid dat iedereen adembenemend mooi zou vinden.
De enige persoon die niet doorheeft hoe knap Sloan is, is Sloan zelf. Ze is inspirerend en sterk. Ze zorgt ervoor dat ik een beter mens wil zijn, en dat heb ik ook nodig. Ik raak namelijk snel mijn interesse kwijt en vergeet dingen makkelijk.
Carly heeft juist een rustige schoonheid. Ze is niet zomaar een gewoon buurmeisje. Haar gezicht is bijzonder. Haar hartvormige lippen en diepblauwe ogen strijden om de aandacht, terwijl haar sproeten en kleine neusje haar extra charmant maken.
Ze is verlegen en gesloten, maar ik heb het gevoel dat er meer in haar schuilt als je haar beter leert kennen. Ik wil graag vrienden met haar worden, omdat ik denk dat we elkaar goed zouden begrijpen. Geen van ons beiden is zo zelfverzekerd als Sloan. Misschien kunnen we samen van haar leren.
Dus toen Sloan me uitnodigde voor haar bruiloft, was ik er helemaal voor in. De vraag is alleen wat ik aan moet naar een bruiloft waar de meeste mensen zullen weten dat ik de erfgename van een mode-imperium ben. Ik heb altijd het gevoel dat ik indruk moet maken op sociale evenementen.
Ik houd mijn familieachtergrond niet geheim, maar ik probeer mijn achternaam wel wat te bagatelliseren als ik nieuwe mensen ontmoet. Mijn moeder, Margot Dubois, is een groot voorbeeld voor aanstormende fashionista's wereldwijd. Ze begon haar bedrijf vanuit het niets toen ze nog op de designacademie zat en is inmiddels een begrip.
Soms denk ik dat mensen vergeten dat Dubois een echt mens is, en niet alleen een merk.
Na lang zoeken in mijn kledingkast kies ik voor een vintage Dubois-jurk. Ik geef er mijn eigen draai aan met een brede gouden riem, een strak wit overhemd eronder en een parelketting. Ik voel me onoverwinnelijk.
Zodra ik mijn lange bruine haar netjes heb gemaakt en wat natuurlijke make-up heb opgedaan, smeer ik gloss op mijn lippen en loop naar mijn auto. Sloan zei dat ik niets mee hoefde te nemen, maar ik weet dat ze een vintage Dubois-tas niet kan weerstaan, vooral in de paarse kleur van LILAC. Ik heb hem mooi voor haar ingepakt.
Ik heb Kade, haar aanstaande man, nog nooit ontmoet, maar ik heb wel veel over hem gehoord. Hij is een rijzende ster in de muziekindustrie met een grote online-aanhang. Mijn moeder zegt dat hij blij zal zijn zolang zijn nieuwe vrouw dat ook is, maar toch heb ik een horloge met een stoere rockvibe voor hem uitgezocht.
Mensen zeggen vaak dat ik te aardig ben, maar dat komt omdat ik wil dat iedereen me leuk vindt. Ik weet dat sommige mensen me vreemd en zelfs afstandelijk vinden. Dat komt doordat ik ADHD heb, alleen niet in de vorm waar mensen meestal aan denken.
Ik heb de onoplettende vorm van ADHD, wat betekent dat ik moeite heb in sociale situaties. Mensen denken dat ik niet oplet, maar in werkelijkheid is mijn hoofd daar gewoon niet altijd toe in staat. Ik vind het erg leuk om cadeautjes uit te zoeken, want het laat mensen zien dat ik om ze geef. Ik denk dat het mijn liefdestaal is.
Onderweg naar de bruiloft leidt mijn navigatiesysteem me de stad uit, naar de rand waar het oude geld woont. Ik wist niet dat Sloan uit een rijke familie kwam, maar het is wel logisch. Zonder hulp is het heel zeldzaam om op zo'n jonge leeftijd zo succesvol te zijn, zelfs als je heel hard werkt.
Als ik bij het enorme landhuis kom aanrijden, geniet ik even van hoe mooi het gebouw is. De lange oprijlaan geeft me genoeg tijd om alles goed te bekijken.
Ik had verwacht dat ik vandaag wat bekenden zou zien, maar ik had niet gedacht dat ik midden op een chic feest voor de elite zou belanden. Toch laat ik me niet zomaar afschrikken. Ik geef mijn autosleutels aan de valet en loop naar de voordeur.
Ik klop twee keer en hoop dat iemand oplet. Een oudere vrouw met krullend haar doet de deur open. Ze begroet me met een vriendelijke glimlach.
„Hoi, ik ben Abbot, een vriendin van Sloan,“ zeg ik, terwijl ik terug lach.
„Natuurlijk. Ik denk dat alle meiden al op je wachten. Ik ben Carol, de moeder van Kade. Kom gerust binnen.“
Ik volg Carol naar een prachtig versierde hal en we lopen de trap op. Als ze een deur opent, zie ik een kamer vol meiden van mijn leeftijd die allemaal druk bezig zijn met Sloan. Sloan ziet er beeldschoon uit, als een Griekse prinses met haar haar in een gevlochten kroon.
„Wauw, Sloan, je ziet er prachtig uit. Wat ga je dragen?“ vraag ik, terwijl ik haar bewonder.
„Eerlijk gezegd heb ik nog niet gekozen… misschien kun je me helpen?“ antwoordt Sloan met een verlegen glimlach.
Op dat moment kijk ik Carly aan. We lijken precies hetzelfde te denken. We laten Sloan al haar jurken passen. Daarna helpen we haar om de beste uit te kiezen. Ze ziet eruit als een echte Griekse godin in de jurk met één blote schouder die we hebben gekozen.
Ze blijft maar wijzen op haar kleine babybuikje. Ik zie het alleen maar omdat ze er steeds de aandacht op vestigt. Dat kleine bundeltje in haar buik is waarschijnlijk een deel van de reden dat ze er vandaag zo stralend uitziet, maar ik snap best dat ze zich druk maakt over haar uiterlijk op haar trouwdag.
Tegen de tijd dat we Sloan hebben klaargemaakt voor haar gang naar het altaar, voelt het alsof ik Kade's zussen, Priya en Rhea, al jaren ken. Door de ontspannen sfeer voelt dit als een heel vrolijke gelegenheid.
Iedereen lijkt Kade en Sloan helemaal te steunen, en het is fijn om omringd te zijn door zoveel positiviteit. Priya en Rhea hebben zoveel aandacht aan Sloan besteed dat ze vergeten zijn om zichzelf klaar te maken.
Carly en ik voelen ons een beetje ongemakkelijk, omdat wij niet bij de bruidsmeisjes horen. We besluiten om de zussen wat tijd samen te geven en gaan naar buiten om met de andere gasten te kletsen, terwijl iedereen zich aankleedt voor de bruiloft.
Als we de achtertuin in lopen, kunnen we niet om de aantrekkelijke mensen heen. Het zijn vooral mannen in blauwe pakken. Ik ben blij dat ik vandaag donkerblauw draag, anders zou ik eruitzien als een vreemde eend in de bijt.
Is dat een vader? bedenk ik me ineens. Zelfs de oudere mannen zijn knap. Maar dan valt mijn oog op een man met blond haar en blauwe ogen die eruitziet als een compleet viergangendiner. Ik kan nu alleen nog maar aan hem denken. God, wat is hij mooi.
Net als ik op het punt sta om iets doms te doen, haalt Carly me uit mijn gedachten.
„Abbot, heb je de verloofde van Sloan al ontmoet?“
„Ik heb hem nog niet officieel ontmoet, maar ik heb wel over hem gehoord,“ antwoord ik. Mijn ogen zoeken de menigte af naar mijn potentiële scharrel.
Ik ben goed in korte relaties. Ik kan mannen makkelijk aantrekken, maar ze bij me houden is een ander verhaal. Zodra ze mijn vreemde trekjes en mijn appartement vol lijstjes zien, slaan ze vaak op de vlucht.
Ik weet dat het een heel bijzonder soort man vereist om met mij om te kunnen gaan, maar dat betekent niet dat ik geen plezier kan hebben terwijl ik naar hem zoek.
„Hoe zit het met al deze andere mensen?“ vraagt Carly. Ze kijkt de hele tuin door.
„Ik heb geen idee. Maar heb je deze mannen gezien? Ik denk dat het vanavond heel leuk gaat worden,“ zeg ik, in de hoop dat Carly mijn wingwoman wil zijn.
Maar zoals ik al dacht, is Carly wat stiller en terughoudender.
„Wauw, jij bent dapper. Ik ben niet zo goed in mezelf blootgeven,“ geeft ze toe. Haar wangen kleuren zachtroze.
„Blijf maar gewoon bij mij, meid. Ik leer je de kneepjes van het vak wel.“
