Anders Boek 2
Auteur
Katie Hines
Lezers
172K
Hoofdstukken
31
In een wereld waar weerwolvenroedels gebonden zijn door eeuwenoude tradities en ijzersterke loyaliteit, staat het leven van Jeremy, een topkrijger, op zijn kop wanneer zijn alfa, Trent, zijn mate ontdekt in een rivaliserende roedel. Terwijl Jeremy en zijn roedel op reis gaan om te helpen, ontmoet hij onverwachts zijn eigen mate, Cora, wat een reeks gebeurtenissen in gang zet die hun onderlinge banden op de proef stellen en hun kracht testen. Met bedreigingen van binnen en buiten hun roedel, moet Jeremy zijn weg zien te vinden in een web van liefde, loyaliteit en gevaar om degenen om wie hij geeft te beschermen.
Hoofdstuk 24
Jeremy
Mijn hut is een bende en ligt vol met lege flessen. Het kan me verdomd weinig schelen. Ik schop het afval opzij. Ik pak een shirt en ruik eraan. Het lijkt schoon genoeg.
Ik trek het aan en ga naar buiten. Ik loop door het bos naar het roedelhuis. Ik weet dat Alfa Trent daar op me wacht.
Sinds Tessa is vertrokken, houdt hij me goed in de gaten. Ik denk dat hij bang is dat ik iets stoms doe. Wat denkt hij dat ik ga doen? Mezelf van kant maken? Een dwaalwolf worden? Proberen om Tessa terug te krijgen?
Echt niet. Ik ben niet zo wanhopig. Dat is tenminste wat ik mezelf blijf vertellen. Het idee om Tessa te vinden en met haar weg te rennen is er altijd. Het spookt nog steeds door mijn hoofd. Maar ik zal het niet doen.
In de korte tijd dat we samen waren, heeft ze me alleen maar naar beneden gehaald. Ze liet me net zo waardeloos voelen als ze zei dat ik was.
Ik laat niemand me ooit nog zo voelen. Ik weet dat ik niet de perfecte man ben, maar ik heb ook goede kanten.
Ik ben loyaal. Ik ben een verdomd goede krijger geworden sinds Tessa is vertrokken. Wat nog meer? Ik douch regelmatig. Telt dat ook?
Ik loop met grote stappen de trap van het roedelhuis op. Ik stap naar binnen alsof het mijn eigen huis is. In zekere zin is dat voor ons allemaal zo. We hoeven niet aan te kloppen of die onzin te doen.
Ik zie mijn vriend Donny in de hal voor het kantoor van Alfa Trent staan. „Wat is er aan de hand? Waarom moesten we hier allemaal komen?“ mopper ik.
Ik heb gemerkt dat ik de laatste tijd minder praat. Shit happens. Waarom zou ik überhaupt met iemand moeten kletsen? Zolang ik orders opvolg en mijn werk doe, wat kan het me dan een reet schelen?
Donny knikt naar me en kijkt dan weer naar de deur van Alfa Trent. „Geen idee, man. Hij kan elk moment naar buiten komen.“ Ik grom kort naar hem en wacht tot Alfa Trent verschijnt.
Wanneer hij naar buiten komt, is zijn overwicht duidelijk voelbaar. Iedereen buigt respectvol het hoofd.
Alfa Trent begint te praten. „Goedemorgen, mannen. Ik ben blij dat jullie er allemaal zijn. Ik heb jullie hier geroepen voor een erg belangrijke taak.“
Ik kijk rond en zie dat alleen de beste krijgers hier zijn. Ik vraag me af wat de missie dit keer is. Ik heb de neiging om met mijn ogen te rollen, maar ik houd me in.
De vorige keer was de „belangrijke taak“ om de vrouw van Bèta Johnson te helpen met het verplaatsen van babymeubels.
„Ik ben heel blij om aan te kondigen dat ik mijn mate heb gevonden! Ik rook haar geur vorige week tijdens de ontmoeting met de Diaz-roedel.
„We gaan erheen reizen om haar roedel te helpen. Terwijl we daar zijn, zal ik ook wat andere zaken afhandelen. We zijn iets langer dan een week weg, maximaal twee weken.
„Pak dus jullie spullen en wees over een uur weer hier. We hebben een lange reis voor de boeg,“ zegt hij. Daarna gaat iedereen weg om zijn bevelen op te volgen.
Terwijl ik me omdraai om te vertrekken, roept Alfa Trent me na. „Jeremy. Hoe gaat het met je?“ Hij kijkt me aan met die verdomde medelijdende blik waardoor ik hem wel wil slaan. Maar ik houd me in.
„Goed,“ antwoord ik kortaf. Ik buig mijn hoofd en haast me de deur uit. Iedereen denkt dat ze me in de gaten moeten houden, en het begint echt fucking irritant te worden.
Het is al meer dan zes maanden geleden dat ik Tessa heb afgewezen. Toch behandelen ze me nog steeds als een verdomde pup.
Ik stop snel wat schone kleren en andere belangrijke spullen in een sporttas. Daarna ga ik terug naar het roedelhuis.
De SUV's van de roedel staan buiten geparkeerd. De mannen zijn hun tassen aan het inladen. Ik gooi mijn tas in een ervan en duw een nieuwe rekruut met mijn elleboog aan de kant, zodat ik op de bestuurdersstoel kan zitten. Ik laat deze pup me nergens naartoe rijden.
Hij zucht geërgerd, dus ik werp hem een boze blik toe. Hij deinst terug en klimt op de achterbank.
Donny stapt in de bijrijdersstoel en grinnikt. „Moet je de nieuwe jongens nu echt bang maken? Ze zijn niet eens zo slecht als je ze een kans geeft.“
Ik grom als antwoord. Ik start de motor en volg de andere voertuigen het roedelgebied uit.
Ik hoop alleen maar dat deze missie snel voorbij is. We pikken de luna en haar spullen op en rijden zonder problemen terug naar huis.
Maar de godin weet dat er nooit iets volgens plan verloopt. Dus waarom zou dat nu anders zijn?
