Bruidserie Boek 1: De spinnenbruid
Auteur
B. Shock
Lezers
17.8K
Hoofdstukken
30
Wren is haar hele leven lang als een monster behandeld.
Verguisd om de magie die door haar bloed stroomt, is ze alleen opgegroeid, ongewenst en verantwoordelijk gehouden voor zaken waar ze geen controle over had. Nadat ze het weeshuis ontvluchtte waar ze als een freak werd behandeld, overleeft Wren jarenlang op restjes, zwervend van plek naar plek zonder een plek die ze haar thuis kan noemen.
Dan laat haar geluk haar eindelijk in de steek.
Terwijl ze door een donker bos wordt opgejaagd door een wild monster, stuit Wren op een verborgen val en valt ze in het web van een Arachne.
Hij is intelligent. Sluw. Dodelijk.
En om redenen die Wren niet kan begrijpen, weigert hij haar te laten gaan.
Gevangen in zijn ondergrondse hol verwacht Wren niets meer te worden dan de volgende maaltijd. Maar naarmate de dagen verstrijken, begint ze een kant van het wezen te zien die ze nooit had verwacht. Onder zijn angstaanjagende uiterlijk schuilt iemand die vreemd genoeg nieuwsgierig naar haar is, haar beschermt tegen de gevaren die in zijn territorium loeren, en vastbesloten lijkt om de eenzame heks te begrijpen die in zijn web is beland.
Hoe langer Wren gevangen blijft in zijn wereld, hoe meer ze alles wat ze dacht te weten over monsters – en zichzelf – in twijfel begint te trekken.
Het wezen waarvan ze ooit vreesde dat het haar zou opeten, zou wel eens de enige persoon kunnen zijn die begrijpt wie ze werkelijk is.
Hoofdstuk 1: Vallen
WREN
Het gevoel van warm bloed dat langs mijn arm druppelde, de pijn die door me heen golfde, de uitputting in al mijn ledematen terwijl ik probeerde vooruit te komen, en het branden van mijn longen terwijl ik wanhopig probeerde adem te halen. De meeste mensen zouden hierdoor stoppen.
Opgeven, neervallen en je overgeven aan je lot. Ook al was mijn leven tot nu toe niets anders dan ellendig geweest, ik klampte me nog steeds vast aan de laatste draden van mijn bestaan.
Als ik stopte met rennen, zou het monster dat me achtervolgde me inhalen. Het zou me uit elkaar scheuren voordat ik zelfs maar kon knipperen. De pijn zou ondraaglijk zijn, en wat er van me overbleef zou achterblijven om weg te rotten.
Ik wil niet zo sterven.
Ik knipperde de tranen weg die in mijn ogen prikten en probeerde me te richten op het pad voor me. Niet dat er een pad was. Ik was compleet verdwaald, alleen in het donkere bos, zonder iemand in de buurt.
Het enige licht dat ik had was de heldere volle maan die hoog boven me scheen. Bij een kleine opening in het struikgewas stopte ik even om me heen te kijken, op zoek naar iets — wat dan ook — dat me kon helpen ontsnappen aan deze helse nachtmerrie.
Een wapen, een schuilplaats, een onderkomen. Wat dan ook! Het zware hijgen en de dreunende voetstappen van iets dat me van achteren naderde, dwongen me weer in een volle sprint in een willekeurige richting.
Er was geen verstoppen mogelijk zolang ik bloedde, er was geen ontsnappen uit dit bos, en er was geen gevecht mogelijk tegen het beest dat op me jaagde. De enige manier om te overleven was rennen.
Ik kon dit niet volhouden. Mijn lichaam schreeuwde om te stoppen en uit te rusten, en toen ik struikelde en bijna over een steen viel, begon ik grip te verliezen. Mijn stappen werden steeds slordiger.
Ik schudde mijn hoofd en dwong mezelf om door te rennen. Niet zo! Alsjeblieft, niet zo!
Toen ik iets zag dat het maanlicht weerkaatste, bleef ik stokstijf staan aan de rand van een open plek midden in het bos. Mijn ogen werden groot bij wat ik voor me zag.
Tussen twee grote bomen hing een ingewikkeld web dat boven me uittorende, groter dan een gemiddeld huis. Verse dauwdruppels glinsterden op het oppervlak als fonkelende sterren terwijl het maanlicht erop danste. Het web hing daar als een soort kunstwerk, vrij van vuil of scheuren.
Het was angstaanjagend mooi. Maar wat voor spin had zo'n enorm web kunnen maken?
Ik had niet veel tijd om erover na te denken voordat het wezen dat me achtervolgde me eindelijk inhaalde. Ik probeerde de klauwen te ontwijken toen het reusachtige katachtige beest op me afsprong, maar mijn voet bleef haken achter een wortel en ik struikelde.
Ik viel terwijl het wezen op me afsprong. Het was alsof de tijd vertraagde terwijl ik achterover viel. Het beest was seconden verwijderd van het moment dat het op me zou landen en mijn keel zou openrijten.
Toen mijn rug de bosgrond raakte, leek de grond onder me weg te zakken. Mijn maag draaide zich om terwijl ik probeerde achterom te kijken en me ergens aan vast te grijpen, maar het enige waar ik me aan vast kon klampen was een deel van het reusachtige web. Helaas voor mij kon het mijn gewicht niet dragen.
Het scheurde, en met een panische schreeuw viel ik in een groot gat. Het wilde kattenmonster viel vlak achter me naar binnen, krijsend terwijl we allebei van een kleine helling tuimelden en toen plotseling in vrije val raakten in een donkere afgrond.
Ik kreunde en knipperde een paar keer om het vuil en stof uit mijn ogen te krijgen. Hoog boven me zag ik de volle maan aan de hemel, helder schijnend, en de rand van het enorme gat waarin ik was gevallen.
Waar was dat gat vandaan gekomen? Er was eerder niets te zien geweest; de grond had er stevig uitgezien!
Ik probeerde mijn hand op te tillen om mijn gezicht aan te raken, maar ontdekte dat mijn ongewonde arm niet wilde bewegen. Het voelde niet gebroken. Ik kon nog steeds mijn vuist ballen en mijn spieren aanspannen terwijl ik probeerde hem op te tillen.
Hij zat gewoon vast, vastgehouden door de mantel die ik droeg. Toen ik mijn bloedende arm probeerde te bewegen, stuitte ik op dezelfde weerstand, hoewel alleen het bovenste deel van mijn arm vast leek te zitten.
Proberen om overeind te komen was ook zinloos. Toen ik mijn hoofd opzij draaide, voelde ik een licht trekken aan mijn haar en kromp ik ineen. Ik draaide mijn gezicht net genoeg om te zien waarom ik me zo moeilijk kon bewegen, en waarom ik überhaupt nog leefde na zo'n diepe val.
Zilveren draden glinsterden in het maanlicht. Een spinnenweb. Ik was midden in een spinnenweb gevallen, hangend in de lucht.
Een woedend gegrom trok mijn aandacht, en ik kantelde mijn hoofd achterover om het katachtige beest te zien dat me had achtervolgd. Het zat ook vast in het web, nog geen meter boven me. Ik werd bleek toen ik zag hoe dichtbij het was, maar gelukkig leek het ook vast te zitten en niet in staat om te bewegen.
Mijn borst ging op en neer en mijn hart bonkte terwijl ik zo goed als ik kon om me heen keek. Mijn mantel zat volledig vast aan het web, maar dat leek het te zijn. Het grootste deel van mijn lichaam was vrij, behalve een van mijn laarzen en het uiteinde van mijn vlecht.
Ik haalde een paar keer diep adem en probeerde mezelf te kalmeren. Langzaam trok ik mijn armen uit de mantel en bevrijdde ze. Ik kromp ineen toen ik het trekken aan mijn haar voelde en probeerde het los te trekken, maar het web was meedogenloos en liet niet los.
Met een gemompelde vloek sloot ik mijn ogen om me te concentreren. Ik voelde een lichte tinteling in mijn handpalm, en toen warmte. Ik opende mijn ogen en zag de kleine oranje gloed van een vlam in mijn handpalm, nauwelijks groter dan die van een kaars.
Ik bracht de vlam dicht bij het web en brandde de paar draden weg die aan mijn vlecht vastzaten, waardoor ik vrijkwam. Helaas schroeide ik daarbij het uiteinde van mijn vlecht een beetje, waardoor hij losraakte, maar dat was een klein offer.
Toen ik rechtop ging zitten en de vlam in mijn hand doofde, begon het web te schudden doordat het katachtige beest wild om zich heen sloeg en gromde terwijl het probeerde los te komen. Toen het ophield met woelen, hoorde ik de echo van iets dat klikkend naderde vanuit een tunnel die ik eerder niet had opgemerkt.
Mijn maag draaide zich om toen ik besefte dat ik misschien wel het wezen zou ontmoeten waar deze reusachtige webben bij hoorden. In paniek begon ik om me heen te kijken naar een manier om van dit web af te komen.
Het was onmogelijk om erover te klimmen naar de grotwand. Ik zou alleen maar verder vast komen te zitten. De enige andere optie die ik had was de webben om me heen weg te branden zodat ik erdoorheen kon vallen.
Ik keek naar beneden. De bodem van het gat was niet al te ver, maar de aanblik van alle botten die er verspreid lagen was niet bepaald uitnodigend.
Maar het is niet alsof ik nu een keuze heb.
Ik riep opnieuw de vlam op in mijn hand en begon de omringende draden weg te branden. Maar toen ik dichter bij het katachtige beest kwam, begon het weer wild te woelen, waardoor het hele web schudde en het moeilijker werd om mijn evenwicht te bewaren.
„S-stop! Als je zo blijft slaan, dan zal het hele ding—“
Alsof het lot niet nog wreder kon zijn, stortte de hele structuur van het web in.
