Vreemden
Auteur
Mandy M.
Lezers
19.1K
Hoofdstukken
37
Twee jaar nadat een hartverscheurend verlies haar leven voorgoed veranderde, leert Lynn nog steeds hoe ze het gewicht van haar verdriet moet dragen terwijl ze probeert vooruit te komen. Ze houdt haar hart zorgvuldig afgeschermd, ervan overtuigd dat sommige wonden nooit helemaal helen.
Dan stapt er een onverwachte vreemdeling haar wereld binnen, die haar overtuigingen over tweede kansen zachtjes op de proef stelt. Terwijl nieuwe gevoelens beginnen op te bloeien, raakt Lynn gevangen tussen de veiligheid van het verleden en de mogelijkheid van iets moois in de toekomst.
Met tedere emoties, stille hoop en een vleugje lot verkent deze oprechte romance thema's als heling, veerkracht en de moed die nodig is om je hart opnieuw te openen wanneer het leven een onverwacht nieuw begin biedt.
Hoofdstuk 1
LYNN
Het is twee jaar geleden, twee zware jaren, sinds mijn ongeluk. Ik heb een metalen pen in mijn been en ik moest opnieuw leren lopen. Het duurde drie maanden en ik was met een wandelstok terug op mijn werk, maar ik was er tenminste.
In het begin was ik boos, boos op de wereld. Ik begreep niet waarom mij dit overkwam. Verdien ik het dan niet om gelukkig te zijn?
Max raadde me aan om met een psycholoog te praten, dus ben ik een tijdje gegaan. In het begin voelde ik me er niet beter door. Ik voelde me er juist slechter door, omdat ik er altijd over moest praten, maar daarna begon het echt te helpen. Ik probeer weer de persoon te worden die ik hiervoor was, maar ik denk dat dit mijn nieuwe ik is.
Bijna elke nacht droom ik over hoe mijn dochtertje zou zijn geweest. Zou ze op mij lijken? Ze zou nu bijna twee jaar oud zijn en al kunnen lopen en praten.
Sommige nachten is er ook een man in mijn dromen. Ik kan zijn gezicht niet echt zien, maar zijn stem klinkt bekend en troostend.
Mijn collega's zijn een enorme steun voor me geweest tijdens dit alles. Ik weet niet wat ik zonder hen had gemoeten. Toen mijn huisbaas me uit mijn appartement wilde zetten, hielpen ze me. Nic ging buiten de huisbaas om naar de eigenaar. Het werkte. Ze begreep het en verhuisde me naar een beter gebouw, en bovendien hoef ik geen huur te betalen zolang ik daar woon.
Ik woon nu dichter bij mijn werk en het is een veilig gebouw, niet dat ik daar eerder problemen mee had. Ik voel me gerust met het bedrag dat ik op de bank heb staan.
„Hoe gaat het met je?“ vraagt Max terwijl hij naar me toe loopt.
Ik forceer een glimlach en zeg: „Het gaat goed,“ al is dat echt niet zo. Vandaag is het twee jaar geleden. Twee jaar sinds ik mijn baby verloor. Alles verloor waar ik van hield.
Het gaat wel iets beter met me. Toch sluit ik mezelf nog steeds op in de voorraadkamer en huil ik nadat ik een klein meisje heb behandeld.
„Waarom neem je niet een paar dagen vrij?“
„Ik ben vrij tot woensdag. Het komt wel goed.“
„Ga even vijf dagen weg om op te laden.“ Hij geeft me een knuffel en loopt weg.
Het is een lange nacht en ik ben blij dat ik thuis in bed lig. Na een dutje ben ik opgestaan en heb ik gedoucht. Hoe graag ik het hele weekend ook in bed zou willen blijven, het kan niet. Ik pak een reistas in en zet die in de auto, me afvragend of ik weg moet gaan zoals Max zei.
In plaats daarvan breng ik de rest van de ochtend door bij het graf van mijn dochter. Isabella Grace. De zon schijnt en we hebben al een week geen sneeuw gehad.
Ik besluit een stukje te gaan rijden om mijn hoofd leeg te maken. Ik beland op dezelfde plek als altijd, waar ik ben verongelukt.
De schors op de bomen is weer aangegroeid. Het maakt me blij om te weten dat ik ze niet kapot heb gemaakt. Ik heb al genoeg schade aangericht. Ik loop de steile helling af en kijk rond naar hoeveel erger het had kunnen zijn.
Nog vijf meter verder en ik was over de rand gegaan. De boom heeft me tegengehouden.
Ik besluit dat het tijd is om naar huis te gaan. Toch doe ik dat niet. Ik blijf rijden totdat ik een klein, onopvallend eettentje vind waarvan ik niet wist dat het hier was. Ik parkeer en besluit iets te gaan eten. Het is er klein maar pittoresk, met een fijne, huiselijke sfeer.
Een oudere vrouw begroet me. „Ga lekker zitten, lieverd. Ik kom zo bij je.“
Ze brengt me een kop koffie en zegt: „Je ziet eruit alsof je dit goed kunt gebruiken.“
„Dank je wel.“
„Wat mag het zijn?“ Ze pakt haar notitieblokje erbij.
„Gehaktbrood klinkt goed.“ Ik werp een blik op het menu.
„Komt er zo aan.“
Even later komt ze terug met een bord vol gehaktbrood, aardappelpuree en sperziebonen. Het ziet er lekker uit, meer dan ik op zou kunnen, maar toch eet ik mijn bord helemaal leeg.
„Nog iets anders?“ vraagt de vrouw met een glimlach.
„Nee bedankt, ik heb genoeg gehad.“
„Laat het me weten als je je bedenkt. Onze warme broodjes met jus zijn erg lekker.“
Wanneer ze terugkomt om mijn koffie bij te vullen, brengt ze me ook een meeneembakje en een stuk taart mee. „Van het huis, lieverd,“ zegt ze.
Ik betaal mijn rekening, geef een fooi en neem me voor om hier nog eens terug te komen. Het is erg lekker eten.
Voordat ik vertrek, drink ik mijn kop koffie leeg. Ik staar uit het raam terwijl ik bedenk wat ik moet doen. Een deel van mij wil verhuizen, een nieuwe start maken en doen alsof dit nooit is gebeurd. Ik kan het niet. Ik kan mijn familie niet achterlaten.
Ik voel me een mislukkeling als mens en als moeder. Ik kon mijn baby niet veilig houden. Als ik niet zo eigenwijs was geweest, was dit nooit gebeurd.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik wens dat ik nooit meer wakker was geworden.
Ik stap in de auto en rijd weg, maar ik merk dat ik steeds verder van huis rijd. De tijd vliegt voorbij.
Ik denk dat ik het advies van Max toch maar opvolg. Ik rijd door totdat ik een hotel vind en incheck. Het is maar een paar uur rijden, maar ik ben in ieder geval even weg.
Ik denk niet dat ik ooit een plek zal vinden waar ik mezelf weer ben. Die eigenwijze, sociale en uitgesproken persoon die ik was, is verdwenen. In haar plaats is een verlegen, stille schim van een vrouw gekomen.
De man achter de balie van het hotel brengt me terug in het heden. „Welkom,“ zegt hij met een glimlach, en hij overhandigt me de kamersleutel.
„Dank je wel.“ Ik glimlach naar hem, al is het geen oprechte glimlach.
Hij knikt, en ik loop naar mijn kamer terwijl ik nauwelijks op mijn omgeving let. Ik ga op het bed zitten en staar uit het raam naar de sneeuw, in een poging om niet opnieuw in een diep dal te vallen.
