Overgave aan de lust van de miljardair
Auteur
Jhenny Pink
Lezers
1.3M
Hoofdstukken
64
Rue's wereld breekt in één enkel, bruut moment, en valt dan genadig stil. Ze wordt wakker in een landhuis dat te groots voelt om vriendelijk te zijn, zonder enige herinnering aan wie ze was of wat ze heeft verloren. De man die over haar waakt is magnetisch, machtig en heel duidelijk over één ding—ze hoort hier thuis. Hij biedt troost verpakt in controle, veiligheid verweven met verlangen, en geeft alleen antwoorden wanneer hij daarvoor kiest. Terwijl Rue zich aanpast aan haar schitterende nieuwe realiteit, komen er onverklaarbare flitsen van emotie naar boven. Wordt ze eindelijk gekoesterd, of is ze simpelweg opgeëist? Hoe dan ook, de aantrekkingskracht tussen hen valt onmogelijk te negeren.
1
RUE
Ik dwong mezelf tot een bitterzoete glimlach toen de man die mijn hele wereld was geweest—mijn vriend waar ik twee jaar mee samen was—met mijn zus Daisy naar het altaar liep. Het applaus van de mensen om me heen kon het geluid van mijn brekende hart niet overstemmen.
Ik deed zo hard mijn best om me groot te houden. Ik wilde normaal ademen, zodat niemand zou zien hoezeer dit me kapotmaakte. Maar wie hield ik eigenlijk voor de gek? Iedereen in deze kamer wist van David en mij. Ze wisten allemaal dat we jarenlang samen waren geweest.
Toen Davids blik de mijne kruiste terwijl hij langs liep, zag ik het. Ik zag de spijt. Hij hield de hand van mijn zus vast, maar zijn ogen vertelden me een heel ander verhaal.
Mijn moeder porde me hard in mijn ribben. Ze gaf me die bekende blik, terwijl ze haar neppe glimlach op haar gezicht hield. „Zet een verdomde glimlach op je gezicht en haal het niet in je hoofd om een scène te schoppen,“ siste ze zachtjes.
Ik deed wat ze zei, want ik deed altijd wat ze zei. Maar het maakte niet uit, want iedereen hier wist toch al van David en mij. Hoe konden ze dat niet weten? We waren twee jaar lang onafscheidelijk geweest.
Ik kon het niet helpen dat ik mijn stiefvader tijdens de ceremonie tegen mijn moeder hoorde fluisteren. „Ik zei toch dat we haar achterin moesten zetten of gewoon thuis moesten laten.“
Het antwoord van mijn moeder voelde als een mes in mijn hart. „Ik begin te denken dat je gelijk had. Ze is totaal niet zoals onze lieve Daisy. Ze is gewoon een nest dat op haar plek gezet moet worden.“
Wow. Het werd nooit makkelijker om je eigen moeder zo over je te horen praten, recht in je gezicht. Het ergste van alles? Mijn moeder had David min of meer in een huwelijk met mijn zus gepusht, en Daisy had daar maar al te graag aan meegewerkt.
Wij hadden altijd geldzorgen gehad, maar de familie van David was rijk. Hij beloofde me altijd dat hij mijn ontsnapping zou zijn uit dit giftige rotgezin. Maar op de een of andere manier kwam mijn zus achter mijn plannen en dook ze er meteen bovenop om hem van me te stelen.
Precies een maand geleden kwam Daisy thuis met de allergrootste schok—ze was zwanger, en ze beweerde dat David de vader was. Ze zei dat ze stiekem verliefd waren en achter mijn rug om met elkaar naar bed waren geweest.
David, de eerbare jongen die ik dacht te kennen, vroeg haar meteen ten huwelijk. Hij zei dat hij het juiste moest doen. Ik bleef daar achter als een idioot, terwijl ik diep vanbinnen wist dat hier helemaal niets van klopte.
Ik probeerde David te vertellen wat ik vermoedde—dat mijn familie iets van plan was. Je zou denken dat hij me na twee jaar samen genoeg zou vertrouwen om in elk geval te luisteren. Elke dag smeekte ik hem om in te zien hoe mijn familie echt in elkaar stak, om te begrijpen dat ze tot alles in staat waren.
Maar hij wilde er niet naar luisteren. Hij ging hoe dan ook door met de trouwplannen. Ik vroeg hem zelfs om met me weg te rennen, om al deze drama achter ons te laten, maar hij weigerde.
Het leek alsof hij me compleet uit zijn leven had gewist. Geen bezoekjes meer, geen aandacht meer voor mij—en dat allemaal omdat mijn zus en moeder hem dat hadden opgedragen. David was de enige constante factor in mijn leven geweest, de enige persoon die me ooit het gevoel gaf dat ik ertoe deed. Hij was mijn eerste liefde en ik hield met heel mijn hart van hem.
Naarmate de dagen verstreken, begon ik me af te vragen of Davids liefde voor mij misschien niet zo echt was geweest als ik dacht. Toen ik zag hoe hij de hand van mijn zus vasthield, voelde het alsof mijn hart keer op keer uit mijn borstkas werd gerukt.
David was alles voor me geweest—mijn droomprins, mijn uitweg, mijn toekomst. En nu glipte hij weg in de perfect verzorgde handen van mijn zus.
Natuurlijk, ik ben misschien van gemiddelde lengte met bruin haar en lichtbruine ogen. En ja, mijn bankrekening is zo goed als leeg. Maar ik ben tenminste geen lange, lichtbruin-ogige brunette en slet zoals mijn zus. Zij duikt met iedereen het bed in en heeft het lichaam van een model. Achterbakse trut.
God, hoor mij nou. Zo over mijn eigen zus praten. Ze is pas twintig, terwijl ik tweeëntwintig ben, en hier zit ik haar uit te schelden alsof we nog kinderen zijn die ruzie maken om speelgoed.
Ik moest hun hele bruiloft uitzitten en naar de zelfvoldane glimlach van mijn zus kijken alsof ze net de loterij had gewonnen. Toen de ceremonie eindelijk eindigde, vertrok iedereen naar de feestzaal.
Alle vrienden en familie gingen feestvieren met het gelukkige paar, en lieten me achter met mijn ouders en een chaos van emoties waar ik niet aan kon ontsnappen. Je vraagt je misschien af waarom ik niet gewoon ben weggegaan, maar waar moest ik heen? Ik had geen cent te makken, en onze buurt was niet bepaald de plek waar je 's nachts alleen over straat wilde ronddwalen.
Mijn moeder eiste genadeloos dat ik haar gehoorzaamde en dreef me in het nauw. „Luister eens hier, trut!“ snauwde ze, en haar stem trilde van woede. „Je gaat een verdomde glimlach op je stomme gezicht toveren voor je zus. Zij heeft bereikt wat jij niet kon. Zet je eroverheen en wees niet zo'n jankend varken.“
Haar woede nam toe en ze hief haar hand op, klaar om me te slaan. Het was alleen dankzij mijn stiefvader dat ik de klap niet kreeg. Hij pakte haar hand zachtjes maar stevig vast om haar tegen te houden.
„Dit is niet het juiste moment, ook al verdient ze het wel. We willen toch niet dat ze straks op het feest verschijnt met een zichtbare handafdruk op haar gezicht?“ merkte mijn stiefvader op met een sluwe grijns, voordat hij wegliep en mijn moeder met zich meetrok. „We weten allemaal dat de bruiloft veel leuker zou zijn zonder haar.“
„Je hebt helemaal gelijk,“ antwoordde mijn moeder, met een toon vol bitterheid en vastberadenheid. „Maar we pakken haar wel op een andere manier aan; we zorgen er in plaats daarvan wel voor dat ze de boodschap thuis begrijpt.“
Mijn moeder was ooit smoorverliefd geweest op mijn vader, maar hij brak haar hart in duizend stukjes toen hij besloot er met een andere vrouw vandoor te gaan. Het was tijdens deze vreselijke periode dat ze ontdekte dat ze zwanger was van mij, en zonder dat ik het wist, werd ik de belichaming van haar wrok. Soms vroeg ik me af waarom ze niet voor abortus had gekozen, gezien hoeveel ze mijn bestaan verafschuwde.
Naarmate de jaren verstreken, werd haar haat naar mij alleen maar groter. Ongeveer een jaar later kwam mijn moeder Meneer Cokesnuiver tegen. Dat is mijn stiefvader, Peter Dickerson. Ook hij had een enorme hekel aan mij, zonder daar ook maar een moment over na te denken.
Mijn zus Daisy was in het begin tenminste nog een sprankje hoop. Ze was eigenlijk best lief, maar ik denk dat ze toen gewoon nog een baby was die nergens iets van af wist. Ik had nooit kunnen weten dat Daisy, na jarenlang gemanipuleerd te zijn door haar vader en moeder die allebei mijn bestaan verafschuwden, uiteindelijk zou veranderen in een van mijn grootste pesters.
Terwijl ik mijn tranen wegveegde, zette ik me schrap voordat ik naar de eetzaal liep. Ik nam plaats op een stoel helemaal achterin de zaal, met mijn naamkaartje erop als een harde herinnering aan mijn isolement. Het was een eenzaam bestaan, zover weg van mijn verschrikkelijke familie, mijn moeder en stiefvader, die trots helemaal vooraan in de zaal zaten.
Het grote verschil tussen hun plek en die van mij was een constante, pijnlijke herinnering aan mijn positie in dit gezin. „Als de vrouw van de bruidegom wil ik graag de eerste toost uitbrengen,“ zei mijn zus met een stem vol geluk, en ze tikte zachtjes tegen haar glas gevuld met wijn.
Mijn blik bleef rusten op haar jurk, een opvallende herinnering aan hoe identiek deze was aan de jurk die ik had getekend. Ik kon het niet helpen te denken dat ze het idee van mij had geleend. Toen ik naar David keek, leek hij iets te blij, vol bewondering opkijkend naar zijn kersverse vrouw, en op dat moment voelde ik een steek van jaloezie en spijt.
„Voor degenen die het nog niet weten: ik ben zwanger!“ straalde Daisy. Haar aankondiging werd beantwoord met een luid applaus en felicitaties van de gasten.
Het nieuws opnieuw horen bracht me bijna aan het huilen. Mijn borstkas trok samen van de pijn, en ik vroeg me af hoe ze allemaal zo blind konden zijn voor wat hier echt speelde.
Daisy ging verder: „Om mijn grote liefde en dankbaarheid te uiten aan mijn geweldige zus, die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt, hebben David en ik besloten onze baby Ruella te noemen, als een eerbetoon aan haar.“ Toen haar woorden tot me doordrongen, voelde het alsof de grond onder mijn voeten weggleed, en ik viel bijna flauw terwijl iedereen geschokt leek.
Je moet weten dat mijn moeder me de naam Rue Bamford had gegeven, en Rue betekende in essentie spijt hebben of iets dat verpest was.
Terwijl ik naar mijn zus keek, zag ik de zegevierende grijns op haar gezicht. Het applaus van de anderen vulde de zaal.
Verraad en pijn wervelden in me, en creëerden een turbulente mix van emoties die me volledig overweldigde. De kamer voelde alsof hij op me afkwam, en de duisternis dreigde me te verzwelgen.
„Hoe konden ze dit doen?“ wist ik te fluisteren. Mijn stem trilde vol ongeloof en verdriet.
