Vluchten voor de miljardair Book 2
Auteur
Kimi L. Davis
Lezers
699K
Hoofdstukken
44
Het leven van Amanda Lawson neemt een dramatische wending wanneer ze een modellencontract aanneemt bij een nieuw modebedrijf, om er vervolgens achter te komen dat haar baas de irritante Trent Benson is. Terwijl Amanda worstelt met de complexiteit van haar carrière en haar turbulente relatie met Trent, raakt ze verstrikt in een web van macht, controle en onverwachte emoties. Met haar beste vriend José aan haar zijde moet Amanda haar gevoelens onder ogen zien en beslissen of ze Trent kan vertrouwen, die vastbesloten is haar voor zich te winnen, koste wat het kost.
Hoofdstuk 1.
Boek 2:De Billionair Ontwijken
Het moeilijkste voor mij was het kiezen van een jurk. Als beginnend model was het niet makkelijk om me in het dagelijks leven op te maken. Het kostte veel tijd om de perfecte outfit te vinden.
'Misschien moet ik de groene jurk aantrekken,' mompelde ik tegen mezelf. Ik haalde hem uit de kast, maar hing hem weer terug.
'Nee.' Ik liet mijn blik over de jurken in mijn kast glijden. 'Misschien de blauwe?' Toen ik de blauwe jurk pakte, slaakte ik een diepe zucht. Ik moest echt nieuwe kleren kopen. Geen van deze jurken was geschikt voor vandaag.
Op momenten als deze miste ik Hailey het meest, mijn beste vriendin. Zij wist altijd raad als het om kleding ging. Nu stond ik er alleen voor. Hailey was getrouwd met Theodore. Ik was blij voor haar, maar ik miste haar en voelde me een tikkeltje jaloers. Ze had een geweldige man aan de haak geslagen - een wildebras, maar wel een schat.
Ik gaf de zoektocht naar de perfecte jurk op. Misschien moest ik maar een nieuwe beste vriendin zoeken, nu Hailey het druk had met haar man en de tweeling op komst. Maar ik wist dat niemand Hailey kon vervangen. Ze stond altijd voor me klaar, hielp me altijd, en er was niemand zoals zij.
Voordat ik verder kon piekeren over mijn beste vriendin en haar nieuwe leven, ging mijn telefoon. Het was José. Ik nam op. Hij was een fotograaf met wie ik één keer het bed had gedeeld. Die nacht met José had me de stuipen op het lijf gejaagd omdat ik dacht dat ik zwanger was van zijn baby, maar gelukkig was het loos alarm.
'Hallo José, wat is er?' vroeg ik, terwijl ik op de bank neerplofte.
'Hoi Amanda, ik heb goed nieuws voor je!' José klonk opgewonden, wat betekende dat wat hij me wilde vertellen echt geweldig was.
'Oh, vertel!' zei ik nieuwsgierig.
'Nou, een nieuw modebedrijf wil dat je hun jurken showt, en geloof me Amanda, de jurken zijn om te smullen,' zei José enthousiast.
Mijn hart maakte een sprongetje van opwinding. Wauw, een bedrijf wilde dat ik voor hen modelde; ik kon niet geloven dat mijn droom werkelijkheid zou worden.
'Wat is de naam van het kledingmerk?' vroeg ik.
'Eh, het is een gekke Franse naam. Het is geen grote naam, maar de jurken zijn fantastisch. Je kunt me over een paar dagen ontmoeten, dan breng ik je naar hen toe en kun je beslissen of je voor hen wilt lopen,' zei hij.
'Ja, natuurlijk. Graag zelfs. Ben je over drie dagen vrij?' vroeg ik.
'Ja, dat ben ik. We kunnen afspreken in een café en dan van daaruit verder gaan. Maar Amanda, de jurken zijn echt om je vingers bij af te likken, en dat zeg ik als man!' Ik had José nog nooit zo horen opscheppen over een kledingmerk, en nu kon hij er niet over ophouden. Nu wilde ik echt voor dit merk modelen, ook al had ik geen idee wat het was.
'Ja, prima. Ik zie je over drie dagen. Bedankt José.' Daarmee hing ik op met een glimlach van oor tot oor. Sinds José en ik die nacht hadden gedeeld, waren we goede vrienden geworden. We hadden allebei gewoon een avondje zonder verplichtingen nodig gehad, en ik was blij dat José en ik nu vrienden waren.
Nu ik me beter voelde dan de hele dag, besloot ik te gaan winkelen. Ik hield van shoppen en het vrolijkte me altijd op, wat er ook gebeurde. Ik was blij dat ik geld begon te verdienen. Misschien zou op een dag een beroemde ontwerper willen dat ik zijn creaties showde.
Ik pakte mijn tas uit de kast, controleerde mijn portemonnee en telde mijn geld. Toen ik zeker wist dat ik genoeg had om een jurk of twee te scoren, stopte ik mijn portemonnee in mijn tas. Ik pakte mijn telefoon en wilde net mijn kamer verlaten toen hij weer begon te rinkelen.
'Hallo, baas,' zei ik glimlachend tegen Theodore. Ik wist niet waarom Theodore me belde, maar wat het ook was, ik zou naar hem luisteren, voor Hailey.
'Hallo Amanda, hoe gaat het met je?' vroeg Theodore beleefd.
'Heel goed, baas. Hoe gaat het met jou?' Ik was Theodore nooit gestopt 'baas' te noemen, en dat zou ik ook nooit doen.
'Goed, dank je. Luister, ik wilde je uitnodigen voor het diner. Mijn hele familie zal er zijn, en ik zou het geweldig vinden als jij ook kunt komen,' vertelde hij me.
Mijn hart zonk toen hij zei dat zijn hele familie er zou zijn. Ik voelde me nooit op mijn gemak bij families. Ik had het idee dat families me met een vergrootglas bekeken, en ik haatte dat. Als Theodore me had uitgenodigd voor een diner met alleen hem en Hailey, zou ik meteen ja hebben gezegd, maar nu was ik niet zo enthousiast.
'Eh, baas, ik ken je familie niet. Wat moet ik daar doen?' vroeg ik aarzelend.
'Ik heb ook Ingrid en April uitgenodigd, je weet wel, Hailey's nichten, dus je kent wel iemand,' antwoordde hij.
'Ja, maar het is jouw familie. Zal ik niet in de weg lopen?' Ik wilde echt niet gaan.
'Nee, je zult helemaal niet in de weg lopen. Kijk, de reden dat ik wil dat je erbij bent, is omdat ik Hailey ten huwelijk ga vragen, en ik wil dat haar familie en mijn familie erbij zijn, dus denk er alsjeblieft niet aan om nee te zeggen. Hailey zal door het dolle heen zijn als je er bent.'
'Oké, ik zal er zijn. Wanneer is het?' Ik zei uiteindelijk ja, alleen omdat ik er voor mijn beste vriendin wilde zijn. En ik smolt een beetje toen Theodore me vertelde dat hij Hailey ten huwelijk ging vragen. De man hield echt van haar.
'Vanavond.' Het woord deed mijn hart overslaan. Ik keek op de klok en zag dat het al 17:30 uur was.
'Wat?!' riep ik bijna. Shit! Ik had geen jurk. Wat moest ik in hemelsnaam aantrekken?!
'Ik weet dat het kort dag is, maar alsjeblieft, Amanda, je moet er zijn. Je bent belangrijk voor Hailey, en ze zal niet blij zijn als je er niet bent,' smeekte Theodore.
'Goed dan.' Ik zuchtte diep. 'Waar is het diner?' vroeg ik, terwijl ik naar mijn kast keek alsof die me kon redden.
'Ik stuur je nu meteen de naam en het adres van het restaurant.'
'Oké, ik zal er om 19:30 uur zijn,' zei ik.
'Geweldig, heel erg bedankt. Hailey zal blij zijn je te zien.' Daarmee hing Theodore op en liet me achter met zorgen over de perfecte jurk.
Ik liet mijn telefoon en tas op het bed vallen en ging naar mijn kast. 'Oké, geef me nu alsjeblieft de perfecte jurk om te dragen voor dit diner,' smeekte ik mijn kast. Ik wenste dat ik een toverstokje had zodat ik de perfecte outfit voor deze gelegenheid tevoorschijn kon toveren.
Ik opende de kastdeuren, pakte een stapel jurken, haalde ze eruit en gooide ze op het bed. Dit deed ik tot mijn kast leeg was en al mijn kleren op het bed lagen. Toen begon ik elke jurk die ik bezat zorgvuldig te bekijken. De jurken die absoluut niet geschikt waren, werden in de andere hoek gegooid, terwijl de jurken die gedragen konden worden naar een chic diner op het bed bleven liggen.
Uiteindelijk had ik tien jurken over. Na ze nogmaals zorgvuldig te hebben bekeken, koos ik eindelijk voor een blauwe jurk.
Het was een blauwe jurk van doorschijnende stof. Hij had geen bandjes met een hartvormige top en kwam tot net boven mijn knie. Het bovenste deel van de jurk was donkerblauw, en de kleur werd lichter naar beneden toe, wat een mooie kleurovergang creëerde. Ik kon hem dragen met mijn met juwelen bezette hakken, dus ik dacht dat hij perfect zou zijn voor dit diner. Ik fluisterde stilletjes 'dank je' tegen God en ging snel verkleden.
***
Ik kwam om 19:15 uur bij het restaurant aan. Het restaurant was prachtig en zag er duur uit. Ik kon zien dat het de perfecte plek was om iemand ten huwelijk te vragen. Ik zag een grote tafel met glazen en andere dingen voordat ik Ingrid zag. Met een beter gevoel liep ik naar haar toe.
'Hoi, Ingrid,' zei ik met een glimlach. Ze was in gesprek met een mooie vrouw met rood haar.
Ingrid draaide zich om en keek me glimlachend aan. 'Hé Amanda, fijn dat je er bent. Luister, doe me een lol en ga even met April praten. Ze ziet eruit alsof ze hulp nodig heeft.' Ingrid duwde me zachtjes in de richting van April, die in een hoekje stond terwijl een man die veel op Theodore leek met haar probeerde te praten.
'Hoi, April,' zei ik, in de hoop dat ze me niet weg zou sturen.
Toen April me zag, leek ze erg opgelucht. Ze glimlachte naar me. God, wat was ze schattig.
'Hoi Amanda, leuk je te zien. Je ziet er prachtig uit,' zei ze.
'Dank je,' zei ik.
'Eh, dit is Harry, Theodore's jongere broer.' Ze stelde me voor aan de man die met haar aan het praten was. Hij leek sprekend op Theodore, maar was slanker. Hij zag er geweldig uit in zijn pak.
'Hoi, ik ben Amanda, Hailey's beste vriendin,' zei ik tegen Harry, die knikte.
'Aangenaam kennis te maken,' zei Harry, maar hij bleef naar April kijken, die eruitzag als een levensechte Sneeuwwitje.
'Waar zijn Theodore en Hailey?' vroeg ik, in een poging een gesprek op gang te brengen.
'Die zijn er nog niet. Ze komen rond 20:30 uur. Je kunt alvast gaan zitten en ontspannen,' stelde Harry voor.
'Ik heb wat water nodig.' Harry wees naar de tafel waar een glazen kan stond, waarin het water glinsterde in het licht. Ik verontschuldigde me, liep naar de grote tafel, pakte de kan en een glas, en schonk water in. Terwijl ik de kan terugzette, wilde ik net drinken toen ik iemand zijn keel hoorde schrapen.
Ik draaide me naar links en zag nog een knappe man staan, gekleed in een donkerblauw pak. Hij had donker haar zoals Theodore, grijze ogen en lippen die er erg kussbaar uitzagen. Hij was niet alleen knap, hij was ook erg sexy. Hij was net zo aantrekkelijk als Theodore.
'Hoi, ik ben Trent, Theodore's neef, en jij bent?' vroeg hij. Zijn stem deed mijn knieën knikken.
'Ik ben Amanda, Hailey's beste vriendin,' stelde ik mezelf voor.
Trent trok zijn wenkbrauw op een arrogante manier op. 'Aha. Jij bent dus de gekke beste vriendin,' zei hij.
Ik voelde mijn bloed koken. 'Pardon?' Waarom noemde hij me gek? Hij wist helemaal niets over mij.
'Je hebt me wel gehoord,' zei hij simpelweg.
'Ik ben niet gek. En aangezien je me niet kent, stel ik voor dat je je opmerkingen en meningen voor je houdt,' snauwde ik. Ik werd snel boos, en als mensen me beoordeelden zonder me te kennen, mocht ik ze automatisch niet.
'Zie je wel, zoals ik al zei, compleet gestoord.' Deze man had geen manieren. En waarom noemde hij me gek terwijl hij me niet eens kende? Had Hailey hem over mij verteld? Nee, Hailey zou nooit slechte dingen over mij zeggen tegen anderen.
Ik zette het glas neer op de tafel, niet al te hard. Ik kwam dichterbij tot ik heel dicht bij Trent stond en gaf hem mijn boze blik. Hij had geen idee met wie hij te maken had.
'Luister eens, onbeschofte eikel, je kent me niet, dus hou je mond dicht voordat ik je lippen echt aan elkaar niet. En hoewel ik het idee van jouw dichtgeniete lippen wel aantrekkelijk vind, zal ik aardig zijn en je er deze keer mee laten wegkomen, dus maak dat je wegkomt,' zei ik boos.
Trent keek naar mijn lichaam, waardoor ik me blootgesteld voelde, voordat hij dichterbij stapte tot ik zijn muntachtige adem kon ruiken. Maar ik liet me niet door hem intimideren. Mannen als Trent wilden zich alleen maar beter voelen dan anderen, en ik wist precies hoe ik met zulke mensen om moest gaan.
'Ik weet genoeg om te zeggen dat je gek, koppig en irritant bent. Ik ben behoorlijk goed in het doorgronden van mensen, schaduwmeisje,' zei hij zachtjes.
'Het lijkt erop dat je beter moet worden in het doorgronden van mensen, want wat jij over mij denkt is volkomen onjuist,' zei ik boos.
'Wat jij zegt, schaduwmeisje,' zei hij.
'En noem me geen schaduwmeisje! Wat betekent dat überhaupt?!' Deze vent was een complete eikel.
Opnieuw keek Trent me aan. 'Ik noem je schaduwmeisje omdat je schimmig bent.' Hij keek naar mijn jurk terwijl hij dit zei.
Ik fronste en volgde zijn blik, en begreep het eindelijk. 'Meen je dit?! Je noemt me schimmig vanwege mijn jurk?! Mijn jurk heeft verschillende tinten blauw. Dat betekent niet dat ik schimmig ben,' zei ik boos. Hoe kon deze vent überhaupt familie zijn van Theodore, hij was zo onbeschoft!
'Het is niet alleen je jurk, al kwam ik wel op de naam door de jurk, maar jij bent ook zo, schaduwmeisje,' zei hij.
'Hou je stomme ideeën over mij voor je. Ik ben niet geïnteresseerd om ze te horen,' zei ik, terwijl ik voelde dat mijn woede groeide.
'Kijk schaduwmeisje, het kan me niet schelen of je geïnteresseerd bent of niet; ik noem je zoals ik wil.'
Ik had een heel goed antwoord klaar, maar voordat ik iets kon zeggen, gingen alle familieleden van Theodore samen met April en Ingrid aan tafel zitten. Ik wierp Trent een boze blik toe, draaide me om en trok een stoel naar achteren om te gaan zitten.
Ik ging boos zitten en probeerde mezelf te kalmeren, maar het lukte niet. Ik pakte het glas water, dat ik eerder was vergeten door Trent, en dronk snel het verfrissende water. Na een paar keer diep ademhalen voelde ik me beter toen ik zag dat April naast me zat en Harry naast haar. Ingrid zat naast de roodharige vrouw, en ze waren druk in gesprek.
De lege stoel naast me werd naar achteren getrokken, en de man die snel de persoon werd die ik het meest haatte ging zitten. Trent zat naast me, en ik werd weer boos. Ik had het gevoel dat ik alleen maar naar Trent hoefde te kijken om woedend te worden.
'Ga ergens anders zitten. Ik wil graag in alle rust mijn diner eten,' zei ik boos.
Trent lachte voordat hij me met zijn donkere ogen aankeek. 'Geloof me, schaduwmeisje, ik had niet verwacht dat mijn avond verpest zou worden door een gestoorde vrouw, maar je krijgt niet altijd wat je wilt.'
Plotseling wilde ik hem echt een klap geven. 'Ga ergens anders zitten,' zei ik opnieuw.
'Kan niet, geen lege stoel meer over.'
Ik zou zijn opgestaan om met iemand van plaats te wisselen, maar ik kende niemand. Ingrid en April waren allebei druk in gesprek met de mensen naast hen, en ik wilde niet onbeleefd zijn. Dus bleef ik waar ik was; ik zou Trent's afschuwelijke aanwezigheid verdragen, voor Hailey.
'Dus schaduwmeisje, wat doe je voor werk?' vroeg Trent, geamuseerd klinkend.
Ik negeerde hem, of in ieder geval probeerde ik dat, maar de man was erger dan bedwantsen. Toen ik niet antwoordde, begon hij met zijn vork tegen het glas te tikken, een geluid dat me enorm irriteerde.
'Wil je daarmee ophouden?!' zei ik boos, terwijl ik hem woedend aankeek. Ik keek om me heen om te zien of iemand anders Trent zou zeggen dat hij moest stoppen met dat lawaai maken, maar niemand leek het te merken.
'Je zou je temperament moeten beheersen, schaduwmeisje. Mensen kunnen nare dingen met je doen.' Waarom had ik het gevoel dat hij me bedreigde?
'Waarom bemoei je je niet eens met je eigen zaken en stop je met je zorgen maken over mijn temperament. En voor de laatste keer, noem me geen schaduwmeisje!'
'Ik zou iets aan dat temperament moeten doen, vind je niet, schaduwmeisje?'
Oké, ik had genoeg van hem. Ik opende mijn mond om hem precies te vertellen wat ik dacht maar ik zag Hailey en Theodore aankomen. Ik dwong mezelf de boze woorden in te slikken en stond op om Hailey te begroeten. Ik moest geen tijd verspillen aan Trent. Ik moest er zijn voor mijn beste vriendin.
Dus met een glimlach op mijn gezicht stond ik op en ging mijn beste vriendin tegemoet.
