True North-serie Boek 1: True North
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
438K
Hoofdstukken
34
Wanneer Serin per ongeluk in het rijk van Ardanis belandt, voelt niets veilig—en niets is eenvoudig. Het leven van haar broer glipt langzaam weg, maar toch kruist haar pad telkens met dat van een kille kroonprins die meer vuur in haar aanwakkert dan ze durft toe te geven. Ardanis gonst van de geheimen; elke stap wordt overschaduwd door raadsels en halve waarheden, en hoe langer ze zoekt naar een weg naar huis, hoe dieper ze in het verwarde web wordt getrokken. Vertrouwen is schaars. Verlangen is gevaarlijk. En elke keuze brengt een prijs met zich mee die ze misschien nog niet klaar is om te betalen.
Nysander
UNKNOWN
Ze was weer dichtbij.
Ik voelde haar—zwak en plotseling—als een prikkeling in de band.
Slechts een flikkering. Nauwelijks aanwezig. Maar zij was het. En het moment glipte te snel weer weg.
De band spande zich aan. Hij smachtte naar haar.
„Kom op,“ gromde ik in het donker. „Kom me zoeken.“
De band klopte in me als een tweede hartslag—ver weg. Sluimerend. Wanhopig.
Ze was er nog niet klaar voor. Iets verankerde haar nog steeds aan de andere kant. Maar elke keer dat ik haar voelde, kwam ze dichterbij. Het zou nu niet lang meer duren.
SERIN
„Stap alleen waar ik stap,“ waarschuwde ik met lage stem. „Geen uitzonderingen.“
„Ik weet het,“ zuchtte Nysander. „Dit is niet mijn eerste—“
Krak.
De harde krak klonk door de bomen, gevolgd door een doffe klap en een luide kreet.
Ik draaide me razendsnel om en zag mijn broer met zijn gezicht plat op de zanderige bosgrond liggen, terwijl het bloed al op zijn geschaafde handpalmen parelde.
„Lieve hemel, Nys,“ siste ik, terwijl ik zachtjes met mijn voet tegen zijn kreunende lichaam duwde. „Ik zei toch dat je—“
„Dat deed ik ook!“ protesteerde Nysander. „Ik struikelde gewoon over… iets?“ Hij fronste en speurde de grond achter zich af. Ik volgde zijn blik. Er staken geen wortels uit de grond, er hingen geen lage takken en er zaten geen kuilen in de aarde.
„Het voelde alsof iets aan mijn voet trok,“ kreunde Nysander, en hij richtte zijn aandacht op zijn bloedende handen.
„Begin jij nu ook al niet,“ mompelde ik terwijl ik naast hem neerhurkte. „Er is hier in het bos niets anders dan wij en het wild dat je net hebt weggejaagd.“
Ik pakte zijn elleboog vast en trok hem overeind. „Kom op, laten we je wonden schoonmaken.“
Ik hield Nys dicht aan mijn zijde gekluisterd terwijl we voorzichtig naar het meertje in het bos liepen, waar ik zijn handen waste en de splinters uit zijn huid haalde.
Het meertje lag behoorlijk goed verborgen, diep in het dichte bos, en werd omringd door loofbomen. Het werd veel bezocht door wilde dieren omdat het een uitstekende drinkplek was—wat het ook een uitstekende jachtplek maakte.
Geen andere dorpelingen waagden zich zo ver, omdat er werd gefluisterd over onaardse wezens die zich in de diepten van het bos verscholen. Ik nam die verhalen echter voor wat ze waren—wilde folklore en stadslegendes, die je met een korreltje zout moest nemen.
Ik ging bijna dagelijks het bos in, en het gevaarlijkste wat ik tot nu toe was tegengekomen was een wild zwijn—dat trouwens heerlijk had gesmaakt nadat ik het aan het spit had geroosterd.
„Niet bewegen,“ zei ik tegen Nys, die binnensmonds nog steeds aan het vloeken was.
Een korte wandeling rond het meertje leverde alles op wat ik nodig had—wat Blue Starvine, een paar grote bladeren en een handvol hoog gras.
Ik knielde naast mijn broer neer en legde alles uit op een platte rots naast hem. „Kauw,“ beval ik, terwijl ik wat Starvine in zijn mond propte.
Nysander gehoorzaamde, maar begon na twee keer kauwen al te kokhalzen. „Dat is walgelijk,“ bracht hij kokhalzend uit, maar ik drukte mijn hand op zijn mond om te voorkomen dat hij het zou uitspugen.
„Ik heb het als een pasta nodig,“ waarschuwde ik hem.
Met tegenzin bleef hij kauwen en spuugde uiteindelijk de pulp in zijn handen. „Smaakt naar de dood,“ kraste hij, terwijl hij zijn mond afveegde met de achterkant van zijn arm.
„Maar het werkt als een zonnetje,“ antwoordde ik, terwijl ik de pulp over zijn wonden uitsmeerde en mijn eigen handpalmen gebruikte om het erin te drukken.
„Het prikt,“ klaagde Nys, en ik rolde met mijn ogen.
„Je bent hier te oud voor, Nys,“ zei ik, terwijl ik de pulp bedekte met een breed blad en het vastbond met het gras. „Denk aan wat Tophyn allemaal moet doorstaan.“
Dat snoerde hem heel snel de mond.
Ik pakte mijn tas en controleerde de inhoud. „Dit zou genoeg moeten zijn,“ mompelde ik, terwijl ik de dode eekhoorns erin telde. „Laten we nog wat planten verzamelen en naar huis gaan.“
Het bos achter ons kleine huis herbergde veel geheimen, maar geen daarvan was bovennatuurlijk. Er stonden talloze geneeskrachtige kruiden en planten, die zowel voor goede als slechte doeleinden konden worden gebruikt, afhankelijk van hoe je ze bereidde.
Er was ook schoon drinkwater, dat rechtstreeks naar beneden sijpelde van de gletsjer op de berg die ons dorp scheidde van de naburige dorpen. En er was wild—herten, konijnen, fazanten en af en toe een everzwijn.
De andere dorpelingen gebruikten de bossen aan de andere kant van de velden om te jagen, waardoor er een overvloedige selectie aan wild overbleef voor alleen mijn broers en mij.
We behandelden het bos en de wilde dieren met respect; we namen alleen wat we nodig hadden en gebruikten elk deel van wat we meenamen. We kwamen voornamelijk rond van fruit, groenten, noten en de melk van onze twee geiten.
Mijn moeder had me ook geleerd hoe ik yoghurt en boter moest maken, maar dat was een tijdrovend klusje, dus bewaarde ik dat voor speciale gelegenheden. Nysander en ik gingen een paar keer per maand jagen, afhankelijk van wat we vingen.
Met een hert konden we het met z'n drieën weken uithouden, terwijl konijnen uiteraard veel sneller op waren.
Ons kleine broertje, Tophyn, jaagde niet. Met zijn acht jaar was hij nog te jong—maar het was vooral omdat hij ziekelijk was.
We wisten niet wat hem ziek maakte, en ik was tot nu toe niet in staat geweest om hem te genezen.
We hadden ooit medisch advies gezocht in de stad, toen onze moeder nog leefde, maar de dokters hadden ons weggestuurd. We hadden geen geschikte valuta voor hen bij ons.
Ze accepteerden geen wild in ruil voor zorg, zoals ze in ons dorp wel deden. De steden hadden hun eigen betalingssysteem, dat niet afhankelijk was van de ruilhandel in goederen of diensten, zoals bij ons het geval was.
„Dit is het, toch?“ Nysander hield een handvol Mertin Ivy omhoog.
„Nee,“ siste ik, terwijl ik het uit zijn verbonden handpalm sloeg. „En zo'n fout kan je je hand kosten. En Tophyn zijn leven. Je kunt het je niet veroorloven om zulke fouten te maken, Nys.“
Ik vloekte binnensmonds terwijl we over het overwoekerde pad liepen en doorns in de zware stof van onze broeken bleven haken. Ik had het Nysander al talloze keren proberen te leren, maar hij kon de flora nog steeds niet uit elkaar houden.
Gelukkig was hij een fatsoenlijke jager—snel en behendig—maar daarbij ook onzorgvuldig. Hij had de neiging om zijn omgeving uit het oog te verliezen en was al meer dan eens verdwaald geraakt in de diepten van het bos.
Dat was nog een reden waarom ik wist dat ik niet kon trouwen, zoals de dorpsoudsten van mij verwachtten—mijn broers hadden me nodig. Zonder mij zouden ze compleet verloren zijn.
De aardse geur van nat mos steeg op toen we door het dichte deel van het bos liepen. Ik was hier altijd helemaal tot rust gekomen—ik wist niet wat het was, misschien wel het feit dat hier verder geen mensen waren.
Ik genoot van de stilte, maar des te meer van het gevoel erbij te horen. Hoe dieper ik het bos in liep, hoe sterker ik dat voelde.
Misschien kwam het door de dromen. Ik droomde altijd over dezelfde dingen—door de lucht zweven als een vogel, neerkijkend op bomen die totaal anders waren dan alles wat ik ooit had gezien.
Ik werd altijd wakker met een diep, hol verlangen in mijn borst, alsof ik heimwee had, of iemand miste.
Ik wist hoe het voelde om iemand te missen—mijn beide ouders waren overleden toen ik jong was—en toch voelde dit anders. Alsof ik een stukje van mezelf miste.
Alsof mijn ziel doormidden was gescheurd, en de enige keer dat ik voelde dat dat andere deel van mij überhaupt bestond, was wanneer ik droomde.
We strompelden het bos uit en liepen langs de met gras begroeide berghelling die naar het dorp leidde. Ons huis lag genesteld aan de voet van de berg, met uitzicht over de vallei.
Voor dat uitzicht hadden we Tophyns bed op de zolder gezet, zodat hij naar het plein kon kijken wanneer hij sterk genoeg was om rechtop te zitten. Hij was al weken niet uit dit bed geweest.
„Als we terug zijn,“ begon ik, terwijl ik me naar Nysander omdraaide, „help je me de eekhoorns te villen, zonder klagen deze keer—“
Hij protesteerde niet. Hij keek me niet eens aan.
Zijn gezicht was verbleekt, zijn ogen zonder knipperen strak vooruit gericht.
Ik volgde zijn blik en mijn maag draaide zich om toen ik het zag.
De deur die ik achter ons op slot had gedaan toen we vertrokken.
Hij stond wagenwijd open.
