Rockson Bay Boek 1: Brand Voor Mij
Auteur
Jane Anne
Lezers
18.9K
Hoofdstukken
46
Edens plan voor de zomer is simpel: geen verplichtingen, geen drama, alleen plezier. Nadat haar vaste vriend haar inruilde voor zijn secretaresse, is ze er klaar mee om te doen alsof alles goed gaat. Dan doet Leo – een zelfvoldane, charmante lastpost die ze gezworen had nooit aan te raken – een aanbod dat te verleidelijk is om te negeren: enemies with benefits, gevoelens strikt verboden.
Maar hoe langer de passie voortduurt, hoe meer de grenzen vervagen. Leo is gevaarlijk; zijn grijns, zijn handen, en de manier waarop hij haar aankijkt alsof hij alles ziet wat ze verbergt. Wat begint als controle verandert in chaos, en Eden moet onder ogen zien waar ze het bangst voor is – dat echte liefde kan betekenen dat ze de controle volledig los moet laten.
Hoofdstuk 1: Roekeloze intenties
Het was een van die griezelig stille, hete, klamme nachten die aangaven dat de zomer in volle hevigheid was losgebarsten in Rockson Bay.
De drukkende hitte woog zwaar op me terwijl ik voor de voordeur van het strandhuis van mijn beste vriendin stond. Zweet druppelde langs mijn rug en mijn haar kroesde in een wilde bos krullen rond mijn gezicht, waardoor ik voor de twaalfde keer sinds ik mijn appartement had verlaten geïrriteerd kreunde.
Ik had mijn haar moeten vastbinden. Ik haatte het als mijn haar alle kanten op stond, en op een plek zo dicht bij de oceaan, stond haar zoals het mijne altijd alle kanten op.
„Vergeet je haar, Eden,“ zei ik tegen mezelf. „Je hebt vanavond belangrijkere dingen aan je hoofd dan de hitte en pluizig haar.“
Ik veegde over mijn voorhoofd en beet op mijn lip, terwijl ik voor de tiende keer overwoog of ik naar binnen moest gaan. Normaal gesproken was ik niet het type dat op een stoep stond te treuzelen, compleet besluiteloos over wat ik hierna moest doen. Ik was het meisje van de lijstjes, degene die haar agenda met kleurcodes bijhield en iedereen aan deadlines herinnerde.
Maar vanavond was ik niet Eden-de-organisator. Vanavond was ik Eden-de-waaghals, Eden-de-roekeloze, Eden-die-Leo-Mackenna-wilde om redenen die ik niet eens aan mezelf kon toegeven.
Die gedachte deed mijn maag hevig omdraaien. Leo was altijd goud geweest: gouden jongen, gouden lach, gouden fucking leven. En ik was altijd het meisje geweest dat brandde in zijn schaduw. Makkelijk vergeten, makkelijk genegeerd.
Wat er vanavond ook gebeurde, ik zou ervoor zorgen dat Leo me niet vergat of negeerde. Dit was mijn kans om de rollen om te draaien. Of misschien was het mijn kans om opnieuw gekwetst te worden.
Ongeacht de uitkomst, ik was normaal gesproken het type dat ergens binnenstapte met één duidelijk doel voor ogen. En hoewel het doel vanavond ver afstond van mijn gebruikelijke doelen, was het nog steeds even belangrijk.
Seks. Ik was hier voor zweterige, vrijblijvende, schreeuw-het-uit-tot-je-flauwvalt seks.
Iets wat voor gisteravond nog nooit in me was opgekomen. Seks was altijd iets geweest dat ik inplande. Iets geplands waar ik naar uitkeek met een warme tinteling in mijn buik. Niet iets wat ik agressief greep terwijl ik het gevoel had doodgeknepen te worden door een bankschroef van paniek.
Maar nu was deze nieuwe en angstaanjagende soort seks het enige waar ik aan kon denken.
De zware beat van de muziek trilde door de ramen als een stille uitnodiging die me naar binnen lokte, maar daaronder ving ik het geluid op van golven die op de kust sloegen.
Rockson Bay was in de zomer altijd luidruchtig: toeristen uit New York, de branding, en het eindeloze geklets van buren die zich altijd met andermans zaken bemoeiden. Vanavond voelde het geluid echter scherper, alsof de hele stad haar adem inhield voor mijn beslissing.
Vanaf mijn plek op de stoep kon ik een kronkelende massa lichamen zien op de geïmproviseerde dansvloer in de voorste woonkamer. Het was het eerste huisfeest van de zomer en het leek alsof de hele stad was komen opdagen. Perfect. Ze konden allemaal getuige zijn van hoe ik mezelf voor schut zette.
Mijn telefoon trilde en ik keek naar beneden. Het was Margo, die vroeg waar ik verdomme was. Een terechte vraag, aangezien ik inmiddels ruim een uur te laat was.
Ik werd daarbinnen verwacht, om me letterlijk in het eerder genoemde seksplan te storten. En ik zou mijn opwachting maken, zodra mijn voeten wilden meewerken en bewogen.
„Godverdomme,“ mompelde ik hoofdschuddend. Dit is belachelijk. Zet gewoon een stap en beweeg. Houd je aan het plan. Je wilt dit.
Ik sloeg mijn armen stevig om mezelf heen voordat ik mijn rug rechtte. Ik gooide mijn haar over mijn schouder en stapte het door stroboscopen verlichte huis binnen.
De voorste kamer was schemerig, slechts verlicht door een discolamp en een paar strategisch geplaatste lampen. Toch merkte ik dat elke mannelijke blik in de kamer direct op mij werd gericht toen ik binnenkwam.
GOOD
, was mijn eerste gedachte. Daarna: shit, ze kijken naar me en ze weten waarvoor ik hier ben. Maar dat was onmogelijk. Een meisje kon haar uiterlijk veranderen zonder dat dit een groot ding hoefde te zijn. Zonder dat het betekende dat ze op het punt stond zich van een klif te storten. Of, specifieker gezegd, zich op iemand te storten die het niet verdiende.
Ik haalde kalmerend adem en probeerde ongeïnteresseerd over te komen. Iedereen keek waarschijnlijk om een heel goede reden naar me.
Normaal was ik een spijkerbroek-en-T-shirt-meisje, maar vanavond droeg ik een strak zwart jurkje dat nauwelijks mijn dijen raakte, gecombineerd met zilveren sandaaltjes met hoge hakken. Mijn bruine krullen omlijstten mijn bleke gezicht en groene ogen, en subtiele make-up met strakke zwarte eyeliner liet mijn irissen nog feller oplichten.
Ik zag er niet uit als de verstandige Eden, het meisje dat lijstjes schreef, mensen organiseerde en vasthield aan perfect uitgestippelde plannen. Maar dat was juist de bedoeling. Vanavond was ik iemand anders. Iemand die roekeloze keuzes maakte en nam wat ze wilde. Iemand die moest stoppen met friemelen aan haar verdomde jurk en weg moest komen van haar bevroren plek net voorbij de deur.
Ik negeerde de blikken en liep rechtstreeks af op mijn allerbeste vriendinnen in de wereld, Margo en Grace, die in de keuken stonden te kletsen. Ze keken op en floten toen ik dichterbij kwam.
„Eindelijk,“ zuchtte Margo opgelucht. „Ik dacht dat je had besloten om thuis te blijven en je gevoelens weg te eten met snelle koolhydraten en ijs.“
„Niet in deze jurk,“ mompelde ik, terwijl ik de zoom weer rechttrok.
„Het was een goede keuze. Je ziet er hot uit,“ zei Grace waarderend, terwijl ze haar verhitte gezicht koelte toewuifde. „En dan bedoel ik niet omdat het vanavond veertig graden is.“
Haar golvende blonde haar was in een rommelige paardenstaart getrokken. Ze droeg een lichtblauw zomerjurkje dat bij haar ogen paste en was halverwege het roeren in een enorme kom met punch. Het was haar feest. Grace trok met haar vriendelijke glimlach en relaxte aard altijd veel mensen aan.
„Zeker in het kort,“ stemde Margo in, met twinkelende ogen terwijl ze tegen het kookeiland leunde. Ze droeg een oversized shirt en een losse korte broek, en haar donkere huid glansde van het zweet.
Een kleurrijke sjaal hield haar korte zwarte haar naar achteren terwijl ze met een papieren waaier voor haar gezicht wapperde. Zelfs met de airconditioning aan, maakte de combinatie van vochtigheid en lichamen de hitte ondraaglijk.
„Dus ik gok dat die outfit betekent dat je je plan nog steeds doorzet?“ vroeg Grace.
„Kijk naar haar—natuurlijk doet ze dat,“ snoof Margo, en toen tegen mij: „Ik wed dat je niet eens ondergoed aan hebt.“
Ik bloosde en keek naar mezelf. „Vinden jullie het niet te veel? En ja, ik heb fucking ondergoed aan. Zo ver heen ben ik nog niet.“
Margo hield haar handen op. „Ik dacht alleen dat je efficiënt wilde zijn. Niets schreeuwt meer 'fuck me tegen deze muur' dan een korte jurk en een blote kont.“
„Ik kan doelgericht zijn en toch nog wat waardigheid behouden.“ Ik aarzelde even voordat ik eraan toevoegde: „En ik heb nooit iets gezegd over neuken tegen een muur.“
„Kraak het niet af voordat je het geprobeerd hebt,“ zei Margo met een brutale knipoog.
„Je ziet er geweldig uit,“ stelde Grace me gerust, terwijl ze Margo een stomp in haar zij gaf. „Als je Leo's aandacht wilt, dan gaat die jurk daar absoluut voor zorgen.“
„Ze wil niet zijn aandacht,“ voegde Margo er lachend aan toe. „Ze wil zijn dick.“
Bij de vermelding van mijn doelwit voor vanavond, en zijn dick, overspoelde een meedogenloze golf van hitte me. „Wat als hij nee zegt?“ vroeg ik, terwijl mijn vastberadenheid langzaam wegebde als water uit een lekkende kraan. „Hij heeft daar het volste recht toe, en ik zou het hem niet kwalijk nemen. Ik ga idioot overkomen.“
„Je bent geen idioot,“ zei Margo stellig. „Je bent prachtig, sexy, en er is niets mis met het zetten van de eerste stap. En laten we eerlijk zijn, het is niet alsof Leo bepaald kieskeurig is met wie hij het bed deelt.“
Bij mijn blik praatte Margo snel verder. „Ik bedoel, hij verdient de absolute godin die jij bent niet, dat weten we allemaal, maar dit is jouw plan en hij is degene die je hebt uitgekozen. Dit is precies zijn ding, dus ik betwijfel of hij nee zal zeggen. Gooi het er gewoon uit en kijk wat er gebeurt. Je zult het niet weten als je het niet probeert.“
Ik knikte om Margo’s zelfverzekerdheid, hoewel de twijfel aan mijn borst klauwde. Het plan leek gisteravond in de bar na het werk nog leuk en gedurfd. Nu voelde het gewoon roekeloos. Dom. En veel te gevaarlijk, nu de realiteit hier was.
Grace was stil geweest, maar toen ze mijn aarzeling zag, trok ze me in een snelle knuffel. „Hey, het is oké als je je bedenkt. We waren echt heel dronken toen we dit plan bedachten. Het was waarschijnlijk niet supergoed doordacht. We kunnen het vergeten en ons morgen herpakken.“
„Jullie twee waren dronken. Ik was gewoon heel erg seksueel gefrustreerd.“
Grace knikte. „Wat het hele punt was, toch? Je wilt van die frustratie afkomen onder iemand.“
„Maar Leo? Ik ben veel beter af met mijn vibrator, en dat weten we allemaal.“
„Waarom hij niet?“ wierp Margo tegen. „En een hete, harde man die in je stoot is niet te vergelijken met een vibrator.“
Ik kreunde. „Maar het is Leo.“
„We hebben gisteravond de voor- en nadelen al besproken, weet je nog?“ herinnerde Grace me eraan. „Je hebt nog steeds voor Leo gekozen, ondanks alle redenen om het niet te doen.“
ALL
redenen. Zoveel dat ik ze niet eens kon opsommen. En ik hield er absoluut, boven alles, van om te weten dat ik een logische keuze maakte. Dit was niet langer logisch. Het was waanzin.
Ik trok weer aan de zoom van mijn jurk, in de verleiding om naar huis te gaan en dit hele idee te schrappen. Snelle koolhydraten, ijs en een sessie met mijn favoriete vibrerende speeltje leken nu zo slecht nog niet.
Maar toen schoten Margo’s ogen naar iets achter me. „Als je het over de fucking duivel hebt. Leo komt net binnen.“
Ik draaide me snel om. Leo Mackenna was gearriveerd met een groepje van zijn oude honkbalteamgenoten. Nate en Jay flankeerden hem, lachend en elkaar op de rug slaand op die opzichtige manier waarop mannen dat deden als ze samen waren.
Het was waarschijnlijk een of andere terugval naar de oertijd, waarbij ze zichzelf feliciteerden om het simpele feit dat ze testosteron en prachtige glimlachen hadden, die overal slipjes lieten afzakken.
Ik rolde met mijn ogen. Leo droeg een cargoshort en een strakke V-hals die zijn buikspieren net iets te goed accentueerde. Zijn karamelkleurige haar krulde rond zijn oren, net iets te lang. Hij streek het naar achteren terwijl hij de kamer opnam met die vertrouwde waakzame blik.
Ik kon zijn ogen van deze afstand niet zien, maar ik kende ze: hazelnootkleurig, goudkleurig in het juiste licht of wanneer hij zich amuseerde. Alles aan Leo leek goud.
Zijn uiterlijk, zijn charme, zijn vermogen om onaangeraakt door het leven te glijden. Zijn naam, Latijn voor leeuw, paste bij hem. Hij sloop door het leven, nam wat hij wilde en nam nergens verantwoordelijkheid voor. Hij irriteerde me met zijn loutere bestaan, hoewel dat onredelijk was.
Toch trok mijn borst samen van wrok.
Leo kon doen wat, of wie dan ook, en wanneer dan ook. En niemand blikte of bloosde. Ondertussen kon ik niet eens één spontaan plan doorzetten. De hitte en mijn besluiteloosheid waren al ondraaglijk, en nu duwde Leo's aanwezigheid me over het randje.
Terwijl hij de kamer rondkeek, viel zijn blik op mij.
Ik zette me schrap voor zijn gebruikelijke afwijzende blik, maar die bleef uit. Zijn blik bleef hangen. Scherp. Direct. Gefocust.
Ik keek hem recht in de ogen aan en hief mijn kin uitdagend op.
Hij keek als eerste weg.
Er stroomden meer mensen naar binnen, die zijn groepje de woonkamer in drongen. Ik verloor hem uit het oog.
GOT YOU
, dacht ik, terwijl tevredenheid opbloeide in mijn borst. Misschien had dit plan toch een kans van slagen. Alles wat nodig was geweest was een sletterig jurkje en wat make-up, maar Leo had me voor het eerst in jaren opgemerkt.
Ik draaide me weer om naar mijn vriendinnen, een snelle beslissing was al genomen. „Ik doe het. Wens me geluk.“
Grace keek verscheurd, maar glimlachte. „Je bent de koppigste persoon die ik ken, dus ik ben niet verrast. Ga ervoor. En als je het doet, zorg dan dat het het waard is.“
„Je weet dat ik hier helemaal achter sta,“ voegde Margo eraan toe. „Ik heb iets sappigs nodig om plaatsvervangend van te genieten. Vertel me later alle details.“
Ik haalde diep adem. „Oké. Daar ga ik.“
Margo gaf me een klein duwtje. „Vergeet de condooms niet. En de muur.“
„Ik ga niet neuken tegen een—“
Margo's duwtje werd aanhoudender. „Ga nou maar gewoon.“
Grace riep, „En doe het veilig! Vertel ons morgen alles!“
Ik glimlachte over mijn schouder, terwijl ik warmte voelde opwellen voor de meiden die me altijd steunden, wat er ook gebeurde. Grace: de zachtaardige. Margo: de gedurfde, theatrale, en vanavond blijkbaar, de erg hitsige.
Samen waren ze mijn team. Ze hadden me gesteund tijdens school, mijn studie, en nu in het volwassen leven. En ze zouden me blijven steunen, zelfs nu ik op het punt stond mijn plan door te zetten om naar bed te gaan met een man die ik haatte.
