De Hookup
Auteur
Lynn Fair
Lezers
617K
Hoofdstukken
74
Aan Westbridge University is hockeyster Wyatt Pierce gewend om alles te krijgen wat hij wil – tot hij botst op Rory Dillon, een gevatte journalistiekstudente die weigert onder de indruk te zijn. Wat begint als een scharrel zonder verplichtingen, mondt uit in nachtelijke appjes, gestolen momenten en geruchten op de hele campus waar geen van beiden controle over heeft. Terwijl de schijnwerpers zich op hen richten, zullen ze moeten beslissen of dit enkel problemen betekent... of iets echts is.
Hoofdstuk 1
WYATT
Het ding met de feesten op Westbridge is dat ze een verdomde aanval op de zintuigen zijn. Het maakt niet uit wie het organiseert of welk slap excuus iedereen gebruikt om zich straalbezopen te drinken — een verjaardag, een overwinning, of het overleven van de tentamens — tegen middernacht is het altijd hetzelfde: een vochtige, naar bier klevende hel vol harde bassen, waar slechte beslissingen als zwarte schimmel in de hoeken opbloeien.
De muziek staat altijd te hard en de lucht is zwaar van het zweet en het soort goedkope parfum waarvan je ogen gaan tranen. Elk oppervlak plakt, de vloer is verdacht glad en de hele plek trilt van een chaotische energie die aangeeft dat er vanavond absoluut iets — goed of slecht — te gebeuren staat.
Ik ben de tel kwijtgeraakt naar hoeveel van deze feesten ik de afgelopen jaren ben geweest. Inmiddels lopen ze allemaal in elkaar over — een flitsende montage van zwaailichten, beukende muziek, lichamen die in donkere hoekjes tegen elkaar aan worden gedrukt, en de stank van verschraald bier en wodka-Red Bull. Gezichten, gelach, half vergeten scharrels en ongeïnteresseerde gesprekken.
Meestal is het allemaal gewoon achtergrondgeluid. Het is iets waar ik op de automatische piloot doorheen zweef, terwijl ik naar de juiste mensen lach en de juiste dingen zeg.
Maar vanavond niet.
Vanavond ben ik extreem gefocust. Mijn aandacht is volledig op één persoon gericht, alsof zij het middelpunt van de zwaartekracht is en ik in haar baan gevangen zit.
Savannah Blake.
Ze staat aan de andere kant van de woonkamer, half verborgen achter een groepje dispuutsmeisjes. Hun gelach stijgt in uitbarstingen van schrille, aangeschoten vreugde boven de muziek uit. Savannah hoeft niet om aandacht te vechten — ze eist het op zonder er ook maar enige moeite voor te doen.
Haar haar is lang en donker, en glanzend genoeg om de goedkope ledlampjes te weerspiegelen die boven haar hoofd hangen. Ze leunt tegen het afgebladderde aanrecht. Ze heeft een moeiteloze elegantie en de houding van een model, alsof ze op de cover van een tijdschrift thuishoort en niet in een keuken die waarschijnlijk al in geen maanden fatsoenlijk is schoongemaakt.
Ze gooit haar hoofd naar achteren terwijl ze ergens om lacht. Die beweging onthult de lange, sierlijke lijn van haar hals.
Het raakt me als een stomp in mijn maag.
Zielig, toch? Ik weet het. Ik ben een volwassen man. Ik ben de aanvoerder van het ijshockeyteam, een gozer die sinds zijn eerste jaar de partygirls en puck bunnies voor het uitkiezen heeft.
Maar elke keer als ik Savannah zie, is het alsof ik weer zeventien ben. Hopeloos, met mijn mond vol tanden, en stiekem verliefd op iemand die altijd net buiten bereik is.
En vanavond maak ik dat blijkbaar heel erg duidelijk.
„Doe je mond dicht, Pierce. Je begint op een golden retriever te lijken die wacht op een snoepje.“ De stem van Liam Bancroft snijdt door de muziek en de mist van mijn Savannah-geïnduceerde roes heen. Hij grijnst, met een halflege plastic beker bungelend in zijn getatoeëerde vingers. Hij draagt een open, geruite blouse over een wit T-shirt.
Hij ziet eruit alsof hij net uit het bed van iemand anders is komen rollen en het eerste het beste heeft aangetrokken dat binnen handbereik lag. Toch slaagt hij erin om eruit te zien als een fotomodel uit een tijdschrift. Die gast heeft twee standen op feesten — drinken en mij afzeiken — en hij maakt er vanavond overduidelijk werk van om ze allebei te doen.
Ik ruk mijn blik los van Savannah en werp hem een vernietigende blik toe. „Houd je bek, Liam.“
Caleb Grant, mijn andere beste vriend, slaat een zware hand op mijn schouder. „Hij heeft niet ongelijk, man. Je loopt haar al met je ogen te neuken sinds de minuut dat we binnenkwamen. Het begint triest te worden — zelfs voor jou.“
„Ik ben niet—“ Ik breek mijn zin af, in het besef dat het geen zin heeft. Als ik ze een vinger geef, nemen ze de hele hand.
Liams grijns wordt breder. Caleb ziet eruit alsof hij staat te popelen om een van zijn preken af te steken over onze prioriteiten en gefocust blijven op het seizoen.
„Laat maar,“ mompel ik, terwijl ik me weer omdraai naar de menigte. Maar ik weet al dat ik niemand voor de gek houd.
De waarheid is dat ik het niet kan loslaten. Savannah is al jaren mijn 'zwakte'.
Zij is degene die de lat voor alle anderen onhaalbaar hoog legt — slim, gedreven, vlijmscherp, onaanraakbaar. En ik? Ik ben gewoon de idioot die eromheen blijft draaien. Ik ben te bang om daadwerkelijk een stap te zetten en houd mezelf altijd voor dat ik het de volgende keer zal proberen.
„Blijf je hier de hele avond staan kwijlen, of ga je daadwerkelijk met haar praten?“ Liam leunt naar voren. Zijn woorden ademen de geur van lauw bier en een uitdaging.
Ik klem mijn handen steviger om mijn eigen beker. Mijn knokkels worden wit. „Ik ga met haar praten.“
„Wanneer?“ vuurt Caleb terug met opgetrokken wenkbrauw. „Voor of nadat ze is afgestudeerd?“
Ik sla mijn bier achterover en slik het door. Ik laat de lauwe alcohol een brandend pad door mijn keel trekken, puur om geen antwoord te hoeven geven.
Liam lacht en tikt een ritme tegen zijn beker. „Tragisch. Captain Golden Boy kan een hattrick scoren tegen Michigan U, maar hij scoort niet eens een gesprek met het enige meisje dat hij daadwerkelijk wil.“
Ik steek mijn middelvinger naar hem op, maar ik voel mijn gezicht warm worden. Een knoop van frustratie trekt strak in mijn borst. Het ergste is dat hij gelijk heeft. Ik haat het dat ze dat weten.
De nacht sleept zich voort in een waas van lawaai, zweet en steeds dronkener wordende ijshockeyspelers. Ik doe gewoon mee — ik werp een grijns naar een paar meiden die me zo'n blik geven, en laat me door de menigte van de keuken naar de woonkamer en weer terug meevoeren. Maar om de paar minuten dwaalt mijn aandacht weer direct af naar Savannah.
Ze lacht, ze neemt een slokje, ze gooit haar haar naar achteren. De aantrekkingskracht is verdomd meedogenloos.
En dan zie ik het. Er is een verandering in haar houding. Ze zegt iets korts tegen haar vriendin, waarna Savannah zich losmaakt van de groep en naar de trap loopt. Even wijkt de menigte uiteen en ze kijkt over haar schouder. Slechts één keer. Het is alsof iemand een lichtkogel afsteekt in een donkere kamer.
Mijn hartslag versnelt en de adrenaline bruist onder mijn huid. Het is precies hetzelfde gevoel als vlak voordat de puck op het ijs valt.
„Doe het niet,“ mompelt Caleb, maar zijn waarschuwing is niet erg overtuigend.
Liam grijnst alleen maar, terwijl zijn ogen glinsteren van ondeugd. „Hij gaat het absoluut doen. Pak ze, tijger.“
Ik zet mijn lege beker op de dichtstbijzijnde tafel. Het is waarschijnlijk de bijzettafel van iemands oma, die nu voor altijd is gemarkeerd met een waterkring. Ik begin me een weg te banen door de drukte. Bij elke stap klopt mijn hart sneller. Elke schouder of stoot van een dansend koppel brengt me dichter bij mijn doel.
Boven ebt de zware bas weg. Het maakt plaats voor het zachte gekraak van de oude trap en het verre gezoem van een badkamerventilator. Het is hier koeler en de lichten zijn gedempt. Het lawaai van het feest wordt tegengehouden door muren die al te veel van dit soort nachten hebben meegemaakt.
Ik loop door de gang. Ik zoek naar een flits van donker haar, de stand van Savannahs schouders, of alles wat me kan vertellen dat ik op de goede weg ben.
In plaats daarvan bots ik bijna tegen iemand anders aan.
Ze leunt tegen de muur aan het einde van de gang. Ze scrolt op haar telefoon met een blik van pure verveling. Het is het soort verveling dat laat zien dat ze te cool is voor de chaos beneden, en dat weet ze zelf ook.
Haar haar is blond. Ze heeft halflange, rommelige golven die het zwakke licht opvangen. Ze draagt een zwarte crop-top en een jeans met hoge taille die haar benen eindeloos lang doen lijken.
Ze is tenger gebouwd, maar heeft een houding die als statische elektriciteit van haar afstraalt. Ze ziet eruit alsof ze een linebacker knock-out kan slaan met één goed gerichte blik.
Ik blijf abrupt staan, en mijn hart slaat een tel over als ze opkijkt. Haar hazelnootgroene ogen ontmoeten de mijne. Voor een fractie van een seconde vernauwt de wereld zich tot enkel dat. Haar blik is scherp en beoordelend, en er knettert elektriciteit door de lucht tussen ons.
Zeker weten niet Savannah. Maar op de een of andere manier kan ik niet wegkijken.
„Nou,“ zegt ze, terwijl ze haar telefoon in haar achterzak stopt. Haar stem is laag en verleidelijk, glad als de zonde. „Als dat niet de golden boy van Westbridge is. Ben je verdwaald op weg naar de prijzenkast?“
Het kost me een seconde om te herstellen. De scherpte in haar toon verrast me. Het brengt me uit evenwicht op een manier die zowel verontrustend als vreemd intrigerend is.
„Je kent me?“
Haar lippen krullen omhoog en tonen een kuiltje dat inslaat als een bom. „Iedereen kent jou, Pierce. Aanvoerder van het ijshockeyteam. De playboy van de campus. Professionele hartenbreker. Moet ik nog even doorgaan, of is je ego al gestreeld genoeg?“
Ik kan de grijns die om mijn mondhoeken trekt niet onderdrukken. Dit meisje is scherp.
„Playboy, hè? Is dat wat de geruchtenmolen tegenwoordig uitkraamt?“
„Dat is de brave versie.“ Haar ogen glijden snel over me heen, alsof ze me inschat. Ik krijg het ongemakkelijke gevoel dat ik ben gewogen en te licht bevonden. Ik ben precies wat ze had verwacht en niet de moeite waard.
Ik leun tegen de muur en spiegel haar houding. „Je bent grappig. Daar houd ik wel van.“
Ze bestudeert me een seconde lang. Haar kin is net ver genoeg opgetild om een uitdaging te vormen. „Dat zal best. Mannen zoals jij houden meestal van alles wat hen aandacht geeft.“
Er verandert iets in de lucht tussen ons — het voelt zwaarder, elektrisch. Ik stap een fractie dichterbij, dichtbij genoeg zodat ze omhoog moet kijken. Niet om te intimideren, maar gewoon om duidelijk te maken dat ze mijn aandacht te pakken heeft.
„Dus,“ zeg ik, terwijl ik mijn stem laat zakken. „Heb je ook een naam, of moet ik je gewoon Trouble noemen?“
Eén wenkbrauw schiet omhoog en het kuiltje wordt een fractie van een seconde dieper. „Trouble? Is dat het beste wat je kunt verzinnen, Captain? Ik had meer verwacht van een gast met jouw statistieken.“
Ik grijns, en laat mijn blik even rusten op de ronding van haar mond voordat ik haar weer in de ogen kijk.
„Tja, ik heb vanavond vrij. Maar serieus. Een meisje zoals jij, dat zich hierboven verstopt terwijl het circus beneden losbarst? Dat is absoluut Trouble.“
Haar lippen trekken samen — gevangen tussen een grijns en een frons. „Misschien vind ik zweterige sporters en lauw bier gewoon niet zo aantrekkelijk.“
„Waarom ben je dan überhaupt gekomen?“
Ze haalt haar schouders op. Door die beweging trekt haar topje strakker, wat kortsluiting in mijn hersenen veroorzaakt. „Soms is het leuk om naar het circus te kijken.“
Ik lach oprecht. „En dat maakt mij de clown?“
Ze kantelt haar hoofd alsof ze erover nadenkt. „Nee. Eerder de circusdirecteur. Iedereen is hier om jou te zien optreden, Wyatt. Het moet vermoeiend zijn om altijd maar perfect te moeten zijn.“
De manier waarop ze het zegt voelt als een uitdaging. Het is het soort uitdaging dat pijn doet in mijn borst op een manier die ik niet helemaal kan plaatsen.
Ik weet niet of ik geamuseerd of geïrriteerd moet zijn. „Moet ik me beledigd voelen?“ vraag ik. Mijn stem klinkt zachter en mijn hart maakt weer die stomme sprong.
„Dat hangt er vanaf. Maakt het je daadwerkelijk uit wat ik denk?“
Het antwoord floept eruit voordat ik kan nadenken. „Absoluut.“
En plotseling besef ik dat ik het echt meen.
Voor een fractie van een seconde verzacht haar gezichtsuitdrukking — net genoeg om het kuiltje weer te laten verschijnen. Het is de hardste klap die ik ooit heb gekregen van iemand buiten de ijsbaan.
Maar het moment is voorbij voordat ik weer normaal kan nadenken. Ze trekt zich op, verbreekt de betovering en stapt om me heen. Ze laat een vage geur van vanille en iets kruidigs achter, het soort geur dat blijft hangen.
„Nou, in dat geval,“ mompelt ze, terwijl ze al richting de trap loopt. „Veel succes met het vinden van wat — of wie — je ook zoekt.“
Ik draai me om en kijk haar na. Mijn blik wordt hulpeloos getrokken naar de wiegende beweging van haar heupen, het deinen van dat blonde haar en het pure zelfvertrouwen dat van elke stap afstraalt.
Ik blijf als een idioot grijnzend en verdoofd achter, lang nadat ze al verdwenen is.
En dat is het moment waarop de realiteit weer inslaat. Savannah.
Juist. Savannah Blake, de hele reden dat ik die trap überhaupt was opgelopen.
Ik draai me om, scan de donkere gang en open willekeurig een paar deuren. Niets. Geen Savannah.
Het is alsof ze in het niets is opgelost, zonder iets anders achter te laten dan de echo van haar gelach en mijn eigen domme hoop.
Maar terwijl ik terug naar beneden loop, de dreunende chaos van het feest in, weet ik dat er iets is veranderd. Mijn gedachten draaien niet langer om Savannah.
Ze zitten vast aan het meisje met de scherpe tong en het gevaarlijke kuiltje.
Ik kwam naar boven voor een zekerheidje.
Maar ik denk dat ik zojuist mijn game changer heb ontmoet.
